Ողջույն Բլոգոսֆեռա: Ինչպես եք: Արդեն երկու ամսից ավել է ոչ մի տող, ոչ մի բառ չեմ գրել այստեղ, միայն ժամանակ առ ժամանակ կարճ 147 նիշանոց հաղորդագրություններ թվիթթերում, պատճառը նույն ժամանակն է , ավելի շատ կենտրոնանալու և սիրելի գործին ժամանակ տրամադրելու խնդիրն էր պատճառը: Նման երկար դադար չէր եղել և վստահեցնում եմ, որ հաստատ չի լինի այլևս:
Օրերն անցնում են արագ, չէի ասի աննկատ, բայց թռնում են իրենց հետ առաջ տանելով թե խնդիրները և թե հաճելի պահերը:
Փորձեմ մի քանի բառով նկարագրել վերջին երեք ամիսների ինձ համար ամենահետաքրքիրն ու հիշարժանը:
Հունվարին` եթե մի պահ մոռանանք տագնապների և բանակի օրվա մասին գլխավորը նորակոչիկ զինվորների երդման արարողության ժամանակ իմ ելույթն էր, որն ինչ մեղքս թաքցնեմ բավական հաճելի զգացողություններ պարգևեց ինձ:
