Հայկական Բանակ 25

Հայաստանի Հանրապետության Զինված Ուժերը 25 տարեկան են։

Այս տարիների ընթացքում բազմաթիվ փորձությունների միջով անցած Զինվորական այս կառույցը նշում է իր 25 ամյակը։

Շնորհավորում եմ Մեր բոլոր Զինվորներին, բոլոր նրանց ովքեր պատվով պաշտպանել է Զինվորականի բարձր կոչումն ու նրանց ովքեր այժմ էլ հսկում են Մեր Հայրենիքի սահմանները կամ իրենց ծառայությունն են իրականացնում թիկունքում։ Ես տարբերություն չեմ դնում նրանց միջև, յուրաքանչյուր տեղ ծառայությունն ունի իր դժվարությունները ու յուրաքանչյուր տեղ յուրովի է․․․ 

Ուզում եմ, որ ծառայությունը մեր ազգի համար լինի միայն հպարտության առարկա։ Ուզում եմ, որ ծառայությունից չխուսափեն։ Ուզում եմ, որ Մայրերն իրենց որդիներին հանգիստ սրտով ուղարկեն Ծառայության ու գրկաբաց ընդունեն՝ ողջ և առողջ, կայացած և տղամարդ դարձած, խիզախ և հայրենասեր;

Ուզում եմ, որ Մեր բանակը չունենա 1,000 դրամների կարիք, այն 1,000 դրամների, որոնց կարիքը շատերը էլ ավելի շատ են զգում քան բանակում տաք ու ապահով տեղավորված կաշառակեր անաստվածները։

Ուզում եմ հասկանանք, որ Հզոր Բանակը մեր ապահովության թեև գլխավոր, սակայն միակ երաշխիքը չէ։ Մեր բանակները, պետք է լինեն ամենուրեք, նրանք պետք է պայքարեն յուրաքանչյուր ոլորտում ու լինեն լավագույնը, որպեսզի Հայաստանի հետ հաշվի նստեն ամենուրեք։ Յուրաքանչյուրը պետք է լինի այն զինվորի պես, ով հենց այս պահին իր պառտքն է կատարում մեր բոլորիս առջև, չվախենալով նենգ ու դավադիր թշնամուց։

Պինդ Եղեք Տղերք, Բոլորդ էլ գիտեք Գալու ա Մի օր՝ որ մնա մի Օր, ու ամբողջ ծառայությունը մի վայրկայն ա թվացած լինելու Ձեր համար։ Վայելեք Ծառայության յուրաքանչյուր օրը։

Շնորհավոր Տոնդ Հայ Զինվոր

Հայկական Բանակ 23

Շնորհավոր Տոնդ Հայ Զինվոր:

Միշտ գլուխդ բարձր՝ հպարտ ու վստահ: Շնորհավորում եմ Մեր բանակի կազմավորման 23-րդ տարեդարձի կապակցությամբ: 
Այսօր, Մեր Բանակի քաջության շնորիվ, մեր սահմանը պահող քաջ Հայ զավակների շնորհիվ է, որ գրվում են այս տողերը: Թող որ մարդկային կորուստներ չլինեն մեր բանակում: Որ յուրաքանչյուր Հայ տան ճրագ միշտ վառ մնա: Զինվո՛ր, այդ պատվավոր կոչմանը արժանացած երջանիկները երաշխիքն են իրենց երկրի կայունության ու առաջընթացի: Զինվո՛ր, թող երկինքը կապույտ լինի քո գլխավերևում ու անամպ: Թող փամփուշներդ միշտ պատրաստ լինեն կանգնեցնելու թշնամուն, սակայն դրանց գործի դնելու կարիք երբեք չունենաս:
Երջանիկ եմ, որ եղել եմ ու միշտ էլ կլինեմ իմ Ազգի, իմ Բանակի Զինվորը:

Էլեկտրոնային մամուլը քիչ էր, տպագիրն էլ վրա հասավ:

Ողջույն Հայրենասիրությամբ լցված Բլոգոսֆեռա: 

Պատմությունը՝ որը հիմա կպատմեմ, ոչ այքան ուղիղ, սակայն որոշակի կապ ունի Բանակի հետ, քանզի այստեղ տեղ գտած իրադաձություններն անուղղակիորեն առնչվում են Զինված ուժերում ծառայությանս հետ: 

1in.am-ի հայնի ֆոտոսխալմունքից հետո, այդքան էլ ժամանակ չէր անցել, սակայն.

