Մեր և Ձեր Կյանքի 500 էջերը

Բարև Բլոգուշ, ո՞նց ես: Ես քանի օրը շուտ-շուտ եմ քեզ այցի գալիս: Տենաս ինչից ա չէ՞: Ուզում եմ հասկանամ որտեղ ա Google-ն ուզում քցած լինի: Քո ստատիստիկայում, թե՞ անալիտիկսի հետ մի բան նենց չի: Բայց որ այս վերջին ամիսներին քեզ ավելի շատ ուշադություն եմ դարձնում ետ հաստատ ա: Բողոքելու տեղ չունես, երևի նրանից ա որ ես շատ բողոքելու բան ունեմ (ծիխաղում եմ): 

Հա դե տենց ա չէ՞, որ բողոքելու բան եմ ունենում, մի ճար գտնում եմ պոստ անելու, հակառակ դեպքում այնքան եմ ձգձգում, որ մի բան էլ մոռանում եմ թե ինչ էի ուզում գրեի:

Բայց չէ գիտես, ես վերջերս լավ բաների մասին գրելու ժամանակ էլ եմ գտնում, բայց մեկա չեմ հասցնում ամեն ինչ լուսաբանել: Կյանքն ակտիվ է մի այլ կարգի, ժամանակը քիչ:

Ասա բայց, ի՜նչ ամառ էր չէ՞: Գազան, իրադարձություններով լեցուն: Բայց ամառվանից դեռ կհասցնեմ խոսել: 

Ուզում եմ միքիչ քեզանից խոսանք, գրվենք;ժ: Գրողը տանի 500 գրառում: Ու կապ չունի, որ էտ 500-ից 60-ը ՀԴՄ-ներ մասին ինֆորմացիոն բնույթ կրող գրառումներ են, ես հո գիտեմ թե ինչքան մարդիկ են սրտատրոփ սպասել երբ ա "Lifetime Blog"-ում հրապարակվելու ՀԴՄ կտրոնների շահող թվերը:

500-ի մեջ այնքան պատմություններ ու դեպքեր կան, որ դրանցից յուրաքանչյուրի շուրջ կարելիա մի հաստափոր գիրք գրել: Միգուցե, մի օր:

Քանի-քանի կյանքի պատմություն՝ դրվագներ կան այստեղ զետեղված: Որ բացում ես մի գրառում կարդալու՝ մեկով հաստատ չես սահմանափակվում: Ամեն անգամ ուզում եմ սաղ պոստերդ կարդամ:

Չեմ ուզում ծավալվեմ: Ուղղակի մի քանի նկար եմ ուզում թողնեմ Բլոգումս, որ մի օր էլի բացեմ միամիտ այս գրառումն ու հիանամ այս նկարներով:

Որքան գեղեցիկ էր երկիքնը Կոնյակի գործարանի վերևում, տեսնես ամե՞ն օր է այսքան գեղեցիկ, թե բախտս է բերել:

Գարնանային արևոտ Անձրևը Կոկա-Կոլայի գործարանում, որքան թարմության շունչ կար այս անձրևի մեջ:

Գարնանային այս օրը Սաղմոսավանքում մռայլ էր, երբեմն անձրև էր տեղում, սակայն դա էլ ավել էր գեղեցկացնում տեսարանը:

Անվերջություն -0.5 -0.75

Իսկ ես կարծում էի, որ երբեք դրա կարիքը չեմ ունենա:

Դե գիտեք ոնց ա լինում: Սկզբում դու մտածում ես, որ դա ինձ հետ երբեք չի կարող պատահել, չէ որ պատճառ էլ չկա կարծես թե, ի՞նչ եմ անում որ: Բան չէ էլի, հիմնականում բան չէ: Հոգուդ խորքում ենթադրում ես սակայն, որ միգուցե մի օր, երբ լինես զառամյալ ծերունի, կամ ասենք մարդ ես՝ գոնե երբ արդեն անցած լինես թոշակի այդ ժամանակ: Խի չէ՞ որ: ...Լավ էլ ախորժակ ունես հա՜:

Իսկ մարդիկ կան հենց այդպես էլ ծնվում են, ի վերուստ...:

Այդպես են ծնվում ու դրանից «տռագեձիա» չեն սարքում: Այդպես էլ ապրում են, սովորական բան ա էլի: Հա բայց դու՜, ո՞նց կարար քո հետ տենց բան լիներ:

- Տանեցիներին էր պետք լսել, որ ժամանակին ասում էին:

- Գիտեմ, գիտեմ... էլի սկսվեց նույն պատմությունը: Մի նստի այդքան երկար համակարգչի դիմաց: Ռոբե՛րտ, պառկած ֆուտբոլ մի խաղա հեռախոսով, դուրս արի էտ անդերից: Հերիք ա, «Տեսողությանդ հերն անիծում ես»:

- Տեսա՞ր, վերջը ճիշտ էին:

- Հա, բայց ես ի՞նչ եմ արել որ:

- Նենց ասեցիր, ոնց որ մեղքը չգիտակցած դեռահաս պատանի լինեիր:

Դե արի ու ներքին ձայնիդ հետ կռիվ արա թե ով ինչ էր ասում ու խի...

Ամեն մի իդեալական բան մի օր շեղվում ա...

Տեսողությանս պես...

Գիտես՝ պոնչ, մի տեսակ միշտ զարմանում էի, ոնց ա էտ վատ տարիներին կյանքը մեծ մասի տեսողության վրա ազդել ա քիչ թե շատ իսկ ես տենց «իդեալական» եմ ստացվել: Հիմա կվիճես թե իդեալական ոչինչ չկա: Դե նայած ում համար ոնց էլի... ԻՄ համար իդեալական էր... էր... էր...

Ես անգամ երբեք չեմ պատկերացրել թե ոնց ա լինում, որ դիմացինդ այնպես չի տեսնում ինչպես դու... այդպես մաքուր ու հստակ...

- Լսի բայց շատ ա սազում գիտես...

- Իսկ որ չէր սազում ոչինչ՝ ես դրանից չէի էլ նեղվում բացարձակ:

Հեռախոս ունես չէ՞: Ոնց էլ չլինի մարտկոցը 100% լիզքավորված կլինի գոնե մի անգամ, են որ սաղ «խազերը» կան ու չես մտածում ոչմի բանի մասին:

Անցնում ա մի որոշ ժամանակ, խազերը գնալով պակասում են, տոկոսներն էլ հետը... մտածում ես ոնց ռացիոնալ ու օգատակ օգտագործես «պաշարները», որ մաքսիմալ արդյունք ստանաս: Մի տենց «Մարտկոց» էլ մեր օրգանիզմն ա էլի: Հա չէ՞...

Հա բա, աճում՝ զարգանում ենք, սաղ թույն ա, «վ պոլնըմ ռասցվեծե սիլ»: Մեկ էլ մի պահ ա գալիս որ սկսում ես արդեն ընթացքդ դեպի «please connect charger»... 

Դե էտ գալիս ա նրանից թե ոնց ես էտ զարյադկան օգտագործում, ինչի ես ուզում էտ եներգիան՝ պաշարդ՝ առողջությունդ վերածես:

- Հա, բայց 24 տարեկանու՞մ: 

- Դե դու ես մեղավոր, քիչ նստեյիր էտ անդերի դեմը:

- Հա բայց էտ անդերն են ամեն ինչնա ինչի արդյունքում ես այն եմ ինչ որ կամ:

- Ծո ապ սիգ լու՞րջ գսես:

- Նու, մեծամասամբ: Համել գիտես ոնց, նենց չի որ մենակ իրա պատճառով ա, ես մթով գիրք էլ եմ կարդացել, նամակներ էլ եմ գրել... դաժե դաս եմ արել մոմոի լույսի տակ:

- Ես հիմա ուզում ես մեզ մխիթարա՞ծ լինես, թե արդարացում ես ման գալիս:

- Չէ, ուղղակի վերլուծում եմ:

Հա, բայց եսքա՞ն շուտ: Ես գիտեի դեռ գոնե մի 20-30 տարի կա մինչև ես պահը: Բայց դու մի ասա, 21-րդ դարն ա, ստեղ ամեն ինչ ա լույսի արագությամբ կամ դրան շատ մոտ ժամանակահատվածում տեղի ունենում:

Եվ իրոք...

Lifetime blog 4 years old

Ողջույն Բլոգս :Ճ

Եթե աշխարհի վերջ չի եղել ուրեմն հիմա 2013 թիվն է, ավելի կոնկրետ հունվարի 12-ը և բոլորդ կարծում եմ արդեն հոգնել եք նոր տարվա շնորհավորանքախառը վազվզոցներից, խմելուց ու ուտելուց:

Կարծես քիչ առաջ ասեցի, որ այսօր Հունվարի 12-ն է, իսկ դա նշանակեԳը, որ այսօր ՙLifetime blog՚-ը դարձավ 4 տարեկան: Ամեն տարի այս օրն մտածում եմ, արա բայց չորս տարի, ոնց չեմ հոգնել Ես ես ամենինչից, ոնց ա հավեսս տալիս էլի գրեմ, շեյր անեմ, դավադիտ անեմ, պատմեմ, մտածեմ՝ տենաս կարդացին, ի՞նչ մտածեցին: բայց ես մի բանը սենց ա կարելի փոխել, ես մեկը սենց դարձնել, ու տենց հազար ու մի զհար :Դ

Lifetime blog 4 yeras old

Չէ, բլոգս պարապ վախտվա զբաղմունք չի, որ ասեմ դժվարանում եմ նկարագրել թե ինչ ա իմ համար ՙԻՆՔԸ՚, կարծում եմ ոչինչ ասած չեմ լինի: Այս երկար ու ձիգ չորս տարիների ընթացքում շատ բան ա տվել ինձ բլոգս, ես էլ շատ բան եմ տվել բլոգիս, շատ բան եմ փորձել բլոգիս միջոցով փոխանցել մարդկանց, թե անձնական, թե քիչ ավելի կարևոր: Ես շարժվել եմ մի կարգախոսով՝ ՙԿարևոր է, որ ես անեմ դա, թեև չգիտեմ թե ինչ է դա ինձ տալիս, բայց զգում եմ, որ պետք է անեմ ու վերջ՚:

Ու ի՞նչ, այսօր 4 տարեկան ես ՙLifetime blog՚: Կյանքի բլոգ՝ Բլոգ ՙՄեր և մեր կյանքի մասին՚ իզուր չէ, որ այդպես դրեցի բլոգիս անունը, առաջինն էր ինչ եկավ մտքիս, գիտեմ եթե մի քիչ երկար մտածեի անվան շուրջ, հաստատ կգժվեի ու չէի կարանա նորմալ անուն ընտրեի, չնայած դուք պիտի ասեք ստացվելա, թե չէ: Բլոգս ներկեցի ՙԿանաչ՚, միշտ ձգտել եմ պահել կանաչի մեջ, Կյանքը կանաչա վսյոտակի չէ՞: Շատ են դժգոհել գույնից երբեմն, բայց հիմա էլ տենց կանաչի մեջ ա :Ճ ՈՒ էտ ինձ Դզումա !

Բլոգիս մասին կարամ գրեմ, գրեմ, գրեմ, ինչքան ասես գրեմ, պատմեմ ու չհոգնեմ: Բայց այսօրվա ընթերցողն անհամբեր է, նրան դուր չեն գալիս երկար-բարակ պատմությունները, հա ի՞նձ դրանից ինչ: Դուր չեն գալիս թող չկարդան (ինչ-որ ջղայնի մեջ ստացվեց հա՞ աչկիս): Ինչևիցե, այսօր ունեմ ինչ ունեմ, ու բլոգս ել կա ինչ կա:

Չեմ ուզում էլ անդրադառնամ անցած 4 տարիների եղելությունին, ու չեմ էլ ուզում խոսամ բլոգիս գալիք 5ամյակից, բայց հո չենք նշելու: Բուռն տոնախմբությունը խոստանում եմ, եթե իհարկե կցանկանաք էլի:

Իսկ հիմա ՙLifetime blog՚-իս մաղթում եմ անխափան հոսթինգ, շատ այցելուներ, հետաքրքիր նյութեր ու իմաստալից մեկնաբանություններ: Թող, որ կյանքը, որի մասին պատմվի այստեղ լինի հետաքրքիր ու բազմագույն, պայծառ և կյանքով լեցուն ինչպես առավոտը սարերում:

Lifetime Blog-ը 3 տարեկան

Ողջույն սիրելի ընթերցողներ: Այս օրը տոնական է իմ համար, թեև տոնախմբություն այս տարի կազմակերպել չի հաջողվի: 3 տարի առաջ 2009 թվականի հունվարի 12-ին ծագեց մի գաղափար, մի անորոշ միտք, մի ակնթարթ: Այդ ակնթարթում ստեղծվեց Լայֆթայմ բլոգը: Բլոգ- մի միջավայր, որտեղ այս երեք տարիների ընթացքում գտնվել են բոլոր նրանք` ովքեր պարբերաբար այցելել են Բլոգ:

 Իհարկե այժմ շատ բան է փոխվել, և ներկայումս իր սկզբնական տեսքից շատ է տարբերվում: Բայց կարծում եմ, որ այդ փոփոխությունները ազդել են միայն արտաքին տեսքի վրա, իսկ բովանդակությունը ինչպես նաև վերը նշված տեսքը մնում են հավատարիմ բլոգի կարգախոսին` շարժվում ժամանակին հավասար, միշտ նորարար է և արտացոլում է այն ինչ տեղի է ունենում մեր կյանքում: Իհարկե վերջին վեց ամիսների ընթացքում, երևի թե հասկանալի Ձեզ համար պատճառներով, բլոգում հիմնականում անձնական բովանդակությամբ գրառումներ են արվում, թեև նրանցում էլ փորձում եմ ինչքան հնարավոր է տեսակետներ արտահայտել տարբեր հարցերի շուրջ:

Ամառային Ուսումնական Փուլի Բացում (նամակ 5-րդ)

 Երկուշաբթի` հուլիսի 11-ին ՀՀ Զինված ուժերում ազդարարվեց Ամառային ուսումնական փուլի բացումը: Գնդապետ Նավասարդյանը ողջունեց մեզ և փոխանցեց Պաշտպանության նախարարի և Կապի Զորքերի պետի ուղերձը կապված ուսումնական փուլի բացման հետ:

Ուսումնական փուլը մեկնարկեց եռօրյա մարտավարաշարային պարապմունքներով, որի ընթացքում մենք սովորեցինք թե ինչպիսին պետք է լինեն մեր գործողությունները տագնապի ժամանակ: Բացատրվեցին տագնապի տեսակները և գործողությունների հաջորդականությունը: 3 օրվա ընթացքում ամեն վայրկյան սպասում էինք տագնապի, այդ ժամանակ պարապմունքներ էին անցկացնում` ջոկի, դասակի այնուհետև ամբողջ վաշտի կազմով:

Հանդիսավոր Երդում (նամակ 4–րդ)

Տոնական հանգստյան 3 օրերն անցան բավականին հետաքրքիր: Մի քանի սպորտաձևերում մրցումների արդյունքում Մեր` 2-րդ Վաշտը ճանաչվեց հաղթող ընդհանուր հաշվարկում 5 վաշտերի պայքարում: Այս հաղթանակին մեծապես նպաստեց մեր ֆուտբոլի թիմի Չեմպիոնությունը: 2 խաղում 8 խփած և 4 բացթողած գնդակ: Վստահ և համարձակ խաղ: Բավականին հաճելի էր կրկին վերադառնալ խաղադաշտ և այսքան հաջող:

 Տոնական օրերը վերջացան, բոլորս սկսեցինք պատրաստվել Երդման հանդիսավոր արարողությանը: Փորձեր, փորձեր ևս մեկ անգամ փորձեր: վերջին երկու օրերը նվագախմբի հետ միասին: Եվ այդ ամենը մեր հարազատներին և ընկերներին հաճույք պատճառելու համար: Իսկ մինչ այդ կրակային: 15 մարտական փամփուշտ, մի քանի ժամ փոշու և ահավոր արևի տակ:

34 Չքնաղ Գարուն (Նամակ 3-րդ)

 Հունիսի 27-ին իսպանացի լեգենդը դարձավ 34 տարեկան: Անկասկած Ռաուլի լավագույն տարիներն արդեն անցյալում են, սակայն այն եռանդն ու նվիրվածությունը որով նա այժմ խաղում է արժանի է անսահման հարգանքի: Վստահ եմ գալիք մրցաշրջանը Ռաուլի և Շալկեի համար հաջողակ է լինելու: Բայց նախ և առաջ սուպեր գավաթի հանդիպումն է օգոստոսին: Ռաուլն ինչպես միշտ լինելու է բոլորի ուշադրության կենտրոնում, շատերը կրկին կասեն, որ նրա ժամանակն արդեն անցել է, բայց նա կրկին կապացուցի, որ դեռ իր խոսքն ունի ասելու համաշխարհային ֆուտբոլում:

Արտասովոր ... «02:04»

Ամսվա մի օր սովորական

Բայց մեզ համար արտասովոր:

Գիշեր, անձրև, մարած լույսեր

Նոր բորբոքվող և ջերմ հույզեր,

Սրտի տրոփ արտասովոր:

Ամեն մանրուք, ամեն մի ձայն,

Ու մի սպասում արտասովոր,

Բայց չգիտես ինչի սպասես,

Արդեն քնե՞ս, թե պատրաստվես,

Բայց թե ինչի՞, դու չգիտես:

Սիրտդ արագ սկսեց զարկել,

Բայց ոչ մի բան դեռ չի եղել,

Արտասովոր լոկ օրն էր այդ

Եվ ժամն էր այդ կարծես սառած

Հեռախոսիդ ժամացույցին:

Եվ այդ պահին կարծես հանկարծ

Նամակ ստացար սովորական,

Սակայն այդ ժամ արտասովոր:

Երբ կարդացիր տողերը այդ,

Տեղ չգտար քեզ անկողնում,

Սիրտդ հանկարծ սկսեց զարկել ուժգին,

Եվ դուրս մղվել նա ցանկացավ,

Հոգիտ հանկարծ սկսեց երգել,

Սիրո քամին շուրթից տարավ

Երգը նրա միայն մեր մասին,

Եվ այդ պահին գլորվեցին

Երկու արցունք արտասովոր:

Եվ անձրևի ձայնի ներքո

Շունչ տվեցին զգացմունքին քո:

Երգը հոգուտ միայն մեր մասին

Անձրևն հասցրեց և իմ սրտին,

Սիրտս իրեն չզսպեց

Պատռեց կաշիս և դուրս նետվեց,

Անձրևի տակ նա քեզ գրկեց

Եվ հոգուտ հետ հավերժ ձուլվեց:

*** ***** ****

08.09.08

Ես երբեք չեմ մոռանա այդ օրն ու այդ ժամը ...

10-րդ օր բանակում (նամակ 2–րդ)

Ողջույն, ողջույն սպասողներին, ընկերներին, չսպասողներին ու բոլորին: Արդեն 10 օրվա ծառայող եմ: Արտաշատում եղանակն արևոտ է, երբեմն նույնիսկ չափից շատ: Ծառայությունն ընթանում է իր բնականոն հունով: Այսօր տեսակցության օր էր, ջրի և մրգերի առատություն էր նկատվում զորամասում: Ճաշից հետո տեսա տնեցիներին, լիքը հետաքրքիր նորություններ իմացա «քաղաքի» կյանքից: Ինչ հետաքրքիր բաներ են կատարվում ֆեյսում, ինչքան մտքեր, որոնք կասկածի տեղիք էին տալիս հաստատվեցին: Են  ինչեր են կատարվում:

Մերոնք նոթս էին բերել մի երկու րոպեյով միացրեցի interactive–ի վիդեոն նայեցի,կայֆն էր,ափսոս լրիվ չհասցրեցի նայել: Կարոտել էի:

Հայոց բանակ , նամակ 1-ին

13.06.11

 Հավսար, զգաստ, թողնել: Ողջույն Բլոքոսֆեռա: Ահա եւ կուրսանտ Մարկոսյանի առաջին նամակը հասավ տուն:

 Հայոց բանակում ծառայությանս 4–րդ օրն է մոտենում իր ավարտին: Երկուշաբթին անձրեւոտ ատացվեց: Ընթրիքին մի լավ թրջվեցինք, եթե հաշվի առնեմ նաեւ այն, որ մեր դասակը դեռ համազգեստ չի ստացել մենք ասիպված ենք թե անձրեւին, թե արեւին մեր «գռաժդանսկի» շորերով քայլել: Բացի այդ ինչն է շատ Արտաշատում մոծակները՝ թե ցերեկը, թե գիշերը: Վրաներս չկծած տեղ չթոշեցին մի խոսքով:

Շունիկներն ունեն հոգատար մարդկանց կարիքը

Բարև կենդանիասեր և հոգատար ընթերցողներին: Նրանք , ովքեր հետևում են բլոգի ակտիվությանը Ֆեյսբուքում հաստատ լսած կլինեն 4 հրաշք շան ձագուկների մասին , որոնց համար արդեն մոտ մեկ շաբաթ է հոգատար տերեր եմ փնտրում: Արձագանքները քիչ չեն , սակայն ոչ բոլորն են պատրաստ ձագուկներին տանել տուն , կերակրել , հոգ տանել նրանց մասին , դաստիարակել և հետևել նրանց:

Նրանցից մեկն այսօր հայտնվեց երջանիկ ու հոգատար ձեռքերում: Եվ հիմա արդեն ունի իր առանձին ընտանիքը: Շնորհակալություն ասենք Մանեին , ով շատ հանկարծակի հայտնեց ինձ շունիկին վերցնելու իր որոշման մասին: Վստահ եմ , որ երկուսն էլ հիմա շատ ուրախ ու երջանիկ են: Ախր թե տերն ա շատ լավը , թե շունիկն է:

Պուճուրիկին անվանեցինք Սնիկերս :) նեեենց լավնա ա !!

Առաջինն արդեն քնած է իր տաքուկ անկողնում մյուս երեք ձագուկները սպասում են իրենց տերերին: Ահա նրանք.

Ֆուտբոլ Հանուն Բարեգործության

Երբեմն թվում է , որ Մենք այս կյանքում շատ քիչ բաներ ենք ունակ փոխելու: Շատ դեպքերում մենք Մեզ անզոր ու անօգնական ենք զգում կյանքի դժվարությունների առջև: Սակայն լինուն եմ դեպքեր երբ մենք այն ու ամենայնիվ կարող ենք պայքարել կյանքի անարդարության և դժվարությունների դեմ:

Ֆուտբոլ Հանուն Բարեգործության , հանուն մարդկային անտարբերության ոչնչացման: Հանուն Մի Կնոջ առողջության , որն իր կյանքի վերջին 15 տարիներն անցկացրել է աշխատելով այն բոլոր հնարավոր աշխատատեղերում որոնք կարող են լինել գյուղում (Իմ կարծիքով դուք էլ եք հասկանում , թե գյուղական աշխատանքն ինչ ծանր է , այն էլ այնպիսին որը կնոջ համար չի նախատեսված) հանուն իր ընտանիքի և երեխաների: Այժմ նրա առողջությունը վտանգված է...

Ֆեյսբուքյան «Ես Նեռվային եմ» խմբի և «RealMadrid.am» կայքի նախաձեռնությամբ Մայիսի 1-ին Խուլերի Միավորման սպորտային դահլիճում կկայանա Ֆուտբոլային հանդիպում , որտեղ «Ես Նեռվային եմ»-ի թիմը իր ուժերը կչափի Մադրիդի Ռեալի Հայկական Ֆան Ակումբի «RealMadrid.am»-ի Թիմի հետ: Հանդիպումը Խոստանում է Լինել Հետաքրքիր և Գոլառատ: Նեռվայինների նորաստեղծ թիմը մեծ հետաքրքրություն է առաջացրել: Իսկ Մադրիդիստների արդեն իսկ բավական փորձառու թիմին Մի Ամբողջ Ֆան Ակումբի աջակցություն է սպասվում: Աջակցելով իրենց սիրելի թիմերին ներկաները կկարողանան նաև օգնել տիկին Ալինային հանգանակությունների միջոցով: Այնքանով որքանով կկարողանան և կցանկանան:

Եվ Այսպես Հանդիպում ենք Մայիս 1-ին 17:00 , խուլերի միավորման սպորտային դահլիճ: Եզնիկ Կողբացու 69:

Կարող եք նաև տեսնել «event»-ը facebook-ում:

ո՞վ էր ասում հեփի էնդ կամ անվեռնագիր զառանցանքի մասին...

Արա ինչ անասուն բան ա ես կյանքը մեկ-մեկ: Նենց չի գնում ոնց որ դու ես ուզում: Չի լինում էլի առանց դրա: Հա կարողա , առանց դժվարությունների հետաքրքիր չի , բայց ես աշխարհում ամենաշատը չեմ սիրում ընկեր կորցնել: Չգիտեմ , եթե մի բան արել ես չպիտի դրա համար փոշմանես, եթե արել ես ուրեմն պետք ա եղել: Կապ չունի հիմա ոնց ա, ուրեմն պետք ա եղել: Չգիտեմ ինչքան կապ ունի թեմայի հետ բայց դե:

Հետաքրիր ա չէ բայց , մարդկանց հետ մեկ-մեկ քննարկում ես հարաբերություններդ մի այլ մարդու հետ , խորհուրդ ես հարցնում , ու անցնումա վդռուգ տարուց ավել ժամանակ ու նույն կերպ , նույն վայրերով քայլելուց , չգիտես ոնց դու խորհուրդ ես հարցնում արդեն հակառակ ուղղությամբ: Այ քեզ հիմարություն... Այ ստեղ հիշում եմ մի տետր , որը մահճակալումս ա, ինչքան խելոք մտքեր եմ ձևակերխպել այդտեղ: Ափսոս հիմա չեմ գրում , հետոյի համար պետք կգար հաստատ: Հիմա չեք հասկանում ինչի մասին եմ աոում , ու էտ նորմալա , ոչմեկ չի հասկանում: Ես փակ մարդ եմ , խնդում ես հիմա չէ՞: Դու՞ , փա՞կ: Չկա ինձանից փակ մարդ:

Այ սենց մեկ-մեկ անկեղծանում եմ , ես գիտեմ երբ ես չեմ լինի Մանեն իմ անկեղծությունների հիմա վրա գիրք կգրի (եթե այդ ժամանակ դեռ գրքեր լինեն) ու կհարստանա: Տեսնես գոնե այդ ժամանակ լույս տեսած կլինի իմ այդ հանճարեղ մտքերի ժողովածուն թե չէ: Հեսա արդեն 20-ս ա լրանում , իսկ իմ պլանների մեջ էր հենց այդ ժամանակ թողարկել այն...դե չստացվի աչքիս այդ ցնդաբանություն հրապարակել: Թողենք հետո: Մեկ էլ տեսար ստացվեց... Ինչի եմ հիմա սենց կիսաանկեղծանու՞մ: Չգիտեմ, կարողա ուղղակի այդ ամենը չափից դուրս անձնական ապրումներ են, ու այսքանն էլ օգնի մի թեթև թեթևանամ...վաղուց չէի գրել սենց: Պատճառը միակն ա` Գիշերը: Քնցելուց առաջ այնքնան եմ մտածում ես խնդրիների մասին , որ առավոտյան չեմ կարողանում արթնանալ , արթնանում եմ ու էլ բան չկա , ամենն անցնած ա արդեն: Բայց ոչ այսօր...չկա այսօր այդ հեփի էնդը , չկա տրամադրություն ու չի էլ լինի ինչքան էլ փողոցում դեմքիս ժպիտ լինի , հոգումս թախիծ ա...

Չդիմացավ...

Սա այն դեպքերից մեկնա , որ չգիտեմ ինչ գրեմ , ինչ գրեմ ու ինչ ասեմ:

Մի քիչ առաջ եմ իմացել ու ահավոր ազդված եմ: Չեմ հավատում , որ նման բան կարող էր լինել: Այսքան պայքարելուց հետո: Էրիկը այլևս մեզ հետ չէ: 5 ամյա փոքրիկի կյանքի համար պայքարում էինք բոլորս: Բոլորս ուզում էինք օգնել Էրիկին: Հիմա նույնիսկ չգիտեմ մենք կարողացանք օգնել թե չէ: Վստահ եմ , որ մեր աջակցությունը անիմաստ չէր:

Ինչպես այսօր Հայտնի դարձավ Էրիկը մահացել է ամսի 16-ին , նրա հուղարկավորությունը տեղի է ունեցել ամսի 18-ին Նեֆտեկամսկ քաղաքում:

Որքան մեծ էր մեր ցանկությունը օգնելու: Այդ Ամենը Հանուն Կյանքի...չեմ կարող մոռանալ այն բոլոր ջանքերը որոնք գործադրվեցին...Մեր «Ֆուտբոլը Հանուն Կյանքի»...Ու Միշտ էլ հիշելու եմ Էրիկին: Վստահ եմ , որ Բոլորս էլ հիշելու ենք:

Հոգնած Երազանքների Ամբողխային Տրամադրություն

Ու չսկսե՞մ հիմա գրել թե ինչքան եմ հոգնել այս ամենից: Հա լուրջ հոգնել եմ:

Հոնգել եմ միշտ բոլորին հասկանալուց: Հոգնել եմ ամեն ինչ անելուց , բայց իրականում ոչինչ չհասցնելուց: Հոգնել եմ նրանից , որ ոչինչ իմ ուզածով չի: Հոգնել եմ ամենօրյա հոգսերից: Հոգնել եմ , որ կոմպս ժամը մեկ անջատվումա , ու հենց են պահին երբ ես կարևոր գործ եմ անում: Հոգնել եմ նրաննից որ միշտ մի բան փչանումա , կորումա կամ էլի նման մի բան: Հոգնել եմ Ինձ հույս տալուց , որ հա ամեն ինչ լավ ա լինելու: Սաղ թույն ա: Իրականում ոչինչ էլ թույն չի: Ոչ հասցնում եմ նորմալ դաս անեմ , ոչ աշխատանք , ոչ անձնական կյանք ունեմ , ոչ հավես որ եղած գաղափարները իրականացնեմ: Նենց շուտ ա սկսել մոտս էտ ինչ-որ բանի նկատմամբ եռանդը մարել: Մանավանդ , որ շրջապատդ , նենց չի վերաբերվում ոնց դու ես վերաբերվում այդ բանին: Ճիշտ ա` սաղին մեկ ա, խի՞ իրանք պիտի մտածեն: Են ինչ անում եմ մենակ Ինձ ա պետք , իրանց էլ հո պետք չի: Ու ես արդեն հոգնել եմ տենց վերաբերմունք ունեցող մարդկանցից: Ատում եմ ծրագրավորումը ու ամենաշատը նեռվայնանում եմ դրանից: Չնայաց վերջերս ոնց-որ թե ուզումա ինչ-որ բան ստացվի մոտս: Բայց դե: Գժվում եմ ճյուխ տնտեսի դասերի համար , հա ու չխնդաք , բայց հոգնում եմ դասախոսից: Ուղղակի մեռնում եմ էտ մարդու խոսալու ժամանակ: Ախր էտ առարկան ենքան հետաքրքիր ա , բայց դասի ժամանակ ավելի շատ ուզումես քնես քանց թե լսես իրան: Բա Կենսանվտանգությունը՞: Չէէէէ էտ ուրիշ թեմայա: Նեռվայնանում եմ Բիլայնի Բջջային Ինտերնետի բարձր սակագներից:Հոգնել եմ Փլեյերիս նույն երգերից , հա ինչ անենք 490 երգ կա մեջը , մեկա հոգնել եմ: 

Կարոտում եմ , լիքը բաներ կան որ կարոտում եմ: Հետքրքիր ա , բայց երբ մի մարդու հետ խոսում ես ու նենց չի որ երկար ժամանակա չեք խոսացել , բայց դու իրան ահավոր կարոտում ես: Չգիտեմ ինչից ա: Կարոտում եմ , Շառֆս եմ կարոտում շատ: Կարոտում եմ մարդկանց , նենց մարդկանց , որոնց ոնց-որ թե պիտի չկարոտեմ, ու հակառակը` չեմ ուզում նույնիսկ լսել այն մարդկանց մասին որոնց պիտի կարոտեմ կամ պիտի շատ սիրեմ ու համարեմ լավ ընկերներ: Կարոտում եմ մարդու ում վաղուց չեմ տեսել: Տեսնես ոնց ա: Սաղ հեչ է , ամեն ինչ կտայի մենակ թե իմանայի էտ նույն մարդիկ ում տենց կարոտում եմ գոնե մեկ-մեկ հիշու՞մ են Իմ գոյության մասին: Չգիտեմ, դաժե չեմ կարծում: Իրանք գնում են , ավելի հեռու , ու ավելի առաջ: Այ չեմ կարում հեշտ մոռանամ ամեն ինչ ու գնամ առաջ , եղացը թողնելով ետևում: Եթե նույնիսկ թողնում եմ , ապա հիշում եմ միշտ , եթե նույնիսկ մոռանամ: Հոգնել եմ, ընկերներից , որոնք այ տենց իրանց կայֆով եսօր լավ են հետդ , մյուս օրը կարողա չհիշեն էլ: Կամ ասենք դու իրանց համար վիզ դնես ամեն ձև , մի օր էլ կանգնեն ասեն լավ ընկեր չես: Անպայման պիտի աչքները կոխե՞ս , որ լավ տեսնեն ամենինչ: Զզվում եմ որ չեն ջոգում ով ա ընկեր ով չէ: Մեկ մեկ չընկերներին ավելի շատ են բանի տեղ դնում քան ընկերներին:

Մեկ-մեկ քայլում եմ փողոցով ու մտածում թե ոնց կարար ամենինչ լիներ , եթե սենց չլիներ , եթե նենց չլիներ: Նենց հետաքրքիր բաներ են ստացվում վերջում: Չնայաց գիտեմ , որ ամեինչ իմ բնավորության, ավելի շուտ մտածելակերպի արդյունքում կայացրաց կամ չկայացրաց որոշումների ու արարքների հետևանքնա: Բայց գրողը տանի կարողա մենակ ես եմ մտածում: Մարդիկ մի քիչ էլ մի ալարեք Դուք ել մտածեք:

BarCampArtsakh Shoushi , Day 2

Բարքեմփ Արցախ , աշխատանքային օր երկրորդ` Շուշի:

Օրը շատ հագեցած էր իրադարձություններով: Նախ բավական երկար և ծաավալուն էքսկուրսիա Շուշիում: Այցելություններ Սուրբ Ղազանչեցոց Եկեղեցի , Մարիամյան օրիորդաց դպրոց , Ռեալական ուսումնարան: Այնուհետև Նարեկացի արվեստի միությունում Հանդիպում ԼՂՀ ԱԺ նախագահ Աշոտ Ղուլյանի հետ: Պրեզենտացիաներ: Այցելություն Գանձասար: Եզրափակիչ երեկույթ Ստեփանակերտում:
Ամեն ինչի մասին իր հերթին:

Շուշի չհասած , միակ Հայկական Տանկը , որը ադրբեջանցիք կարողացել են խափանել

Շուշիի Սուրբ Ղազանչեցոց Եկեղեցի

Ի՞նչ Գործ ունի ՀՀ Զինանշանի վրա Սմայլիկը:

Ըստ ՀՀ Զինանշանի մասին օրենքի .
Հայաստանի Հանրապետության զինանշանն է` կենտրոնում` վահանի վրա պատկերված են Արարատ լեռը` Նոյյան տապանով և պատմական Հայաստանի թագավորություններից չորսի` վերևից ձախ` Բագրատունիների, վերևից աջ` Արշակունիների, ներքևից ձախ` Արտաշիսյանների, ներքևից աջ` Ռուբինյանների զինանշանները: Վահանը պահում են արծիվը (ձախից) և առյուծը (աջից), իսկ վահանից ներքև պատկերված են սուր, ճյուղ, հասկերի խուրձ, շղթա և ժապավեն:

Ամենինչ Ճիշտ ա չէ՞:
Ես էլ եմ էտ ասում: Իսմ ինչ-որ մեկդ տեսել եք մոտիկից Ինտերնետում տեղակայված ՀՀ Զինանշանները: Վստահ եմ , որ Ձեզանից քչերն են ուշադրություն դարձրել: Այ ինձ շատ հետաքրքիր ա Ես եմ վատ տեսնում թե ներքևի աջ անկյունում գտնվող Ռուբինյանների Զինանշան Առյուծը , որի գլխին պետք է թագ լինի ինչվոր շատ ուրախ ա իրան զգում ու լայն բացված ժպիտով նայում ա մեզ: Կարողա՞ Հին Հայաստանում հենց Ռուբինյաններն են ստեղծել Սմայլիկները: Հմմմմ , չեմ կարծում , բա թագը ու՞ր ա: Չկա , ինչ-որ գծիկ ա: Ու դու մի ասա տենց ամենուրեք , ամբողջ համացանցում , մի նկար չգտա , որի վրա հստակ կլինի պատկերված Առյուծը: Գնացի խոշորացույցով ուսումնասիրեցի Անձնագիրս , մի կերպ տեսա թագը: Արա բայց էտ սմայլիկը՞: Զա շտո՞: Եթե Նույնիսկ դա է պատկերված մեր զինանշանին: Մեկ ա խայտառակություն ա: Ինչ-որ մեկը չէր կարում ասեր եկեք այս երջանիկ առյուծ-պալաչին նորմալ Առյուծի գլուխ նկարենք: Բա չէ սենց:

Երբ Ինձ առաջին անգամ այս տխմարության մասին ասեց ընկերներիցս մեկը` Հրաչը , ասեցի , հա լավ հո չես գժվել: Բայց արի ու տես որ չէ:

Ահա եկեք Տեսնենք ՀՀ առաջին հանրապետության Զինանշանը.

Ինչ-որ մեկը Սմայլիկ տեսնու՞մ ա:
Կարծում եմ Չեք տեսնում:

Իսկ հիմա ի՞նչ ա պատկերված Մեր Զինանշանին:

Ո՞վ ա Ինքը և որտեղից ա հայտնվել:

Լավ Ո՞վ կարա բացատրի իմաստը: Որ չկրկնորինակե՞ն: Կարծում եմ ստոր արարք կլիներ պղծել զինանշանը մենակ նրա համար որ չկրկնորինակեն: Իմ կարծիքով սա մեր թշնամիների ձեռքի գործն է:

Եթե ցանկանում եք Համոզվել կարող եք համացանցում փնտրել ՀՀ Զինանշան կամ նման այլ բառեր: Աևդյունքը նույնն է , նույնիսկ Պետական կայքերում:

Եթե Ձեզ Անհրաժեշտ ք ՀՀ Զինանշանի Իսկական տարբերակը անցեք այս հղմամբ ` Իրական ՀՀ ԶԻՆԱՆՇԱՆ

ՕԳՏԱԳՈՐԾԵԼ ՄԻԱՅՆ ՃԻՇՏ ՀՀ ԶԻՆԱՆՇԱՆ

"Ծանոթացեք` Սյուզի 20 տարեկան" կամ odnoklassniki.ru-ի Կեղծ "Սայտերը"

Համադասարանցիացավը այնքան ա զարգացել մեր ազգի մեջ , որ ամեն մեկը անպայման պիտի ունենա կեղծ փրոֆայլ , որով պիտի ստուգի իրա ընկերուհուն , կամ ընկերոջը , պիտի աղջիկ կամ տղա կպցնի , ու ամենահետաքրքիրը են ա , որ էտ տղա կպցնողը կարողա հենց տղա լինի: կամ հակառակը աղջիկ կպցնողը հենց աղջիկ լինի: Բայց ամենահետաքրքիրը են ա թե ինչ հիմարավարի են անում էտ ամենինչը: Վերցնում Քաշում են ուրիշի "Սայտից" նկար քցում իրանց "Սայտը" ու սկսում մարդկանց հավայի Դրուժիտներ ուղարկել , մոռանալով , որ մի բուռ ազգենք ինչքան էլ համադասարանցիներում չգրեն "Մենք արդեն 50-60-70 միլլիոն ենք": Արի ու մի ասա մեկա մի օր պալիտ ես լինելու , հազար ու մի քֆուր ես ուտելու ու ջնջելու ես սկզբից էտ նկարը , հետո էլ "Սայտդ": Ու այնքան պրիմիտիվ են գործում , եթե հանդիպում ես  Syuzi , Vika , Marish , կամ չգիտեմ նման բովանդակությամբ կասկածելի Փրոֆայլների ուրենմն իմացիր ստեղ մի բան են չի: Կամ էլ Բռնում մի Իսկական մարդու նկար են քցում ու մնացածը ինչ-որ հավայի դեմքերի: Տո ասա , ով տենց մարդու դրուժիտ կտա՞: Հը՞ն: Արի ու տես որ լավ էլ տալիս են: Նման Մի փրոֆայներից մեկը բացահայտեցի հենց այսօր:

*****SYUZI** *** 20 лет , Бермуды , Moskva , Դու մի ասա էս մեր խելոքը Քցել ա քրոջս նկարը Գլավնի , մի բան էլ քոփի ա արել , ոչ ավել , ոչ պակաս` Իմ Բլոգից: Ես Չեմ հասկանում մարդկանց ետքան հաչելի ա քֆուր քյաֆար լսել սեփական հասցեի՞ն: Մեկա վերջում պիտի ջնջեն ու էտ իրանց համար ամենահեշտ պրծնելու ձևնա: Չեմ հասկանում ետքան պարապ ժողովուրդ ունե՞նք:

Մի Խոսքով Խդնրանք այցլուներիս` եթե կաք Համադասարանցիներում , Գտեք այդ *****SYUZI** *** կոչեցյալին ու Սպամ տվեք: Կարծում եմ կօգնի ազատվել նման հերթական կերպարից , չէ որ հաջորդը կարող եք դուք դառնալ նրա զոհը:

 Նախապես Շնորհակալություն:

Մամ Պապ !!! Շնորհավոր Ձեր Ամուսնության 20 Ամյակը:

Օգոստոսի 23

Այս Օրը Ինձ համար Առանձնահատուկ Հրաշալի ու Անմոռանալի օր է:  Օգոստոսի 23-ի Խորհուրդը շատ մեծ է:
Այսօր լռանում է Ծնողներիս Ամուսնության 20-րդ Տարին: Տարեդարձը: Տոնը: 20 տարիներ , երկար , կարծես մեկ ակնթարթում անցած: Մեկ-մեկ մտածում եմ , ոնց կարելի ա այդքան տարի ապրեպ կողք կողքի , համերաշխ ու երջանիկ: Անցնելով այդքան դժվարությունների միջով: Դաստիարակելով իրենց երեխաներին այնպես ինչպես հարկն է , արժանապատիվ , պատասխանատու ու չգիտեմ բառեր չեմ գտնում , որպեսզի ասեմ Այն ամենն ինչ զգում եմ: Այն շնորհակալության խոսկերը գտնեմ , որոնց իրենք արժանի են:

 Չկան տենց բառեր աշխարհի երեսին , ուղղակի չգիտեմ պիտի գրկես ու չթողես: Ու մենակ այս մի օրով չի որոշվում սերը Ծնողի հանդեպ: Մենք զավակներս պիտի ամեն օր , ամեն  րոպե ու վայրկյան: Չէ որ նրանք երբեկ ջանք ու եռանդ չեն պնայում , որպեսզի ապահովեն քեզ ամենինչով: Ամեն ցանկությունդ կատարեն: Իսկ քեզանից հասնումա գոնե այն , որ չնեռվայնացնես իրանց:

Մամ , Պապ , Ձեզ շատ եմ Սիրում ու Ցանկանում եմ Ամուսնական Երկար ու ձիգ` Երջանիկ Տարիների կյանք: Թող որ ամենինչ լինի ձեր ուզածով: Եվ Մենք կլինենք Երջանիկ:

Միշտ երբ հեռու ես լինում տնից , երբ հարազատներդ կոքիդ չեն, միշտ մտածում ես թե ում ես կարոտում և ով է քեզ կարոտում: Ծնողները... Ծնողներն են որ Եղել են Կան ու Կլինեն ինչ էլ ուզումա Լինի:
Շնորհովոր , բանց չմնաց հեսա հասնում ենք 25-ին ...