«Պոլիտեխնիկական Սիրո Դրսևորումները» ՖՈՏՈՇԱՐՔ

Պոլիտեխնիկի ուսանողները մշտապես առանձնացել են մնացած բոլոր ուսանողներից: Եվ այդ տարբերությունները բազմազան են: Պոլիտեխնիկն էլ իր հերթին վստահ եմ, որ շատ է տարբերվում մնացած բոլոր ԲՈՒՀերից:

Այսօր կներկայացնեմ Ձեր ուշադրությանը նկարների մի շարք, որը հնարավոր է տեսնել միայն Պոլիտեխնիկում:

Միայն Պոլիտեխնիկի ուսանողները կարող են նման ձևով արտահայտել իրենց հոգեկան ապրումները` Սերը, Կիրքը: 

Ֆոտոշարքը իր մեկնաբանություններով հանդերձ. «Պոլիտեխնիկական Սիրո Դրսևորումները».

Միայն Ռոմանտիկ Պոլիտեխնիկում գրատախտակի ջնջոցը կարա լինի Սրտիկի տեսքով

 Մերժված սիրո հետքերը պատին: 
Միայն Պոլիտեխնիկում է հնարավոր համբուրած պատ տեսնել: Ինչպիսի զգացմունքներ են տիրում այստեղ:

Պոլիտեխնիկում կիրքն այնքան շատ է, որ ուսանողները չեն դիմանում և այդ կրքի մասին ամենուրեք պատմում, ասում, խոսում, նույնիսկ լսարանների սեղանների վրա փորագրում են «ԿԻՐՔ»:

Հովոյի պատմությանը, Ձեր թույլատվությամբ, կցանականայի անդրադառնալ մի փոքր ավելի երկար:

«Պոլտեխնիկական Սիրո Իմպրովիզը Պատին»

Հեղինակ. Անհայտ

Մեկնաբանությունը. Ռոբերտ Մարկոսյանի

Սրտիկ պատին նկարված`

Շատ ռոմանտիկ «HoVO.» գրված: 

Հովանհաննեսը եթե տեսներ` 

Մի գուցե և կգուշակեր, 

Եթե մի քիչ սիրտը զններ: 

Սրտին տանող գիծ կտեսներ, 

Իսկ այդ գիծը անկապ բան չէր, 

Այն «Լ» տառի բաղադրիչն էր: 

Ու թե Հովոն բիթի ընկներ`

Նա դատելով կգուշակեր,

Թե ով կարար այդ «Լ»-ն լիներ: 

Իրեն գտներ ու բացատրեր, 

Որ պատերն էլ Չմխտռեր:

Джейн Остен «Эмма»

«Эмма Вудхаус, красавица, умница, богачка, счастливого нрава, наследница прекрасного имения, казалось, соединяла в себе завиднейшие дары земного существования и прожила на свете двадцать один год, почти не ведая горестей и невзгод…»

Թերևս, այս փոքրիկ պարբերությամբ հնարավոր չի լինի փոխանցել Էմմայի ողջ կերպարը: Ամբողջ ընթացքում Էմման իր փայլուն երևակայությամբ գեղեցկացնում ու հետաքրքրացնում է պատմվածքը: Լինելով անչափ հոգատար իր հայրիկի նկատմամբ երիտասարդ Էմման որոշում է, որ ամբողջ կյանքը պետք է նվիրի իր հոր մասին հոգ տանելուն և Իզաբելլա  քույրիկի փոքրիկ հրաշք մանուկներին: Բացի այդ նա շատ էր սիրում զբաղվել իր մտերմների ապագայով և ուզում էր բոլորին մեծ հաջողությամբ ամուսնացնել: Բոլորին, բայց ոչ ինքն իրեն:

 Այդ ընթացքում Էմմայի կյանքում հայտնվում է մի երիտասարդ աղջնակ ում հետ նա ընկերանում է: Այդ պահից սկսած նա սկսում է զբաղվել Գարրիեթ Սմիթի կյանքը դասաորելով և այդ տեղից էլ սկսվում են Էմմայի բոլոր «դժբախտությունները»:

Արտասովոր ... «02:04»

Ամսվա մի օր սովորական

Բայց մեզ համար արտասովոր:

Գիշեր, անձրև, մարած լույսեր

Նոր բորբոքվող և ջերմ հույզեր,

Սրտի տրոփ արտասովոր:

Ամեն մանրուք, ամեն մի ձայն,

Ու մի սպասում արտասովոր,

Բայց չգիտես ինչի սպասես,

Արդեն քնե՞ս, թե պատրաստվես,

Բայց թե ինչի՞, դու չգիտես:

Սիրտդ արագ սկսեց զարկել,

Բայց ոչ մի բան դեռ չի եղել,

Արտասովոր լոկ օրն էր այդ

Եվ ժամն էր այդ կարծես սառած

Հեռախոսիդ ժամացույցին:

Եվ այդ պահին կարծես հանկարծ

Նամակ ստացար սովորական,

Սակայն այդ ժամ արտասովոր:

Երբ կարդացիր տողերը այդ,

Տեղ չգտար քեզ անկողնում,

Սիրտդ հանկարծ սկսեց զարկել ուժգին,

Եվ դուրս մղվել նա ցանկացավ,

Հոգիտ հանկարծ սկսեց երգել,

Սիրո քամին շուրթից տարավ

Երգը նրա միայն մեր մասին,

Եվ այդ պահին գլորվեցին

Երկու արցունք արտասովոր:

Եվ անձրևի ձայնի ներքո

Շունչ տվեցին զգացմունքին քո:

Երգը հոգուտ միայն մեր մասին

Անձրևն հասցրեց և իմ սրտին,

Սիրտս իրեն չզսպեց

Պատռեց կաշիս և դուրս նետվեց,

Անձրևի տակ նա քեզ գրկեց

Եվ հոգուտ հետ հավերժ ձուլվեց:

*** ***** ****

08.09.08

Ես երբեք չեմ մոռանա այդ օրն ու այդ ժամը ...

Valentine's Day

Ուրեմ հիմա ուշադիր լսում եք ինձ: Կապ չունի այսօր ունեք դուք սիրած անձնավորություն , ընկերուհի/ընկեր , նշանած , կին/ամուսին , ուղղակի գժվում եք ինչ-որ մեկի համար բայց դեռ վստահ չեք ձեր զգացմունքների մեջ կամ էլ գտնվում եք «В Активном Поиске»: Դա կապ չունի , եթե սիրում եք ուրեմ Վալենտինի օրը չէ ,որ դուք պետք է հիշեք որ սիրում եք կամ չեք սիրում , հիշեք այդ մասին ամեն օր , ամեն ժամ , ամեն վայրկյան և երջանկացրեք ձեր կողքին գտնվող մարդուն: Այսօր Վալենտինի օրն է և դա պատճառ չէ , որ դուք ձեզ զգաք Forever Alone ու ասեք Ես Զզվում եմ այս օրվանից: Ուղղակի ուրախացեք , ժպտացեք և ամեն ինչ լավ  կլինի եթե ունեք զգացմունք շատ ավելի լավ: Եթե ոչ ապա մեկ էլ տեսար , այս օրը հրաշքներ են լինում:

Ուղղակի մի լավ խորհուրդ , եթե ուզում եք լավ տրամադրություն ունենալ անկախ ամենինչից: Դիտեք «Valentine's Day» ֆիլմը Jessica Alba , Ashton Kutcher , Julia Roberts , Taylor Swift ու էլի բազմաթիվ հայտնի դեմքեր այս ֆիլմում: Լիքը այնպիսի բան , որոնք մեր կյանքում շատ տեղ ունեն: Մի քանի Սիրո պատմություն , որոնք հաստատ ձեզ անտարբեր չեն թողնի , այստեղ սիրում են բոլորը: Դպրոցականից մինչև Ուսանողներ , Զիվնորական կնոջից մինչև միասեռական , Ծաղկի սրահի տնորենից մինչև Տատիկ-Պապիկ: Այս ամենը ներկայացված է շաաաատ շաաաատ գեղեցիկ: Այստեղ նույնիսկ 13 թիվն է հաջողակ:

Լավ Շատ չեմ խոսում , միայն ջիջիլ կքցեմ ֆիլմի հոլովակով...

Անպայման Նայեք և միգուցե կլինի այն մեկը ում դուք կասեք.

Be My Valentine !!

Dear John «Мы будем вместе даже на расстоянии»

«Dear John» ահա այսպես է կոչվում ֆիլմը , որի մասին ես պատրաստվում եմ պատմել: Ֆիլմի կարգախոսն է. «Мы будем вместе даже на расстоянии»: Չգիտեմ որքանով իրականում ֆիլմի հերոսների մոտ ստացվեց լինել միասին նույնիսկ այդքան մեծ հեռավորության վրա: Բայց մի բան ակնհայտ է , որ նրանք երբեկ չէին դադարում մտածել միմյանց մասին:
Չեեեք պատկերացնի ինչքան հարազատություն կար էտ ֆիլմի մեջ: Ինչքան պահեր որոնք վերապրել ես ինքդ: Վստահ եմ , որ այդ զգացմունքները ապրել է յուրաքանչյուր մարդ ում սիրելին եղել է իրենից շատ հեռու: Դու մտածում ես , որ ամեն ինչ լավ կլինի , շուտով դուք կլինեք միասին , բան չի մնացել...և...ավելի շուտ բայց. Քո մեջ ապրում է վախ , որ ամեն պահին կարող է մի այնպիսի բան պատահել , որը դու պետք է բացառեիր , որը քո ներկա գտնվելու պարագայում չէր լինի: Դու սկսում ես մեղադրել ինքդ քեզ: 

Dear John

Ջոնն ու Սավաննան ծանոթանում են մի գեղեցիկ ամառային օր շատ հետարքիր պայմաններում, նրանց ծանոթությունը բուռն զարգացում է ապրում և այն երկու շաբաթները որոնք նրանք միասին են անցկացնում մինչ Ջոնի ծառայության վերադառնալը շատ բան է փոխում իրենց կյանքում , կարելի է ասել փոխում են ամեն ինչ: Սակայն ժամանակն անսպառ չէ` Ջոնը մեկնում է...իսկ այ թե ինչ եղավ հետո կտեսնեք ինքներդ երբ նայեք ֆիլմը: Չեմ ուզում պատմել , ուզում եմ դիտեք ու կիսվեք տպավորություններով:
Հետաքրքիրն այն է , որ այս ֆիլմը նույնպես ինչպես «Հիշիր Ինձ»-ը կարելի է ասել ուղիղ կապ ունի Սեպտեմբերի 11-ին ԱՄՆ-ի վրա կատարված հարձակման հետ: Եթե չլիներ այդ օրը հնարավոր է այս պատմությունն էլ չլիներ: Դա ևս մեկ անգամ ցույց է տալիս , թե ինքան մարդկանց կյանքի վրա է ազդել այդ իրադարձությունը , որոնք ուղղակի կապ չեն ունեցել այդ օրվա ողբերգության հետ:

 Կառանձնացնեմ մի քանի արտահայտույուններ ինչպես միշտ...
Я хочу тебе кое-что сказать. Когда я схватил пулю, знаешь что первое мелькнуло у меня в голове перед тем, как я отключился? Монеты. Мне снова стало 8 лет, я был на экскурсии на монетном дворе, постигаю процесс производства монет. Как из металла вырубают заготовки, как формируют гурт и делают насечки. Как чеканят и полируют, как тщательно проверяют все до единой монеты, чтобы исключить даже самые незначительные дефекты. Это вдруг влетело мне в голову. Я — мелкая монета американской армии. Пущен в оборот в 1980 году, вырублен из листа металла, отчеканен и отполирован, снабжён ободком и насечками.


«Но не важно сколько лет пройдет! Одно точно останется неизменным: наше «До скорой встречи» Լինում ա չէ տենց , որ հատուկ մարդկանց հետ հատուկ բաներ , բառեր կան կապող: Եվ ինչքան էլ անցնի , որ տեսնես այդ մարդուն միանգամից կխոսես նույն կերպ:


«Любовь — это когда печёшься о счастье другого больше, чем о своем собственном, каких бы жертв это ни потребовало.» Լավ արտահայտությունա , մի քիչ ավելի Ռեալիստական ա: Քիչ ավելի Ռոմանռիկ: Իմ կարծիքով:


«Сегодня полная луна и она возвращает меня к тебе. И неважно где я и что сейчас делаю, моя луна всегда будет такого же размера как и твоя… на другом краю мира.» Փորձել եմ , Արևն էլ ա էտ չափսի :Դ 

«У времени только одна проблема — рано или поздно оно истекает.» Ցավալի ա , բայց տենց ա , ամեն ինչ էլ իրա վարտն ունի ամեն ինչի ժամանակն էլ անսպառ չի: 

«Letters to Juliet» Ռոմանտիկների Համար

Նամակներ Ջուլիետային: Ֆիլմ , որի առաջինից մինչև վերջին րոպեն ամբողջությամբ Ռոմանտիկա է: Առաջին իսկ կադրից սկսած: Ռոմանտիկ պատմություն , ավելի շուտ պատմություններ , որոնք ներկայացվում են: Իտալիայի հրաշք բնության տեսարաններ , բոլոր ժամանակների ամենաուժգին սիրո արտահայտման քաղաքում` Վերոնայում: Մի շարք այնպիսի խոսքեր , որոնք ստիպում են մտածել: Երբեմն մտածում եմ , որ ինչքան շատ եմ սիրում նման պատմություններ:

Ֆիլմի կարգախոսն է` «А вдруг у тебя есть ещё один шанс найти настоящую любовь?»: Մեկ էլ տեսար , ինչպես ասվում է:

«Что если…? Иногда сделанный выбор может оказаться не правильным. Но что если есть возможность всё изменить?»

Թվում է , որ հնարավորություն միշտ էլ կա , ամեն դեպքում պետք է լինի, եթե չլինի հնարավորություն , ապա իմաստ չի լինի ինչ-որ բան անել: Սխալներն ուղղելը երբեմն ճիշտ ճանապարհի սկիզբն է հանդիսանում , հետևաբար սխալ գործելը նույնպես այդ ճանապարհի սկիզբն է (Իմ Խորին Համոզմամբ):

«Когда речь идет о любви, никогда не поздно!»

Այո , երբ սիրում ես երբեկ էլ ուշ չէ: Եթե այդ սերը փոխադարձ է , չկան անիմաստ պատճառներ , չկա ձևականություն , եթե մի բան իրոքից ուզում ես , եթե սիրում ես , ապա այլևս ոչինի իմաստ չունի:

«Как хочется верить, что чудеса еще случаются!»

Երբեմն թվում է , որ մենք` Մարդիկ  ունենք Հրաշքներ տեսնելու , զգալու մեկ-մել էլ Հրաշքներ գործելու կարիք: Այդ հրաշքներն են որ չեն թողնում հուսահատվել ամենից:

«Երգ անձրևի , Աղջկա և ... մասին»

Ամբոջ գիշեր անձրևը թակում էր Աղջկա սենյակի պատուհանը… Սկզբում զգուշորեն , իսկ հետո ավելի ուժեղ ու համառորեն… Անձրևը ցանկանում էր խոսել , բացատրվել ու ի վերջո հաշտվել աղջկա հետ (Նա գիտեր , որ Աղջիկը նեղացել ու չի խոսում իր հետ): Եվ իսկապես դա այդպես էր , Աղջիկը նեղացել ու չէր խոսում անձրևի հետ: Նա գտնում էր , որ անձրևը դավաճանել է իրեն , չէ որ նա անձրևին պատմել , վստահել է իր գաղտնիքները , իսկ նա տուն մտնելուն պես ասել էր մայրիկին: Անձրևին պատմել պետք չէր , նա ինքն անականատեսն էր եղել «Երջանիկ Քառյակի» հանդիպմանը , երբ 4 հոգի իրենց երևակայում եին "Дети Дождя" ու քայլում , երազում եին անձրևի տակ: Հիմա անձրևը փորձում է Աղջկան ասել , որ մայրիկին ոչինչ չի ասել , որ հենց Աղջիկն է մատնել ինքն իրեն , չէ որ տուն վերադառնալիս նա ոչ մի ջրափոս բաց չէր թողնում , մտնում էր մեջը ու չլմփացնում , չէ որ նա գլխից հանել էր կապիշոնը և բնականաբար ոտքից գլուխ պիտի թրջվեր ու մայրիկիը զարմացած ու  զայրացած պիտի հարցներ.

-Այս ի՞նչ վիճակում ես , մինչև ծնկներդ թաց ես…

-Ոտքերս չեն կարող թաց լինել , որովհետև ես թռչում էի ,- պատասխանեց Աղջիկը:

Ի՞նչ մեղավոր էր անձրևը , որ հենց ինքը՝ Աղջիկը խոստովանեց , որ ինքը թռչում էր , քանի ու երջանիկ էր , աչքերը հուզմունքից փայլում եին , որովհետև երջանիկ էր , այտերը վառվում եին , էլի նրա համար , որ երջանիկ էր:

Մայրիկին դուր չեին եկել այդ խոսքերը , այդ փայլը և նա խոստացավ կտրել Աղջկա թևերը , որ էլ չթռչի…Բայց չարեց… Չ՞է որ նա էլ մայր է և ամեն-ամեն ինչ լավ հասկանում է և հոգու խորքում ուրախանում էր:

Մայրիկը չկտրեց Աղջկա թևերը… Աղջկա թևերը յոթ օրվա ընթացքում իրենք իրենց կամաց-կամաց փակվեցին , օր օրի փոքրացան ու անհետացան:

Ու հիմա անձրևը կրկին փորձում է Աղջկան հասկացնել , որ իր երջանկությունը թվացյալ էր , որ այդ երեկո , երբ ինքն ուզում էր պարել անձրևի տակ , նա մենակ էր պարելու , ամբողջ ընթացքում նա նա լսելու էր անհեաքրքիր ու կրկնվող անկարևոր բաներ , որ նրան դեպի երթուղային ուղեկցող Տղան ուղղակի պեիտի «մոռանար» մեքենայի դուռը բացել: Ու Աղջիկը հետո պիտի հասկանար , որ Տղան միայն ֆիզիկապես էր իր կողքին , իսկ հոգով նա լրիվ ուրիշ տեղում էր… Ու հետո Աղջիկը պիտի հիշեր Տղայի խոսքերը. «Ես չեմ կարող կանգնել ու ասել , որ ամեն ինչ առաջվա նման չի , որ իմ մեջ շատ բան է փոխվել: Ուղղակի , երբ այդպես լինի դիմացին ինքն իրեն ամեն ինչ կհասկանա»: Երևի հենց այդ պահի մասին էր ասում Տղան և ուզում էր , որ Աղջիկն ամեն ինչ հասկանա: Դե միգուցե գլուխը փորձում էր հասկանալ , բայց ահա սիրտը…Ընդդիմանում էր , ուզում էր թռչել , երգել.

Another day has gone 

I'm still all alone 

How could this be 

You're not here with me

You never said goodbye 

Someone tell me why