Մի երկու շաբաթ առաջ մի նամակ ստացա ֆեյսբուքյան ընկերներիցս մեկից, որում նա ինձ ուրախությամբ հորդորում էր անպայման գնել «Եթեր» շաբաթաթերթի հերթական՝ 29-րդ համարը, որտեղ կա իմ բանակային համզգեստով լուսանկարը: 

Դե պատկերացրեք վիճակս... դե ինչ արած  գնեցի «Եթեր» շաբաթաթերթը: Առաջին էջում նկարս տեսնելով զայրացա, բայց մտածում էի, գոնե բովանդակությունը նախորդինի նման ողբերգական չլինի էլի: Ու պատկերացրեք, որ այս անգամ քիչ թե շատ լավ պրծա, եթե կարելի է այդպես ասել: Բանակի մասին պատմող նյությում խոսք էր գնում մի քանի նորակոչիկների մասին, որոնք իհարկե իմ հետ ոչ մի կապ չունեին, Բանակում ծառայության առաջին տպավորությունների մասին: 

Պարզ է, հարցը այդպես չէի թողնելու: Էլեկտրոնային մամուլը քիչ էր, տպագիրն էլ վրա հասավ:

Թեպետ զանգս «Եթեր» շաբաթաթերթի խմբագրություն ձգձգվում էի ինչ-ինչ պատճառնելով, բայց այն ու ամենայնիվ զանգեցի, զրուցեցինք, ճիշտ է մոտ մի տաս րոպե բացատրում էի, թե ինչպես գուգլում նկարը բացելուց տեսնել, թե որտեղ կարելի է նայել նկարի սկզբնաղբյուրը, բայց շատ հանգիստ առաջարկեցին արդեն հաջորդ՝ «Եթեր» շաբաթաթերթի 31-րդ համարում նույն էջին տպագրել նկարի սկզբնախբյուրի մասին տեղեկատվություն: Ինչը այդքան էլ վատ արդյունք չեմ համարում:

Էլի եմ կրկնում, ինչքան ուզում եք լավ՝ որակով նկար տամ, ինչքան ուզում եք քոփի արեք, մենակ սկզբնաղբյուրը նշեք, մենք էլ ենք մարդ, մեկ ու մեջ մոռանում ենք watermark դնենք :) 

ՀՀ ԶՈւ 22-րդ Տարեդարձ. ԿՈՉ ՀԱՅ ԶԻՆՎՈՐԻՆ

Այսօր լրանում է ՀՀ Զինված Ուժերի կազմավորման 22-րդ տարին: Անխոս, ԶՈւ կազմավորումը նորակնկախ հայաստանի ամենակարևոր ձեռքբերումներից է, եթե ոչ կարևորագույնը: ԶՈւ զարգացմանն և կատարելագործմանը պետք է ուղղված լինեն պետության հիմնական միջոցները, քանի որ հենց Բանակն է մեր պետության անվտանգության երաշխիքը:

Առհասարակ Հունվարի 28-ը ուրախ օր է՝ Բանակի Տոնն է: Բոլորս ուրախ ենք, որ ունենք կանոնավոր, զարգացող, անվախ ու խիզախ բանակ: Քաջ Մարտիկներ՝ ովքեր պատրաստ են իրենց կյանքը զոհել հանուն հայրենիքի:

Անշուշտ այսօր էլ՝ ինչպես ամեն տարի, Հունվարի 28-ին բազմաթիվ սպաներ, ենթասպաներ, սերժանտներ և զինվորներ պարգևատրվում են տարբեր շքանշաններով, կրծքանշաններով, պատվոգրերով և արժեքավոր նվերներով: Բոլորն ուրախ են: Սակայն միայն առաջին հայացքից: Քանի որ կան զինվորներ ովքեր երբեք չեն մոռանա այս հունվարի 28-ը, որին նրանք այդքան սպասել են, սակայն հիասթափություն ապրել: Որքան դառն է հիասթափությունը, երբ սպասում ես անհամբեր, որ քո անունն էլ կկարդան, որ քո անձնվեր աշխատանքն էլ կգնահատեն, չես ձգտում իհարկե դրան, սակայն մեկ է սպասում ես: Իսկ հունվարի 28-ին հնչում են այլ անուններ, հնչում են այն անուններն որոնք ինչ-ինչ այլ ձևերով են արժանացել այդ պարգևներին: Իսկ Քեզ փորձում են քաջալերել դատարկ խոսքերով, հույս են տալիս, որ շարունակես աշխատանքդ, մեկ է չես արժանանալու ոչ մի բանի, քանի որ՝ հրամանատարդ այդքան դուխ չունի որ քեզ ներկայացնի պարգևատրման, որովհետև հրամանատարդ այդքան պռախոդ չունի, որովհետև կան մարդիք ովքեր զանգով են ստանում իրենց պարգևները, որովհետև սա Հայաստանն է:

Հասի′ր նրան, ինչ սիրում ես, թե չէ կսիրես այն, ինչ քեզ կհասնի

Խոսքս ուղղում եմ հենց այդ տղերքին, ովքեր հուսալքվում են, թևաթափ են լինում նման անարդարություններից: Չմտածե՛ք տղերք ջան, էտ պարգևներով չեն որոշվում հերոսները կամ արժանիները: Կարևորը, որ Դուք չհիասթափվեք այն գործից որն անում եք, որը ժամանակավոր է Ձեր կյանքում: Հիշեք, որ կարևորն այն է, որ Դուք ինքներդ Ձեր համար սովորեք, յուրացնեք ու կարողանաք կյանքում օգտագործել այն ամենն ինչ սովորել եք այդ անարադր երկու տարիների ընթացքում: Հիշե՛ք որ Դուք Հերոս եք, Ձեր ընտանիքի, հարազատների ու ընկերների համար: Հիշե՛ք, որ երկու տարին պատվով ծառայելը ցանկացած պատվոգրից կամ կրծքանշանից առավել է, հիշեք ու մի կորցրեք Ձեր մարդկային արժեքները ինչ-որ թղթի կտորտանքների կամ երկաթիկների համար, որոնք ժամանակավոր են, իսկ ՄԱՐԴ ասվածը հավերժ:

Շնորհավոր 22րդ Տարեդարձդ ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԲԱՆԱԿ

Հաղթանակած մի Նոր Գարուն (Նամակ 20-րդ)

4, 10, 30, 100 օրվա ծառայող լինելու ժամանակ Քեզ թվում է , որ մի ամբողջ հավերժություն է արդեն անցել, սակայն գիտակցում ես նաև, որ դեռ մի ամբողջ կյանք արջևում է: Դեռ որքան լավ ու վատ, տագնապալի և ուրախ օրեր պետք է ունենաս, որքան հիասթավես և «Դուխով» լցվես: Այսօր ոչ 100, ոչ էլ 500 օրվա ծառայող եմ, այսօր ոչ թե աճում են թվերն այսօր եկել է արդեն հետհաշվարկի ժամանակը: 100 օր, 99, 98… Դա պետք է զգաս: Անցած ուղին փշոտ էր, ուրախ միգուցե ու հիշվող ինչ-որ տեղ: Դժվարություններով լի՞, կարող եմ ասել, որ ինչ-որ չափ: Բայց այսօր ունենք ինչ ունենք ու դժգոհ չենք մանավանդ որ մնացել է 100 օր, և դա այսօր ամենակարևորն է: Ոչ միայն Մեր համար այլ նաև մեր հարազատների, և դա միգուցե հիմա մեր համար ավելի կարևոր է: Քանի որ գիտես որ հարազատներիդ համար դա ամենասպասված պահն է, գիտես որ դրանից բացի ուրիշ ոչ մի բան չի կարող նրանց համար կարևոր լինել: Այ Էտ Դուխ ա տալիս, այ էտ ստիպումա որ չհուսահատվես: Էտ ա մնում ես կյանքում, մնացածը սաղ սուտ ու փուչ բաներ են;

meeting with Pushkin in Gyumri

Ինչի՞ եմ միշտ հոգնակիով խոսում; Որովհետև ես մենակ չեմ, վստահ եմ, որ եթե ոչ բոլոր այլ շատ Դեմբելներ հետնց այսպես են մտածում:
Զգում ես արդեն ԳՌ կյանքի շունչը: Հիմնականում դրան օգնում են հարազատ մարդիկ ում հետ անընդհատ ու անընդմեջ խոսելով չես էլ զգում թե ինչպես են անցնում օրերդ: Մերսի Ձեզ :Ճ
Ինչի՞ց կարող ենք այսօր խոսել:

Ես մի բուռն եմ քո հողի... (Հայկական Բանակ 21)

Ես մի բուռն եմ քո հողի,
Ես մի ծիլն եմ քո արտի,
Ես մի զարկն եմ քո բազկի՝ ՀԱՅԱՍՏԱՆ։

Դժվարին է եղել քո ուղին իմ բանակ, սակայն հաղթական։
Երբ բանակին նայում ես կողքից, բանակային շատ բաների արժեքը չես գիտակցում։ Պարծենում ես, գնահատում, սակայն ամբողջությամբ չես կարող ըմբռնել այդ ամենի արժեքը։
Իհարկե բոլորս չենք, որ ծառայում ենք մեր հայրենիքին նվիրումով։ Ցավոք հիմա "հին պանյատներն" էլ չկան, մի կողմից դա լավ է, մյուսից՝ այնքան էլ չէ։
Թեև ամենն իդեալական չե, այնուամենայնիվ.
Այսօր արվում է ամեն ինչ, որպեսզի զինվորի առողջությունը չվտանգվի հանկարծ, դա այսօր առաջնային խնդիրներից մեկն է։
Ինչպես ասումա մեր կամբատներից մեկը. "կարողա շատ դեպքերում չհասկանաք հիմա թե խի ենք ձեր վրա էտքան խոսում ջղայնանում, բայց եթե մի բան եղավ ձեր ծնողին ի՞նչ պատասխան պիտի մենք տանք։ Ծնողը պիտի ասի՝ պատժեիք, չթողեիք, խփեիք ավելի լավա քանց թե տղուս հետ դժբախտություն պատահեր։ Հասկացեք՝ մեր բոլորիս նպատանա առաջին հերթին, որ դուք անվնաս հասնեք ձեր ծնողներին՝ ովքեր ձեր համար այդքան տանջվում են"։
"ՀԱՍԻ՛Ր ՆՐԱՆ՝ ԻՆՉ ՍԻՐՈՒՄ ԵՍ, ԹԵ ՉԵ ԿՍԻՐԵՍ ԱՅՆ՝ ԻՆՉ ՔԵԶ ԿՀԱՍՆԻ" ահա միակ պարզ ճշմարտությունը, որով մենք պետք է առաջնորդվենք բանակաշինության գործում։

BarCamp Gyumri 2012 (նամակ 19-րդ)

            àÕçáõÛÝ µÉá·áëý»ñ³ J

ÆÝãå»±ë »ù: Ðáõë³Ù É³í »ù: ²Ûëûñ ·ñáõÙ »Ù Ñ»ñÃ³Ï³Ý Ý³Ù³Ïë` ³ÝÓ³Ùµ: àõ ãÝ³Û³Í Ýñ³Ý, áñ ݳËáñ¹ Ý³Ù³ë ¹»é §ÈáõÛë¦ ãÇ ï»ë»É , áñáß Ñ³Ý·³Ù³ÝùÝ»ñÇ å³ï׳éáí ³Ûë Ù»ÏÁ áõñáß»óÇ ·ñ»É` ù³ÝÇ Ï³ Ñݳñ³íáñáõÃÛáõÝ, ÇѳñÏ»:

            ì»ñçÇÝ Å³Ù³Ý³ÏÝ»ñë, ѳٳñÛ³ û ³½³ï Å³Ù³Ý³Ï ã»Ù áõÝ»ÝáõÙ, ½µ³Õí³Í »Ù ï³ñµ»ñ ·áñÍ»ñáí: ºñ¨Ç û ß³ï ˳éÝ »Ù áõ ´Éá·Çë ÝÙ³Ý µ³ñÓÇÃáÕÇ íÇ׳ÏÁ Ñ»Ýó ¹ñ³ÝÇó ³ ·³ÉÇë: ´³Ûó ¹³ »ñϳñ ãÇ ß³ñáõݳÏíÇ, íëï³Ñ»óÝáõÙ »Ù, Ñ»Ýó »Ï³ , ÙÇ ³ÛÉ ´áõÙ ³ ÉÇÝ»Éáõ :Ö ´³Ûó ¹ñ³Ý ¹»é ÙÇ í»ó ³ÙÇë ϳ, ÇëÏ ÙÇÝã ³Û¹ ³Ûëûñ Ïå³ïÙ»Ù ÙÇ ÙÇçáó³éÙ³Ý Ù³ëÇÝ, áñÇÝ Ã» å³ïñ³ëïí»ÉÁ »ñϳñ áõ ï³Ýç³ÉÇó ÙïáñáõÙÝ»ñÇ ³éÇà ¹³ñÓáí, û Ù³ëݳÏóáõÃÛáõÝÁ ß³ï-ß³ï áõñ³Ë³óñ»ó: ƱÝã ÙÇçáó³éáõ٠ϳñ³ ÉÇÝ ¶ÛáõÙñÇáõÙ, áñ ï»Ýó ß³ï áõ½»Ý³Ù Ù³ëݳÏó»Ù: ÎÙï³Í»ù ÑÇÙ³ ¹áõù: ´³Ûó ³ñÇ áõ ï»ë áñ ϳñ³ ÉÇÝÇ, áõ ³ÛÝ»É ÇÝãåÇëÇ ÙÇçáó³áõمϳñÍáõÙ »Ù áÙ³Ýù ³ñ¹»Ý Ïé³ÑáõÙ »Ý…ÇѳñÏ»` ´²ðøºØö: àñ ×ÇßïÝ »ë ÙÇ ï³ñí³ Ù»ç ³ë»Ù Ùïùáíë ³Ý·³Ù ã¿ñ ϳñáÕ ³ÝóÝ»É, áñ ¶ÛáõÙñÇáõ٠ϳñ³ ´³ñù»Ù÷ ÉÇÝÇ, ÉÇÝ»ÉÁ Ñɳ ѻ㠿, ÉÇÝÇ áõ »ë ϳñáճݳ٠ٳëݳÏó»Ù: ´³Ûó ³ñÇ áõ ï»ë ,áñ û° Ù»ÏÁ, û° ÙÛáõëÁ »Õ³í: ºÕ³í ϳ½Ù³Ï»ñåã³Ï³Ý ÃÇÙÇ ùñïݳç³Ý áõ ÝíÇñí³Í ³ß˳ï³ÝùÇ ßÝáñÑÇí: ²ÛÝ ³Ù»ÝÝ ÇÝã Ýñ³Ýù ϳñáÕ³ó³Ý ³Ý»É ³Û¹ ÙÇ ù³ÝÇ ß³µ³ÃÝ»ñÇ ÁÝóóùáõÙ íëï³Ñ »Ù áñ Ñ»ßï ã¿ñ: ºñÝ»Ï Çñ»Ýó ѳí»ëÇÝ áõ ѳɳɳ Çñ»Ýó:

            ¸áõù å»ïù³ ÇÙ íÇ׳ÏÁ ï»ëÝ»Çù, »ñµ ³ë»óÇÝ, µ³ ·Çï»ë ݳٳϹ »Ï»É³, í³ÕÁ ·ÝáõÙ »ë Ù³ëݳÏó»Éáõ: àõ ϳå ãáõÝÇ, áñ ¹ÇíǽÇáÝǹ Ññ³Ù³Ý³ï³ñáõÃÛáõÝÁ ´³ñù»Ù÷ ³Ýí³ÝáõÙ³ §¾ï ϳåáõïñßÇÏÝ»ñÇ Ñ³Ù³ñ ¹³ë»ñ ³ ÇÝã ³¦, û Ñ»Ýó ´³ñù»Ù÷, ϳñ»íáñÝ »Ý ³, áñ Ù³ñ¹ÇÏ Ñ³ëϳó³Ý áõ ÃáõÛɳïñ»óÇÝ Ù³ëݳÏó»É: ²ß˳ñÑÝ ÇÙÝ ¿ñ ³Û¹ å³ÑÇÝ: â»ù å³ïÏ»ñ³óÝÇ, »ñµ ß³ñ³ÛÇÝ Ù³ëáõÙ ï»ë³ Ý³Ù³Ï áõ Ëݹñ»óÇ, áñ ï³Ý ݳۻÙ: ÄåÇïë ¹á áõß»Û áõ ÙÇ µ³Ý ¿É ³í»É ¿ñ: Þ³ï Ù»ñëÇ Î³ñ»ÝÇÝ ÝÙ³Ý §¼Çɦ Ý³Ù³Ï å³ïñ³ëï»Éáõ, »ñ¨Ç ³Ù»Ý³Ù»Í ¹»ñÁ ³Û¹ ·áñÍÇ Ñ³çáÕáõÃÛ³Ý Ù»ç Ñ»Ýó ùá ÝÙ³Ý Ùáï»óáõÙÝ áõÝ»ó³í:

Նամակ 17-րդ

Ողջույն շոգից փրկություն փնտրող և համացանցում այն գտնող բլոգոսֆեռա :)

Ինչպես տեսնում եք. you have one new message :D

 Message-ս Ձեզ՝ ավելի շուտ նամակս, հերթական անգամ գրում եմ մեծ տպավորությունների և բազմաթիվ իրադարձությունների ազդեցության ներքո: Չնայած նամակներս ավելի քիչ են դարձել, ծավալը շատացել է, բայց բովանդակությունն էլ երևի չի տուժել ամեն դեպքում:

 Չգիտեմ անդրադառնամ արդյոք արձակուրդիս թե, ոչ: Ուղղակի կասեմ, որ հիանալի 15 օր անցկացրեցի իմ սիրելի միջավայրում, հարազատ մարդկանց հետ: Բայց այդ 15 օրն էլ բավական չեղավ բոլոր պլանավորածը հասցնելու և բոլորին տեսնելու համար (ինչի համար՝ ես ներողություն): Եվս մեկ անգամ ուզում եմ մեծ շնորհակալություն ասեմ նրանց՝ ովքեր ուրախությամբ լցրեցին այդ 15 օրը:

Հասիր նրան ինչ սիրում ես... (նամակ 16-րդ)

Ողջույն Բլոգոսֆեռա: Ինչպես եք: Արդեն երկու ամսից ավել է ոչ մի տող, ոչ մի բառ չեմ գրել այստեղ, միայն ժամանակ առ ժամանակ կարճ 147 նիշանոց հաղորդագրություններ թվիթթերում, պատճառը նույն ժամանակն է , ավելի շատ կենտրոնանալու և սիրելի գործին ժամանակ տրամադրելու խնդիրն էր պատճառը: Նման երկար դադար չէր եղել և վստահեցնում եմ, որ հաստատ չի լինի այլևս: 

Օրերն անցնում են արագ, չէի ասի աննկատ, բայց թռնում են իրենց հետ առաջ տանելով թե խնդիրները և թե հաճելի պահերը:

 Փորձեմ մի քանի բառով նկարագրել վերջին երեք ամիսների ինձ համար ամենահետաքրքիրն ու հիշարժանը:

 Հունվարին` եթե մի պահ մոռանանք տագնապների և բանակի օրվա մասին գլխավորը նորակոչիկ զինվորների երդման արարողության ժամանակ իմ ելույթն էր, որն ինչ մեղքս թաքցնեմ բավական հաճելի զգացողություններ պարգևեց ինձ:

ՀՀ ԶՈւ 20-րդ Տարեդարձը

 1992 թվականի հունվարի 28-ը Հայաստանի Հանրապետության Զինված ՈՒժերի ստեղծման օրն է:

 Իհարկե բոլորս էլ շատ լավ գիտենք թե ինչպես ստեղծվեց մեր բանակը, ինչպիսի փորձությունների միջով անցավ: Երբ սկսվեց պատերազմը մենք չունեինք բանակ, միայն մեծ ցանկություն պաշտպանելու սեփական հողն ու ժողովուրդը: Մեր բանակը ստեղծվեց, թրծվեց և կայացավ մարտի դաշտում և այդ բանակի կայացման, ճիշտ և նպատակասլաց զարգացման ապացույցը մեր այսօրվա խաղաղությունն է: Եվ զարմանալի չէ, որ մեր բանակն այսօր լավագույնն է տարածաշրջանում: Վստահ եմ, որ մարտունակությամբ մեր բանակի նմանը չկա տարածաշրջանում: Ինչը մարտական հզոր ոգու և հայրենասիրական` հայրենիքի համար արյունն ու կյանքը չխնայելու պատրաստակամության արդյունք է:

Ամեն օր չի Ամանոր (նամակ 15–րդ)

Ողջույն իմ շատ սիրելի, տոնական խառնաշփոթի մեջ գտնվող ընկերներ: Այսօր արդեն Նոր Տարի է:

Գալիք, կամ ով գիտի արդեն եկած 2012 թվականը դեռ չսկսված իր նկատմամբ շատ մեծ հետաքրքրություն է առաջացրել: Բոլորին հետաքրքրում, ում էլ չի հետաքրքրում հաստատ գոնե մի քիչ հուզումա, կլինի արդյոք «Այդքան սպասված» աշխարհի վերջը, թե չէ:

 Սակայն այդ մասին չի, որ ուզում եմ խոսել այս տոնական օրը: Ինչպես յուրաքանչյուր մարդ, ես ևս տարվա վերջին օրն ինձ հարց եմ տալիս` թե ինչպիսի՞ն էր անցած տարին: Ինչ նորություններ եղան, ինչ ձեռքբերումներ եմ ունեցել ես, ինչ բացթողումներ արել:

Դեպքը տեղի չէր ունենա եթե... (նամակ 14-րդ)

Ողջույն բոլորին, այսօր նկատի ունենալով անցած շաբաթվա ցավալի իրադարձությունները, ցանկանում եմ խոսել մի քիչ այդ մասին:

Մենք հայ-ադրբեջանական շփման գծում ունեցանք 2 զոհ: Իհարկե ցանկացած մարդկային կորուստ շատ ցավալի է, սակայն ավելի ցավալին այն է, որ ադրբեջանցիների սադրանքների արդյունքում զոհվում են հայ պատանիներ: Ամեն անգամ, երբ լսում եմ հերթական կորուստների մասին, լարվում եմ, մտածում, շուտ ասեք իմանանք ովքեր են, միայն թե իմ ընկերներից մեկը չլինի, ամեն անգամ սարսափով մտածում եմ ես: Եթե իմ համար է այսքան դժվար, պատկերացրեք, թե որքան դժվար է այն զինվորների համար, ովքեր հիմա դիրքերում են, ովքեր այժմ խրամատներում են թշնամու կրակի տակ:

Բարի գալուստ «Crazy» աշխարհ (նամակ 13-րդ)

 Ու ես մտել եմ մի հատ խելառ պադվալ: Չէ լուրջ, մի խնդացեք, լրիվ լուրջ եմ ասում:Սիրելի ընթերցողներ, բարի գալուստ «Զորքեր»:

 Կապի առանձին գումարտակում ուսուցանումն ավարտվեց: Ես բարեհաջող հանձնեցի բոլոր քննությունները, ստացա Կրտսեր Սերժանտի կոչում և հիմա արդեն ջոկի հրամանատար եմ:

 Նոյեմբերի 8-ին երկար էինք սպասել: Այդ օրը բոլորս պիտի ուղևորվեինք մեր նոր զորամասեր:

 Ոնց որ նորից բանակ տանեին, այ տենց զգացողություն էր մոտս: Ոնց որ նորից հավաքակայանում լինեի ու սպասեի մի անորոշության:

When September ends… (նամակ 12-րդ)

Տոներով լի սեպտեմբեր ամիսն ավարտվեց: Հոկտեմբերն իր հետ բերեց ցուրտ, անձրև և ձյուն Մասիսի լանջերին: Շուտով` ավելի ստույգ 3 շաբաթից կսկսվեն քննությունները: Պետք է կենտրոնացնել ուժերը` վերհիշել սովորածը և լավագույն կերպով պատրաստվել: Նոյեմբերի առաջին շաբաթում մենք հրաժեշտ կտանք կապի ուսումնական գումարտակին և կցրվենք զորքեր:

Մի քանի օր առաջ տեղի ունեցավ հանդիպում վերադասի հետ: Հանդիպման գլխավոր թեման էր` Պաշտպանության Նախարար Սեյրան Օհանյանի հերթական ուղերձը, որը հերթական անգամ ուղղված էր զինվոր-ապա կանոնադրական փոխհարաբերությունների պահպանմանը ինչպես նաև ժամկետային զ/ծ շրջանում կարգապահության բարձրացմանը: Քննարկվեցին որոշ առանձին ներզորամասային դրվագներ, սակայն այդ օրը հարցեր Ղեկավարությանը չհնչեցին:

 Փորձելով վերլուծել խնդիրները ես հիմա կփորձեմ իմ տեսանկյունից ներկայացնել որոշ խնդիրների պատճառներ և կփորձեմ լուծումներ առաջարկել:

Եվս մեկ խաղ հանուն կյանքի (նամակ 11-րդ )

 «Եվս մեկ խաղ հանուն կյանքի» այս տողերի հեղինակը բնավ ես չեմ, այլ մի շնորհաշատ աղջնակ: Մադրիդի Ռեալի հայկական ֆան ակումբի, Բարսելոնայի հայ երկրպագուների և բազմաթիվ սրտացավ և բարի մարդկանց աջակցությամբ սեպտոմբերի 4-ին կայացավ բարեգործական ֆուտբոլային հանդիպում վերը նշված ակումբների թիմերի մասնակցությամբ: Խաղի ժամանակ նվիրաբերված գումարը` 82000 դրամ տրամադրվեց փոքրիկ Էլենի ծնողնորին, 5-ամյա աղջկան քաղցկեղից բուժելու համար:

Կեղտոտ ձեռքերը` հեռու բանակից (նամակ 10-րդ)

 Հայ ազգի պատմության մեջ գլխավոր հենասյուներից մեկը եղել է բանակը: Ընդամենը 20 տարի առաջ հայ քաջ մարտիկները ապացուցեցին իրենց ուժը թշնամուն: Հենց իրենց շնորհիվ է, որ մենք այժմ կանք, ապրում ենք ազատ երկրում և արարելու հնարավորություն ունենք:

 21-րդ դարի հայկական բանակը ևս շատ մարտունակ և հզոր է: Ես դա ասում եմ, որպես զինվոր: Զինվոր, որն ամենօր իր մաշկի վրա է զգում ներկայիս բանակի, թե լավը, թե վատը:

 Ծիծաղելի կլիներ պնդել, որ Հայաստանում կա մի կառույց, որտեղ խնդիրներ չկան: Այդպես էլ բանակում կան խնդիրներ և դա նորմալ է, պետք չէ դրանից եսիմ ինչ սարքել: Ժամանակին` մի քանի տարի առաջ խնդիրները տասնյակ անգամ շատ էին քանց հիմա: Երբեմն  մտածում եմ, եթե ստանայի հնարավորություն փոփոխություններ կատարել ներկայիս համակարգում վիճակը շատ ավելի կլավանար, բայց նենց չի, որ այժմյան ղեկավարությունը վատ ա անում իր գործը:

 Վերջին ցավալի դեպքերը, որոնք արձանագրվեցին Պաշտպանության Բանակում և որոնց շուրջ շատ տարբեր, հիմնականում վատ կարծիքներ արտահայտվեցին համացանցում, ստիպեցին ինձ պաշտպան կանգնել սեփական բանակին: Բացատրեմ թե ինչու:

20 սեպտեմբեր – Հատուկ գնդի կազմավորման օր

 21 տարի առաջ` 1990 թվականի սեպտեմբերի 20-ին կազմավորվեց հայաստանի ներքին գործերի նախարարությանը կից Հատուկ գունդը, որը այնուհետև դարձավ հայկական ապագա կանոնավոր բանակի կորիզը: Այդ օրերին հայտարարությամբ հանդես էր եկել գերագույն խորհրդի պաշտպանության հանձնաժողովի նախագահ Վազգեն Սարգսյանը և կոչ արել անդամագրվել հայոց նոր ստեղծվող բանակին: Հատուկ գունդ` պետական զինվորական կազմավորում ստեղծելու կոչին արձագանքեցին հայաստանի գրեթե բոլոր շրջաններից ու քաղաքներից` ինչպես կամաորական ջոկատներ, այնպես էլ անհատ քաղաքացիներ, կադրային սպաներ: Որոշումից 2 ամիս անց ազգային զինված ուժերի կազմում ծառայելու ցանկություն էին հայտնել մոտ 5000 կամաորականներ: 1990թ հոկտեմբերի 5-ին կայացավ Հատուկ գնդի երդման արարողությունը: Գունդն իր վաշտերն ուներ գրեթե բոլոր շրջաններում (26 վաշտ):

 1991թ. հոկտեմբերից հատուկ գունդը վերանվանվեց ՀՀ Նգ նախարարության Պարետապահակային ծառայության գունդ, իսկ 1992-ի հունվարից ներառվեց Պաշտպանության նախարարության կազմում, որպես սահմանապահ հատուկ գունդ:
 Հատուկ գունդը մարտնչել է Հայաստանի Հանրապետության և ԼՂՀ բոլոր ճակատներում: Նրա 159 ռազմիկներ ընկան մարտադաշտում` փառքով պսակելով իրենց անունը:

Հագեցած շաբաթ (նամակ 8-րդ)

Անցած շաբաթվա ընթացքում առաջին դասակի հետ իրականացվեցին բոլոր պլանավորված մարտավարամասնագիտական պարապմունքները…

 Նենց սկսեցի գրել, ոնց որ «մարտական թերթիկ» լրացնելուց լինեի, չնայած նենց չի, որ մերինի խմբագիրը ես եմ:

 Իսկ հիմա մի քիչ լուրջ: Անցած շաբաթը շատ-շատ հագեցած ստացվեց: «Հերոս Կապավորի» 2-րդ համարը պետք է «Բոցեր»-ի հետ միասին ամսի մեկին պատրաստ լիներ: Ու եղավ իհարկե: Ցնցող ու անկրկնելի, լավագույն պատի թերթը ամբողջ զորամասում, ըստ մեզ` հեղինակներիս համեստ և ըստ հրամանատարության հեղինակավոր կարծիքի: Վեց նյութ էր այս անգամ «Հերոս Կապավորում» ինչպես նաև գլխավոր կենտրոնական` Անկախությանը նվիրված նյութը: Էլ չեմ ասում կենտրոնական դիրք զբաղեցնող իմ այս զինանշանասեր արդար ձերքով մանրամասն նկարված Զինանշանը, որը դարձավ այս համարի զարդը և ամբողջ վաշտի պարծանքը: «Բոցերը» հերթական անգամ բոցեցին իրենց բոցերով: Նկարազարդումներն էլ ավելի հետքրքիրն էին:

Աշնան կանչով, ինչպես երբեք (նամակ 7-րդ)

 Օգոստոսը` կարոտի, չարդարացած սպասումների` հիասթափության և նոր հետաքրքրությունների ամիս էր: Կարոտը այս ամիս առավել քան շատ էր: Տեսակցությունների բացակայությունն իրենը ասեց հաստատ:

 Չգիտեմ թե ինչպես կարելի է բացատրել այն զգացողությունը, որը դու զգում ես երբ չես կարողանում քեզ շատ հարազատ մարդկանց հետ անցկացնել վերջին ժամերն, գիտես, որ հաստատ չես տեսնելու իրենց շատ երկար ժամանակ: Կամ չես կարում մի րոպեյով գոնե տեսնել ընկերոջդ, որին մի քանի տարի չես տեսել: Ընդհանրապես շատ եմ մտքերով ընկնում, ու մտածում թե ինչպես են հիմա ընկերներս, ինձանից հեռու: Շատ եմ ուրախանում իրենց հաջողություններով, բայց շատ կարոտում եմ!

Ամեն Ինչ Նորից (նամակ 6-րդ)

Ողջույն բոլոր կրեատիվ և նորարար մարդկանց: Ողջույն բոլոր նրանց, ովքեր սիրում են կարդալ հետաքրքիր բլոգեր, առավել ջերմ ողջույն նրանց, ովքեր «Զահլա» են անում և վարում են սեփական` Անձնական բլոգերը: Ահա և 6-րդ անգամ ՀՀ ԶՈւ ժամկետային զինծառայող կուրսանտ Մարկոսյանը aka Robbie Raul Ողջունում է Ձեզ:

 Մի քիչ երկար ստացվեց ողջույնիս խոսքը, բայց ոչինչ, շատ էի կարոտել Ձեզ: