Արմենի «Մաֆիայի» իրականության աստիճանը

Սյունեն երևի թե չի էլ իմանա, որ իր «խոհանոցային» արկածախնդրության՝ պահի թուլության գաղտնիքի պահպանման համար կյանքով մեկ պարտական է ինչ-որ մի խղճուկ լրագրողի, ով իր կյանքում բացի գերազանցիկ լինելուց ոչ մի լուրջ բանի չէր հասել։

Ամբողջ ընթացքում, ինչ ընդմանենը երկու ձմեռային անվադող ունեցող տաքսին փորձում էր հաղթահարելով ձյան շերտերը և անվտանգ հասցնել Անդրանիկի ու Սյունեին իրենց տուն, Սյունեն գրկել էր ամուսնուն ու փորձում էր հասկանալ թե ինչ է գտել նրա՝ այդ քյառթու, ջազից բացարձակ գլուխ չհանող, բաբնիկ կուրսեցու մեջ։ Սյունեն անգամ չէր էլ նկատում, որ մեքենայում հնչում էր իր՝ ուսանողական տարիներին այդքան շատ սիրելի Զեմֆիրայի «Мы разбиваемся» երգը։ «Ինչի եմ ես այսքան դեբիլ». մտածում էր նա, հույս ունենալով, որ այլևս երբեք չի հանդիպի իրա անսաուն կուրսեցիներին որոնց այս տասը տարիների ընթացքում անգամ չէր էլ հիշել։ Հույս ուներ, որ կմոռանա այս գրողի տարած օրն ու այս քաղաքի ամեն քայլափոխին ծանոթի հանդիպելու աստիճան մարդաշատ փողոցներում ստիպված չի լինի նայել նրա աչքերի մեջ․․․

Իրականում այն ինչ նոր կարդում էիք, ԵՐԵՎԱՆ ամսագրի «ՄԱՖԻԱ» պատմվածքի հավանական մի փոքրիկ զարգացում էր, որի հեղինակը արձակագիր Արմեն Մուրադյանն է։

Տանիքում սիգարետով մեկ բաժակ սուրճի ներքո տեղի ունեցող սյուռ խոսակցության տեսակի այս պատվածքը, որը Արմենը գրել է հատուկ ԵՐԵՎԱՆ ամսագրի խնդրանքով շատ գազանն ա ստացվել իմ կարծիքով։ Իրական՝ իրականության մի մասնիկ։ Մարդկանց տեսակի ու հարաբերությունների ճիշտ իրական ձևակերպմամբ։ 

Անպայման կարդացեք Երևանյան «ՄԱՖԻԱ»-ի մասին պատմվածքը․․․

Ինքս այն կարդալուց հետո Արմենին ասեցի, ապեր միհատ ստորագրի սենց պահեմ իմ օրինակը։ Ասեցի բռնեմ նկարեմ քցեմ բլոգ, սենց պրիխոդ վաղուց ոչ մի պատմություն չէր տվել։

Ահա այսպիսին է իմ փետրվարի 29

- Գիտես, չեմ սիրում փետրվար ամիսը:

- Ինչի՞:

- Միակ ամսինա, որը չունի ամսի 29: Միակ ամիսնա որտեղ չկա մեր օրը:

- Գիժ:

.............................................................

- Վաղը ամսի 29-ն ա, ու էտ օրվանից դու իմն ես: Հունիս, Հուլիս... չէ չէ չէ, ՈՉ՝ ՆՈՅԵՄԲԵՐ: Ու գիտես խի՞ չէ, չէ ոչ հանպատրաստից ռոմանտիկ ու անիմաստ sms-ներ, այլ լիքը վստահություն ու նպատակասլացություն: Վստահություն մի բանում որում երբեք ոչ ոք չի կարա վստահ լինի: Բայց Դու՝ նու այսինքն ես էլի:

- Հա բայց մեր օրը 14-ն ա:

- Հա էլի որ մեր օրը 14-ն ա:

Գիտես էտ ինչի՞ն ա նման 

- Չէ, որտեղի՞ց իմանամ:

- Չխնդաս: Գիտես էտ 14-ը լրիվ նենց լինի ոնց որ մի ժամանակ Ինձ թվում էի որ Գուտիից բացի ոչ ոք չի կարա լինի Մադրիդի 14 համարը, բայց Ալոնսոն... Դու իմ Ալոնսոն ես երևի: Դու Գուտի չես, ու պետք էլ չի ես Ուզում եմ դու իմ Ալոնսոն լինես, բայց ի տարբերություն նրա չեմ ուզում դու մի օր գնաս Բավարյա: (խնդումա)

- Ինչի՞ ես ժպտում, գիտես խելագարվում եմ ժպիտիդ համար:

- Հա գիտեմ, բայց ախր ես Ռամոսն եմ է:

- Չէ, դու ոչ Ռամոսն ես, ոչ էլ Ալոնսոն, ուղղակի օրերն են այդպես դասավորվել: Կարևորը ես գիտեմ որ դու իմն ես ու վերջ:

- Ե՞ս, երբեք:

- Դու՝ արդեն վաղուց, հենց այդ առաջին օրվանից, երբ ես քեզ չնկատեցի:

- Երազի՜, տղամարդ:

- Դու իմն ես, ու ստեղ համարները ընդհանրապես կապ չունեն:

.............................................................

- Ես ետ անտեր փետրվարի 29-ի պատճառով մի օր ավել եմ ծառայել: Ինչի՞ հենց ես: Դե քանի որ ես սիրում եմ ամսի 29: Իսկ եթե սիրում ես պետքա այդ պարագայում էլ սիրես:

Համաձայն եմ:

- Դու հիվանդ ես:

- Մերսի, գիտեմ:

.............................................................

- Մերսի իմ նվաստացման երեկոն կազմակերպելու համար:

- Ես քեզ չեմ նվատացրել, ուղղակի դեմքիդ ասել եմ են ինչ որ կա ու են ինչ ուրիշ ոչ մեկ քեզ դա չէր ասի, որովհետև իրանց էտ ձեռք չի տալիս: Ես չեմ ուզում տենց լինի

- Հաջող:

.............................................................

- Սիրում եմ նայել քեզ, երբ չես խոսում ուղղակի քշում ես:

- Իսկ ես քո «էտ» հայացքն եմ սիրում...

..............................................................

Red Bull Paper Wings Armenia 2012

 Ողջույն բոլորին, առավել ևս ակտիվ կրեատիվ, պարապ նստել չսիրող երիտասարդությանը: Ուսանողներին որոնց խելքն իրենցը չի հետաքրքիր և ինքնատիպ միջոցառումների ու մրցությունների մասնակցելու համար:

 Երևի Ձեզնից յուրաքանչյուրը մանուկ հասակում գոնե մեկ անգամ պատրաստել է թղթե ինքնաթիռ: Ո՞վ կարող է պատկերացնել, որ մանկական զբաղմունքը կարող է քեզ տանել ուղիղ Զազբուրգ: Ինչպե՞ս: Շատ արագ` հետաքրքիր և ինքնաթիռով :)

Armenian Genocide "Tiruhi's Story"

“EH, IT WAS OUR LIFE”: 

Tiruhi’s recollection of escape and resettlement 

Tiruhi Khorozyan, 96, is one of the few living witnesses of the Genocide She was only six years old, but already perceived the words ‘enemy’ and ‘Turk’ as synonymous. She was too little to understand why it was so, but big enough to remember those bloody episodes and atrocities for the rest of her life. 

Tiruhi remembers the day when she escaped the Turkish sword 

Ninety years after 1915, Tiruhi speaks about the events in her native town of Adabazar in a way as if it was only yesterday when she miraculously escaped the enemy’s sword. 

“We were escaping for two days through rocks and gorges and were so thirsty that our mouths had dried, we gasped for breath. My mother went downhill to fetch water from the gorge and came back terrified. The river had become red from the blood of the dead bodies thrown into it,” Tiruhi remembers. 

Bertolt Brecht - Трехгрошовый Роман

Այո Մի քանի օր առաջ վերջապես վեջացրեցի այդքան իմ կողմից սիրված , Գերմանացի գրող Բերթոլդ Բրեխտի "Трехгрошовый Роман" գիրքը (կներեք ուղղակի Հայերեն չեմ կարա գրեմ գրքի անունը , ախր ահավոր չի հնչում , համ էլ Ես Ռուսերեն եմ կարդացել): Կարդում էի այն մոտավորապես մայիսից , նույնիսկ հասցրել էի գրառումներիցս մեկում անդրադառնալ գրքում առկա մի հուշագրավ դրվագի:
Գիրքն ինձ դուր եկավ , առաջին հերթին այն պատճառով , որ իմ առաջին հանդիպած` դուր եկացած սկզբունքով էի ընտրել ու չէի սխալվել:
Գործողությունները տեղի են ունենում 1900ականների սկզբին Լոնդոնում: Սկսվում է ամեն ինչ նկարագրությամբ թե ինչպես է անգլիական բանակի զինվոր Ֆյուկումբին մարտի դաշտում կորցնում ոտքը , և վերադառավալով հայրենիք ստանում իր չնչին հատուցումը Հայրենիքի համար կորցրած ոտքի դիմաց: Իհարկե Ֆյուկումբիի պատմությունից շատ սահուն կերպով անցնում ենք հետաքրքիր բիզնես ունեցող Գործարար Պիչեմի աղջկան` Պոլլի Պիչեմին (Персик մականունով): Հետագա ամբողջ ընթացքը հիմնականում կապված է լինում Պոլլիի և նրա ապագա ամուսին Մեկխիթի հետ , տեղ-տեղ վերադառնում ենք Ֆյուկումբիին և հենց նրանով վերջացնում ամբողջ պատմվածքը:

Հենց այս Շապիկով Գիրքն է Իմը

Հետաքրքիրն այն է , որ այս ստեղծագործության մեջ տեղ են գտել այնպիսի թեմաներ որոնք արդիական են նաև այսօր: Սկսած անտունների բիզնեսից վերջացրած բանկային գործարքներով և ապահովագրության մասին մտքերով: Կայֆ ա , որ այս գիրքը կարելի ա ասել չիշտ ժամանակին ընկավ ձեռքս:
«Մեկին» ինչպես նրան անվանում էին ընկերները , ուղղակի հանճար էր: Ես միայն հիանում էի նրա կերպարով: Չնայած նրան , որ երբեմն նրա քայլերը շատ անմարդկային էին , նա անում էր դա հանուն գործի և իվերջո նա հասավ այնպիսի հաղթանակի , որ նույնիսկ սկզբում չէր էլ կարող մտածել այդ մասին: Սակայն դա եղավ հանգամանքնրի բերումով , գործերի վատթարացման հետևանքով նա փորձում էր նորանոր մտահաղացումներ տալ , թե ինչպես դուրս գալ իրավիճակից: Եվ ի վերջո այն արտահայտությունը  , որ «Еще Киплинг сказал: "Больной умирает, а здоровый борется"» (հետաքրքիր ա , որ մինչ այս գիրքը և Ֆիլդինգը , Կիպլինգ էի կարդում) լիքվին իրականություն ա դառնում ու ապացուցվումա:
Մի անգամ ևս իմ համար ապացուցվեց , որ այն ինչ լինումա միայն դեպի լավնա լինում , ուղղակի պետք ա ճիշտ ժամանակին ճիշտ ուղղումները մուտքագրես , այդ պարագայում ամեն ինչ հիանալի կարա լինի (Երեք Ճ-երի կանոն):

Բ.Բրեխտ

«Մեկը» ապացուցեց , որ այն ինչ տրվումա մարդուն նա պետք է կարողանա ճիշտ օգտագործել , չվախենա ռիսկերից , բայց և այնպես իմանա թե ինչի հետ գործ ունի և մտածված անի ամեն մի քայլը:
Պիչեմը նեռվային անձնավորություն լինելով հանդերձ հասավ իր նպատակներին: Սակայն ինչ չարչարանքների գնով: Իսկ նրա Վերջին Խոսկն ուղղակի ապացուցեց նրա Բիզնեսմեն լինելը. «вы, господа, и ты, мой милый зять, вы продаете лезвия для бритв и часы, предметы домашнего обихода, и так далее, и тому подобное. Но не только этим жив человек. Пусть он чисто выбрит, пусть он знает, который час, - это еще не все. Вы должны пойти дальше. Вы должны продавать ему о_б_р_а_з_о_в_а_н_и_е. Я имею в виду книги...»
Չեմ ուզում ամբողջ գիրքը պատմել , իրադարձությունների մասին հատ առ ահտ շատ երկար կարող եմ խոսել: Եթե եղել են կարդացեղներ կամ կգտնվեն մարդիկ , ովքեր կցանկանան կարդալ , ինձ հետքրքիր կլիներ լսել նրանց կարծիքը:
Վստահ եմ , որ այս գիրքը դեռ էլի եմ կարդալու: Երբեմն երբեմն դրվագներ են պետք գալու վերհիշելու: Այն բավական մեծ ազդեցույուն թողեց և բավական օգուտ տվեց ինձ:

Dear John «Мы будем вместе даже на расстоянии»

«Dear John» ահա այսպես է կոչվում ֆիլմը , որի մասին ես պատրաստվում եմ պատմել: Ֆիլմի կարգախոսն է. «Мы будем вместе даже на расстоянии»: Չգիտեմ որքանով իրականում ֆիլմի հերոսների մոտ ստացվեց լինել միասին նույնիսկ այդքան մեծ հեռավորության վրա: Բայց մի բան ակնհայտ է , որ նրանք երբեկ չէին դադարում մտածել միմյանց մասին:
Չեեեք պատկերացնի ինչքան հարազատություն կար էտ ֆիլմի մեջ: Ինչքան պահեր որոնք վերապրել ես ինքդ: Վստահ եմ , որ այդ զգացմունքները ապրել է յուրաքանչյուր մարդ ում սիրելին եղել է իրենից շատ հեռու: Դու մտածում ես , որ ամեն ինչ լավ կլինի , շուտով դուք կլինեք միասին , բան չի մնացել...և...ավելի շուտ բայց. Քո մեջ ապրում է վախ , որ ամեն պահին կարող է մի այնպիսի բան պատահել , որը դու պետք է բացառեիր , որը քո ներկա գտնվելու պարագայում չէր լինի: Դու սկսում ես մեղադրել ինքդ քեզ: 

Dear John

Ջոնն ու Սավաննան ծանոթանում են մի գեղեցիկ ամառային օր շատ հետարքիր պայմաններում, նրանց ծանոթությունը բուռն զարգացում է ապրում և այն երկու շաբաթները որոնք նրանք միասին են անցկացնում մինչ Ջոնի ծառայության վերադառնալը շատ բան է փոխում իրենց կյանքում , կարելի է ասել փոխում են ամեն ինչ: Սակայն ժամանակն անսպառ չէ` Ջոնը մեկնում է...իսկ այ թե ինչ եղավ հետո կտեսնեք ինքներդ երբ նայեք ֆիլմը: Չեմ ուզում պատմել , ուզում եմ դիտեք ու կիսվեք տպավորություններով:
Հետաքրքիրն այն է , որ այս ֆիլմը նույնպես ինչպես «Հիշիր Ինձ»-ը կարելի է ասել ուղիղ կապ ունի Սեպտեմբերի 11-ին ԱՄՆ-ի վրա կատարված հարձակման հետ: Եթե չլիներ այդ օրը հնարավոր է այս պատմությունն էլ չլիներ: Դա ևս մեկ անգամ ցույց է տալիս , թե ինքան մարդկանց կյանքի վրա է ազդել այդ իրադարձությունը , որոնք ուղղակի կապ չեն ունեցել այդ օրվա ողբերգության հետ:

 Կառանձնացնեմ մի քանի արտահայտույուններ ինչպես միշտ...
Я хочу тебе кое-что сказать. Когда я схватил пулю, знаешь что первое мелькнуло у меня в голове перед тем, как я отключился? Монеты. Мне снова стало 8 лет, я был на экскурсии на монетном дворе, постигаю процесс производства монет. Как из металла вырубают заготовки, как формируют гурт и делают насечки. Как чеканят и полируют, как тщательно проверяют все до единой монеты, чтобы исключить даже самые незначительные дефекты. Это вдруг влетело мне в голову. Я — мелкая монета американской армии. Пущен в оборот в 1980 году, вырублен из листа металла, отчеканен и отполирован, снабжён ободком и насечками.


«Но не важно сколько лет пройдет! Одно точно останется неизменным: наше «До скорой встречи» Լինում ա չէ տենց , որ հատուկ մարդկանց հետ հատուկ բաներ , բառեր կան կապող: Եվ ինչքան էլ անցնի , որ տեսնես այդ մարդուն միանգամից կխոսես նույն կերպ:


«Любовь — это когда печёшься о счастье другого больше, чем о своем собственном, каких бы жертв это ни потребовало.» Լավ արտահայտությունա , մի քիչ ավելի Ռեալիստական ա: Քիչ ավելի Ռոմանռիկ: Իմ կարծիքով:


«Сегодня полная луна и она возвращает меня к тебе. И неважно где я и что сейчас делаю, моя луна всегда будет такого же размера как и твоя… на другом краю мира.» Փորձել եմ , Արևն էլ ա էտ չափսի :Դ 

«У времени только одна проблема — рано или поздно оно истекает.» Ցավալի ա , բայց տենց ա , ամեն ինչ էլ իրա վարտն ունի ամեն ինչի ժամանակն էլ անսպառ չի: 

«Letters to Juliet» Ռոմանտիկների Համար

Նամակներ Ջուլիետային: Ֆիլմ , որի առաջինից մինչև վերջին րոպեն ամբողջությամբ Ռոմանտիկա է: Առաջին իսկ կադրից սկսած: Ռոմանտիկ պատմություն , ավելի շուտ պատմություններ , որոնք ներկայացվում են: Իտալիայի հրաշք բնության տեսարաններ , բոլոր ժամանակների ամենաուժգին սիրո արտահայտման քաղաքում` Վերոնայում: Մի շարք այնպիսի խոսքեր , որոնք ստիպում են մտածել: Երբեմն մտածում եմ , որ ինչքան շատ եմ սիրում նման պատմություններ:

Ֆիլմի կարգախոսն է` «А вдруг у тебя есть ещё один шанс найти настоящую любовь?»: Մեկ էլ տեսար , ինչպես ասվում է:

«Что если…? Иногда сделанный выбор может оказаться не правильным. Но что если есть возможность всё изменить?»

Թվում է , որ հնարավորություն միշտ էլ կա , ամեն դեպքում պետք է լինի, եթե չլինի հնարավորություն , ապա իմաստ չի լինի ինչ-որ բան անել: Սխալներն ուղղելը երբեմն ճիշտ ճանապարհի սկիզբն է հանդիսանում , հետևաբար սխալ գործելը նույնպես այդ ճանապարհի սկիզբն է (Իմ Խորին Համոզմամբ):

«Когда речь идет о любви, никогда не поздно!»

Այո , երբ սիրում ես երբեկ էլ ուշ չէ: Եթե այդ սերը փոխադարձ է , չկան անիմաստ պատճառներ , չկա ձևականություն , եթե մի բան իրոքից ուզում ես , եթե սիրում ես , ապա այլևս ոչինի իմաստ չունի:

«Как хочется верить, что чудеса еще случаются!»

Երբեմն թվում է , որ մենք` Մարդիկ  ունենք Հրաշքներ տեսնելու , զգալու մեկ-մել էլ Հրաշքներ գործելու կարիք: Այդ հրաշքներն են որ չեն թողնում հուսահատվել ամենից:

Խառը-մառը նույնիսկ Նորություններ

4-րդ Կուրսի 2-րդ ուսանողական շաբաթի վերջին օրն էր: Ինչպես միշտ նա չուներ առաջի ժամ , և ինչպես լինում էր նման պարագաներուն: Նա քնած էր մնում , ավելի շուտ արթնանում էր անջատում զարթուցիցչը , երբեմն պատասխանում Մայրիկի զանգերին , անջատում հեռախոսն ու նորից քնում: Այդ օր բացառություն չէր: Սակայն ամեն ինչ ընթանում էր պլանավորվածին պես: Երբ նա հասկացավ , որ չի Հասցնի երկրորդ դասի սկզբին , որոշեց անել Հոր առաջադրանքը նոր գնալ դասի: Մտածում էր 2րդ 45 րոպեին միանալ բոլորին: Նստելով դատարկ վերելակ Բարձրացավ 9րդ հարկ , հանդիպեց Դիպլոմայինի ղեկավարին և հուսահատված , որ թե ինչ պիտի անի քսան րոպե որ սկսվի հաջորդ դասը , հուսահատ հայացքը գցեց դեպի աջ և Օ Հրաշք: Դասախոսը նոր-նոր իջնում է լսարան: Որպեսզի չհամընկի դասախոսի և իր ճանապարհները Նա նետվում է դեպի մյուս աստիճանները և գերարագությամբ իջնում 3 հարկ ու ավելի շուտ հայտնվում լսարանում:
Իսկ Լսարանում արդեն իմանում որ , վաղը`  Սեպտեմբերի 11ին դաս ենք անելու ամսի 13ի փոխարեն , այն էլ համարիչով:

Դա է ՀՊՃՀ Ռեկտորատի որոշումը: Ինչպես նաև հաջորդ շաբաթ ամսի 18ին նույնպես կլինենք ԲՈւՀ-ում ամսի 20ի փոխարեն:  Համ էլ ասեցին , որ Ակադեմիական պարտք ու նկատողություններին էլ ա զեղջ հասնելու 10%-ից չափով երևի: Չնայած ես ոչ պարտք ունեմ , ոչ էլ նկատողություն , բայց մարդ էս կարողա ընթերցողներիս մեջ ունեցողներ կան , թող իմանան որ մինչև ամսի 14-ը կարող են դիմումներ ներկայացնել Դեկանատ:
Իսկ Ամսի 21ին Ջաաաաան Հայաստանի Անկախության 19 ամյակնա:
Բայց ստոպ , ամսի 19-20-ին Մենք գնում ենք Հունական Համայնքով Ախթալա համերգի: Տենաս ոնց կանցնի , անցյալ անգամ կայֆ էր շատ: Լավ բա դասս վերջացնեմ ինչ եմ անելու: Վերջին օրերս ինչ-որ շատ անկապ ու անիմաստ են անցնում , անբանությանն եմ մատնված , մեկ-մեկ Ֆիլմ եմ նայում: Kinotruba-ի հայտնաբերումից իվեր Տորրենտս հանգիստ չունի (Ով չգիտի ասեմ որ կարող եք այնտեղից Ֆիլմեր բեռնել 2 մեգաբիտ արագությամբ անկախ ձեր արագությունից , համել Ձեր կապին էլ բան չի վնասում , սենց ասած kinotruba.com): Հենց հիմա էլ կինո եմ քաշում:
Դասերը Նորմալ չենք սկսել , բայց արդեն բոլորս հոգնել ենք ես դասերից:
Մտածում եմ եթե լավ աշխատանք գտնեմ , նույնիսկ ամբողջ դրույքով , ապա հաստատ բաց չեմ թողնի: Դասացուցակս այնքան հարմար ա , որ խնդիրներ չեն առաջանա:
Տեսնենք ինչ կլինի...

ՀՊՃՀ-ԵՊԲՀ Բազե 2010

Վաղն էլ պիտի Բազեականներով Հանդիպենք, բոլորին շատ եմ կարոտել: 
Համ էլ Երեկ իմացա , որ Sunrise Avenue-ն շուտով պատրաստվումա 3րդ Ձայնասկավառակի թողարկմանը , բայց դա կլինի երևի թե Հունվարին , իսկ իմացա ես դա Սամու Հաբերի գրառումից Ֆեյսբուքում:

BarCampArtsakh Shoushi , Day 2

Բարքեմփ Արցախ , աշխատանքային օր երկրորդ` Շուշի:

Օրը շատ հագեցած էր իրադարձություններով: Նախ բավական երկար և ծաավալուն էքսկուրսիա Շուշիում: Այցելություններ Սուրբ Ղազանչեցոց Եկեղեցի , Մարիամյան օրիորդաց դպրոց , Ռեալական ուսումնարան: Այնուհետև Նարեկացի արվեստի միությունում Հանդիպում ԼՂՀ ԱԺ նախագահ Աշոտ Ղուլյանի հետ: Պրեզենտացիաներ: Այցելություն Գանձասար: Եզրափակիչ երեկույթ Ստեփանակերտում:
Ամեն ինչի մասին իր հերթին:

Շուշի չհասած , միակ Հայկական Տանկը , որը ադրբեջանցիք կարողացել են խափանել

Շուշիի Սուրբ Ղազանչեցոց Եկեղեցի

Barcamp in Artsakh: Ճանապարհ դեպի Տիգրանակերտ

Մեր Բարքեմփային պրեզենտացիաներից հետո ճամփա ընկանք դեպի Տիգրանակերտ: Այս Տարի Տիգրան Մեծի ծննդյան 2150 ամյակն է և այդ առիթով Հայոց Բուն Տոմարի առաջին օրը (Նավասարդի 1-ին) Մենք այցելեցինք Տիգրանակերտ որպեսզի ներկա գտնվենք Հուշաքարի բացմանը:

Ահա թե Ինչպես Հասանք այնտեղ.

Նկար Դեդո-Բաբոի մոտ...Մենք են Մեր Սարերը

Տատին Պապին , Շուշանն ու Ես

Ասկերանի Բերդը

Շուշոն ու Կարենը նայում են ժամանակին Ռազմական նշանակություն ունեցող անցքից:

Ասկերանի Բերդին Հենված

Լավագույն Տղերքը Հեռանում են: Ռաուլ և Գուտի , Ֆոտոշարք:

Ու Միայն Երբ նրանք հեռանում են մենք փորձում ենք հիշել այն ամենը ինչ եղել է այս տարիների ընթացքում:

15 Տարի միասին , և դա չհաշված Կանտեռայում անցկացրած տարիները:

Ռաուլ , Գուտի , 2 անձնավորություն ովքեր Իրենց Կյանքի լավագույն տարիները նվիրեցին Հարազատ ակումբին` կողք կողքի 7 և 14 համարները հասան ամենինչի ինչի հնարավոր է հասնել ակումբային ֆուտբոլում: 

Եվ Միասին էլ Հեռացան:

RAUL Gonzalez Blanco   Jose Maria GUTIerres

Լավագույն Տղերքը Հեռանում են` Ռաուլ

Հուլիսի 28-ին մադրիդում անցկացրաց երկար ու ձիգ , սակայն մի ակնթարթ թվող 16 տարիների պատմությունը հասավ մի հետաքրքիր հանգուցալուծման` Արքան հեռացավ , որպեսզի վերադառնա: Այո Նա կվերադառնա , չէ որ ժամանակին նրան առաջարկում էին ցմահ պայմանագիր , հավերժ նրան էր տրվում 7 համարը: Չէ որ նա Ռաուլն է:

Չգիտեմ , ով ոնց է մտածում , ես գտնում եմ , որ նա ճիշտ վարվեց: Շալկեն արեց ամենը որպեսզի Ռաուլը տեղափոխվի կոբալտայինների շարքերը: Իսկ Ռաուլն իր հերթին կանի ամեն ինչ , որպեսզի նոր թիմին հասցնի նոր բարձունքների:

Այդ ամենը քիչ անց: Սեպտեմբերից կսսկսվի Չեմպիոնների Լիգան , չեմ բացառում , որ Շալկեն ու Ռեալը բախտի քմահաճույքով կհայտնվեն նույն խնբում... Դա Վերջը կլինի: Ուղղակի չեմ ուզում պատկերացնեմ:

Իսկ մինչ այդ հիշենք թե ինչ նվաճումների է հասել Ռաուլը.

Ջրոցին Լավ Բան ա , Բայց հեռախոսն էլ ա Օգտակար Սարք

Վարդավառը անշուշտ ամենահավես ու ամենակայֆ տոներից մեկն ա:

Այս տարի ուղղակի չտեսնված լավ անցավ այն , բայց այն դարձավ վերջինը Իմ խեղճ ու Կրակ , այս աշխարհիս երեսին դեռ մանուկ Հեռախոսի համար...

Իհարկե դեռ հույսեր ուենմ այն վերականգնելու , բայց արդեն անհնար էր առանց հեռախոս մնալը , այս մեկ շաբաթը անտանելի դժվար ստացվեց առանց հեռախոսի...

Եվ ահա Ես կրկին հասանելի եմ , Գնեցի Նոր , կրկին համեստ հեռախոս , որը հուսամ 1 տարուց ավել կյանք կունենա...Ահա Այն`

Նոկիա 2323 արտադրված 2009թ-ի 2-րդ կեսում , Ռումինիայում , Հայերեն մենյուով և Ստեղմնաշարով: Պատկերացնում եք ունի "կապույտ ատամ" , 15 մեբագայտ հիշողություն , ՖՄ ռադիո , ամենակարևորը Ինտեռնետ: Ու մի շարք ֆունկցիաներ , որոնք չուներ նախորդ հեռախոսս: Բայց Ֆոտո էլի չկա :( Չնայած Իրա գնի համար շատ լավնա , Ինձ հենց այսպիսի ԱՇԽԱՏԱՎՈՐ Հեռախոս էլ անհրաժեշտ էր: Տեսնենք Ինչքան կդիմանա... Բարով Զանգվենք :Ճ

Yum Yum Forever Video

Բարև Դոնաթսասեր հասարակությանը:

էհ...Ուղիղ մեկ շաբաթ առաջ փակվեց Մաշտոցի Յամը, մի քանի օր առաջ անցնելով նկատեցի ար արդեն նկարներն էլ են հանել պատերից , նստարաններն էլ հայտնվել են սեղանների վրա:

Հիշում եք մի անգամ Հայկոի հետ էի իրա մեքենայով տենց կարմիր լույսի տակ կանգնած եինք , մեկ էլ զգամ , որ այդտեղ եք դուրս եկա մեքենայից ու եկա քանի կարմիր էր: Դու մի ասա պայուսակս տետրերով ու մի վախտ պետքական բաներով մոռացա մեքենայում: Հետո հայկոն ստիպված եղավ մեր տուն բերի ...հեհե ՃՃՃ

Լավ իսկ հիմա բուն թեմայից: Խոստացել էի մի որ հոլովակները կլինեն , ահա նրանք !!!

2 մասից բաղկացած Մեր Վիդյոն , իմ ձևավորմամբ , երաժշտության ընտրությունը նույնպես իմն է:

Դե ինչ ասեմ Վայելեք...

Yum Yum Forever

Ասում են ամեն ինչ շուտ թե ուշ ավարտվում է:

Ցավոք Լավ բաները միշատ ավելի շուտ են ավարտվում:

Մեր քաղաքում կա մի վայր , որը կարծես մեզ բոլորիս միացնող ամենակարևոր օղակներից մեկն է: Դա Մաշտոցի փողոցում գտնվող , մեր մեջ ասած Պռոսպեկտի Յամ-ն էր: Կհասկանան Մեզ նրանք ովքեր զգացել են Դա... Հետարքիր է , բայց ասենք մոտ ամբողջ 2 տարի ամեն օր , կամ համարյա ամեն օր , գնում ես մի տեղ , առանց մտածելու , ուղղակի գնում ես որովհետեվ այդպես է արդեն , այդպես է արդեն դարձել...գիտես , որ գնաս Ընկերներդ ենտեղ են լինելու , գիտես , որ լինելու ես մի այնպիսի միջավայրում որտեղ բոլորը կարծես հարազատ լինեն: Մի տեսակ նենց էր , որ մեր յամ Չուժոյ մարդ չէր գալիս կարծես: Մենակ Մենք Մերոնցով...Միշտ...

Ի՞նչ ենք արել մենք Յամում: Ի՞նչ Չենք արել այնտեղ: Հիմա թվարկելն անհնար կլինի , օրինակ Կարիշը մի ամբողջ տարի պարապել ա Յամ-ում ու ընդունվել: Ես մի այդքան դասերից հետո գալիս էի , ու ամեն չորեքշաբթի , դաս էի արտագրում , համտեսելով հրաշալի բավարակա շոկոլադով:

Զարամանլիա , բայց եթե Յամը չլիներ հնարավորա հիմա Ես իմ կողքին չունենայի մարդկանց ում համարում եմ լավ ընկերներ , որոնք շա լավ մարդիկ են: Հնարավոր է մենք չճանաչեինք միմյանց կամ ուղղակի ծանոթներ լինեինք: Որոնք փողոցում անցնելով ուղղակի անտարբեր բարև կտային միյանց: Շնորհակալ եմ այն ամենի համար ինչ Ես ունեմ այսօր այդ վայրի շնորհիվ: Միգուցե Դա ուղղակի խորհրդանշական տեղ է, բայց դա էլ մեծ նշանակություն ունի:

Ծնունդներն եինք մեր նշում Յամում:

Մեկ-մեկ թվում էր , որ մենակ մենք ենք ենտեղ , մեկ-մեկ էլ մտածում եինք ` տենաս ոնց են ես մարդիկ մեզ դիմանում:

Յամի պատերը գիտեին բազում գախտնիքներ, հետարքիր տեղեկություններ: Ականատեսն եին եղել , Ուրախույան և տխրության, արցունքների և բազում ժպիտների:

Այսօր վերջին անգամ բոլորս միասին մենք ցտեսություն ասեցինք մեր Սիրելի Մաշտոցի 39/12 հասցեում գտնվող Յամ-Յամ Դոնաթսին...կամ ավելի պարզ ու հասարակ , մեր համար ավելի քան սրճարան կամ հավաքատեղի դարձած մի վայրի...

Հունիսի 1-ից այդ տեղում արդեն չի լինի մեր Յամը...չեն լինի մեր հանդիպումները , չենք լինի մենք...

Հուսամ Մենք դեռ կվերադառնանք այնտեղ երբևիցե , մեր հին ու բարի ընկերական միջավայր:

Մեզ Զգում եինք Այստեղ Ինչպես տանը , երբեմն նույնիսկ ավելի լավ , քանի որ մեր կողքին եին միշտ մեր ընկերները , իսկ անձնակազմի վերաբերմունքը ավելի քան ջերմ էր:

Мы не говорим прощай , Мы Говорим До Свидания....

Այլ Գրառումներ Յամ Յամ-ի մասին կարող եք գտնել այստեղ ` Յամ: