Մեր և Ձեր Կյանքի 500 էջերը

Բարև Բլոգուշ, ո՞նց ես: Ես քանի օրը շուտ-շուտ եմ քեզ այցի գալիս: Տենաս ինչից ա չէ՞: Ուզում եմ հասկանամ որտեղ ա Google-ն ուզում քցած լինի: Քո ստատիստիկայում, թե՞ անալիտիկսի հետ մի բան նենց չի: Բայց որ այս վերջին ամիսներին քեզ ավելի շատ ուշադություն եմ դարձնում ետ հաստատ ա: Բողոքելու տեղ չունես, երևի նրանից ա որ ես շատ բողոքելու բան ունեմ (ծիխաղում եմ): 

Հա դե տենց ա չէ՞, որ բողոքելու բան եմ ունենում, մի ճար գտնում եմ պոստ անելու, հակառակ դեպքում այնքան եմ ձգձգում, որ մի բան էլ մոռանում եմ թե ինչ էի ուզում գրեի:

Բայց չէ գիտես, ես վերջերս լավ բաների մասին գրելու ժամանակ էլ եմ գտնում, բայց մեկա չեմ հասցնում ամեն ինչ լուսաբանել: Կյանքն ակտիվ է մի այլ կարգի, ժամանակը քիչ:

Ասա բայց, ի՜նչ ամառ էր չէ՞: Գազան, իրադարձություններով լեցուն: Բայց ամառվանից դեռ կհասցնեմ խոսել: 

Ուզում եմ միքիչ քեզանից խոսանք, գրվենք;ժ: Գրողը տանի 500 գրառում: Ու կապ չունի, որ էտ 500-ից 60-ը ՀԴՄ-ներ մասին ինֆորմացիոն բնույթ կրող գրառումներ են, ես հո գիտեմ թե ինչքան մարդիկ են սրտատրոփ սպասել երբ ա "Lifetime Blog"-ում հրապարակվելու ՀԴՄ կտրոնների շահող թվերը:

500-ի մեջ այնքան պատմություններ ու դեպքեր կան, որ դրանցից յուրաքանչյուրի շուրջ կարելիա մի հաստափոր գիրք գրել: Միգուցե, մի օր:

Քանի-քանի կյանքի պատմություն՝ դրվագներ կան այստեղ զետեղված: Որ բացում ես մի գրառում կարդալու՝ մեկով հաստատ չես սահմանափակվում: Ամեն անգամ ուզում եմ սաղ պոստերդ կարդամ:

Չեմ ուզում ծավալվեմ: Ուղղակի մի քանի նկար եմ ուզում թողնեմ Բլոգումս, որ մի օր էլի բացեմ միամիտ այս գրառումն ու հիանամ այս նկարներով:

Որքան գեղեցիկ էր երկիքնը Կոնյակի գործարանի վերևում, տեսնես ամե՞ն օր է այսքան գեղեցիկ, թե բախտս է բերել:

Գարնանային արևոտ Անձրևը Կոկա-Կոլայի գործարանում, որքան թարմության շունչ կար այս անձրևի մեջ:

Գարնանային այս օրը Սաղմոսավանքում մռայլ էր, երբեմն անձրև էր տեղում, սակայն դա էլ ավել էր գեղեցկացնում տեսարանը:

Mixed feelings | Barcampevn16 Day 2

«Barcamp Yerevan 2016»-ն ավարտվեց: Որնքան որ առաջին օրը դեմփինգնի սպառնալիքով բոմբեց Յանդեքս Տաքսին, մի քանի անգամ շատ երկրորդ օրը բոմբեց «gg taxi»-ն: Դե բոմբեց մի քանի իմաստներով, որոնց առանձնապես չեմ ուզում անդրադառնամ, քանի որ հայկական համացանցը մի քանի օր կգմփա այդ պրեզենտացիայով, որից հետո բոլորը կմոռանան և կվերադառնան իրենց ամենօրյա խնդիրներին:

Robert Markosyan about Periscope at Barcampevn16

Փոխարենը կնշեմ, որ #BarcampYerevan16-ի երկրորդ օրը գերSMM-ային ստացվեց, ինչի համար անձամբ ես շատ ուրախ եմ: Բավական շատ հետաքրքիր պրեզենտացիաներ կաին թեմայի շուրջ ինչն իրոք ուրախացնում է:

Ես էլ իմ հերթին որոշեցի պրեզենտացիա անել «Պերիսկոպը՝ որպես մարքեթինգային գործիք»: Դե ինչ ասեմ, մինչև գիշերվա հինգը չքնելը լավ բան չի, բայց պետք էր: Պետք էր պատրաստվել ու պրեզենտացի անել, ինչը և արեցի: 

Իդեպ կարող եք այն դիտել հենց այստեղ:

Երկու օրն էլ բավական հագեցած ստացվեցին, և ուժասպառ մոտեցանք Բարքեմփ 2016-ի փակմանը: 

Արդեն իսկ անհամբեր սպասում եմ #BarcampEVN17-ին, մինչ նոր հանդիպում Բարքեմփ ընտանիք:

Vivaro News-ի եթերում քննարկում ենք «Լա Լիգայի» վերջին երկու տուրերը:

Իսպանական «Լա Լիգան» մոտենում է իր եզրագծին: Վիվարո նյուզի եթերում հանդիպել էինք զրուցելու իսպանիայի առաջնության վերջին երկու տուրերի վերաբերյալ: Ինչպիսի զարգացումներ են սպասվում Իսպանիայի առաջնությունում և ինչ շանսեր ունեն թիմերը:

Իհարկե այդ ամենից զատ խոսվեց նաև «Մադրիդի Ռեալի հայկական Ֆան Ակումբի» Realmadrid.am-ի ստեղծման և գործուոնեության մասին:
Թեև շատ կարճ բայց շատ հաճելի զրույց Vivaro News-ի եթերում:

Բասկետբոլ՝ առաջին սեր, որ մնաց անավարտ...

Крутость этой фотки зашкаливает

Այս երկուսը, միանշանակ կարող եմ պնդել, որ NBA-ի պատմության լավագույններն են: 

Բազամաթիվ գերաստղերի ու տաղանդների մեջ Կոբի Բրայանտն ու Մայքլ Ջորդանը այնպիսի կերպարներ են, որոնց երբեք հնարավոր չի լինի մոռանալ: Ես շատերին կարող եմ հիշել իրենց գերխաղերով՝ Թիմ Դանկան, Սթիվ Նեշ, Քեվին Գարնեթ, Շաքիլ Օ՛նիլ, Սկոտի Պիպեն, Դենիս Ռոդման, Ուոլաս եղբայրներ, Լեբրոն Ջեյմս, Դիրք Նովիցկի, Մանու Ժինոբիլի, Ալեն Այվերսըն...այսպես դեռ կարող եմ երկար թվարկել, սակայն չեմ անի դա:

Կոբին ի դժբախություն բոլորիս որոշել է ավարտել իր պրոֆեսիոնալ բասկետբոլիստի կարիերան: Արդեն համարյա 20 տարի է ինչ Կոբը հիացնում է իր խաղով, իև սկանդալային կերպաի մասին ժամանակին խոսում էր ամբողջ բասկետբոլասեր հասարակությունը: Ես այդ ժամանակ դեռ դպրոցական էի: NBA նայելու համար ստիպված արթնանում էի ժամը 5-ին ու գամվում սենյակիս ոչ այնքան մեծ հեռուստացույցին: «Տեսեք ինչ է անում այս տղան, հահա: Սա պարզապես աներևակաելի է», «Դիրք Նովիվկի՝ Դա իստ ֆանստաստիշ»: Այո մեկնաբանն իրոք վերջն էր:

Ես հիշում եմ, որ 2000թ. երբ ընտանիքով հանգստանում էինք Բաթումիում, ծնողներս ինձ համար գնեցին պատահաբար մեզ հանդիպած «Chicago Bulls»-ի ոչ այնքան մատչէլի մարզահագուստը, որն ինձ ահավոր շատ էր դուր եկել: Երևի դա միակ դեպքն է եղել, երբ ես ծնողներիս այդքան նեղություն եմ պատճառել իմ ցանկությամբ: 

Ես մինչև հիմա պահում եմ Բուլլսի այդ ֆոռման: Իսկ ինչ հպարտությամբ էի կրում այդ կարմրասև, Ցլի գլխով մարզհագուստը, կարծես այն ինձ լռացուցիչ ուժ էր տալիս: Բոլորը նախանձում էին...  

2000-երի սկզբին ուղեղս միայն Բասկետբոլ էր: Հիշում եմ, երբ 3-4 դասարաններում երկորդ հերթ էի, դասերս խանգարում էին բասկետբոլի պարապմունքներիս: Միակ տարբերակը մնալու թիմում՝ առավոտյան 8:00-ի ինձանից մեծ տարիքային խմբի հետ պարապմունքներին գալն էր: Մի բան էլ հաջողացնում էի դեռ գնդակս էլ հետս վերցնել, որ մի գնդակ ավել ունենանք պարապմունքի համար: Հանուն բասկետբոլի ես արթնանում է ավելի վաղ քանց թե մնացած տարիքակիցներս և նույիսկ ավելի վաղ քանց թե հիմա եմ արթնանում: Եվ այդպես երկու տարի: 

Իսկ ինչ դժվար էր ամեն ինչ սկսվում:

Երբ երկրորդ դասարանում ծնողներս որոշեցին ինձ տանել Բասկետբոլի այդքան էլ դուրս չեկավ այդ միտքը: Պոլիտեխնիկի սպորտային ակումբն այդ ժամանակ 4 բասկետբոլի մարզիչ ուներ՝ 4 թիմ, որոնցից մեկը աղջիկների, ի դեպ: 

Իսկ մարզիչս հրաժարվում էր ինձ վերցնել: Պարզաբանելով, որ ցավոք տեղ չկա: 7 տարեկան էի, ֆիզիկապես թույլ, շարքային երեխա: Ամեն դեպքում մայրիկիս հաջողվեց համոզել մարզչին վերցնել ինձ թիմ: 

Էդուարդ Վաթյանը դարձավ առաջին մարզիչս: Ընկեր Էդիկը չափազանց խստապահանջ էր: Իրականում երբ փոքր էի չէի հասկանում թե ինչքան շատ բան եմ ես նրանից սովորել և ինչքան շատ է տվել մեզ իր խստությամբ և պահանջկոտությամբ:

Կխնդաք, առաջին կես տարին նույնիսկ օղակը չէի կարում գնդակ գցել: Երբ առաջին անգամ հաջողվեց դա անել բոլորիս մոտ տոն էր: Մի իրադարձություն՝ սենսացիա: Այսօրվա պես հիշում եմ թե որ օղակն էր, ինչպես և ումից հետո: 

Գրողը տանի, ինչ օրեր էին: «Կազյոլ» ասում էր մարզիչս եթե մեկն ու մեկս իրեն ճիշտ չէր պահում կամ փոխանցում չէր կատարում ազատ խաղընկերոջը, կամ ասենք մենակ էր խաղում: Մեր մեջ հայրենասիրություն էր սերմանում: Մանկավարժին բնորոշ խստությամբ և Հայրենասերին բնորոշ համառությամբ: Տարիքն էլ հավանաբար իրենն ասում էր: Վաթսուննանց մարզիչ ու լիքը մանր մունր երեխաներ: Որնքան հարգանք կար... Իրոք Մարզիչ էր Մեծատառով: Միգուցե օրերից մի օր դեռ կտեսնեմ իրեն փողոցում, չգիտեմ կմոտենամ թե չէ, միգուցե չհամարձակվեմ, ամեն դեպքում հուսամ նա ողջ և առողջ է:

Ինչու՞ այս ամենը եկավ մտքիս: Չգիտեմ: Երբևիցե այս ամենի մասին ոչ ոքի հետ չեմ կիսվել:

Յորթերոդ դասարան էի ոնց-որ, մաթեմատիկայի հետ խնդիրներ ունեի մի փոքր: Հայրս արգելեց գնալ բասկետբոլի մինչև չկարգավորեմ ուսումս: Դա ամենացավոտ հարվածն էր իմ համար, որ կարող էր լինել՝ զրկվել սիրածս զբաղմունքից: Մեկ ամիս էլ չանցած, պարզ՝ այսօրվա պես հիշում եմ, ինչպես հանրահաշվից 4 ստացա գրատախտակի մոտ, Հայրս գործուղման էր վրաստանում, երեկոյան մայրս զանգեց, ասեց թե ինչպես են գործերս: Այո՛ ես վաստակեցի իմ բասկետբոլի գնալու իրավունքը: 

Ինչպես ամեն ինչ ավարտվեց....

Կարծես նույն տարում էր, Ֆուտբոլն արդեն գերիշխում էր, շաբաթական երեք օր ֆուտբոլի էի, երեք Բասկետբոլի: Պոլիտեխնիկի սպորտային դահլիճներից դուրս չէի գալիս: Երկու կես էի լինում, բայց հաճույքով: Օրերից մի օր, ֆուտբոլի պարապմունքի ժամանակը բախումից հետո ընկա և դաստակս վնասեցի, ինչի արդյունքում երկու շաբաթ պեըք է համապատասխան ֆիքսող հարմարանք կրեի, իսկ վնասվել էր հիմնական՝ աջ ձեռքս: Երկու շաբաթ անց երբ գնում էի պարապմունքի, մի փոքր ուշացել էի, ճանապարհին տղաներից մի քանիսին տեսա, ասացին, որ վերջ այևս չենք պարապելու, Թիմը ցրում են... Չեմ հիշում ինչ զգացի այդ պահին, երևի խորը հիասթափույթուն ու պատկերացում չունէի թե ինչ է լինելու հետո... իսկ հետո ոչինչ չեղավ: Զղջում եմ հիմա, որ չգնացի այդ օրը, չտեսա Մարզչիս, չհարցրեցի թե ինչ ենք անելու հիմա: Տղաներից շատերը գտան նոր թիմեր, ոման նույնիսկ հասան հավաքականում խաղալու մակարդակի, իսկ ես հեռացա ֆուտբոլ... առանց սեփական կամքի ու ընտրության... ուղղակի հանգամանքների բերումով: Առանց բարով մնաս ասելու...

Մի քանի տարի անց փորձեցի վերադառնալ, երկու ամիս պարապեցի, զգում էի, որ չկա այլևս այն նախկին արագությունն ու ճարպկությունը, խաղային ձեռագիրս կորել էր: Ֆուտբոլի ազդեցությունն էր...

Բասկետբոլի հետ սիրավեպս մնաց անավարտ... Որքան հուշեր մնացին Պոլիտեխնիկի այդ չորս պատերի և երկու զամբյուղների դահլիճում... Կարոտում եմ !

Welcome Back 2014

2014-ը ոնց հասկանում ենք այլևս տարբերակներ չունի, ուզի չուզի պետքա իր տեղը զիջի 2015-ին, որն էլ հույս ունենք կարգին, նամուսով տարի կլինի, առանց գլխակորույս վայրիվերումների:

Բլոգային ակտիվությունը հասել է մինիմումի, առօրյա խառնաշփոթը մաքսիմումի: 

Տարեվերջյան գրառումն անելը հաստատ պարտավորեցնող է: Այսօր կտեսնենք թե ինչպին է եղել տարին, չնայած ամեն ինչ չի, որ հիշվում ա հիմա, բայց դե փորձեմ խմբավորել և ամփոփել:

Ընդհանուր առմամբ տարին բազմազան էր, լի կռիվ-խալմաղալներով և հետաքրքիր նորություններով:

Թեև Հայաստանի ազգային հավաքականը չուրախացրեց մեզ իր մրցելույթներով, մենք՝ երկրպագուներս հավատով լեցուն էինք գնում մարզադաշտ և սպասում հերթական հրաշքին: Ցավոք այս տարին հրաշքների տարի չէր մեր ֆուտբոլի համար։

«Development Academy» ծրագիրը, որն ապրիլին էր, հյուրընկալեց մեզ Քոբուլեթիում: Բացի նրանից, որ բավական հետաքրքիր գիտելիքներ ստացանք, հնարավորությոն ունեցանք շփվել տարբեր երկրների երիտասարդների հետ: Մինչև հիմա տպավորված եմ, թե ինչքան Էստոնացիները սիրեցին հայկական լավաշը :) Մեկ տարածքում 11 հայ երիտասարդ և նույնքան ադրբեջանցի լինելու պարագայում, հաստատ մի հետաքրքիր բանի պետքա սպասես: «Հարևան» երկրի երիտասարդները փայլեցին իրենց վախկոտությամբ և հայերի նկատմամբ ատելությամբ: Արդյունքում շահեցին մնացած երկրների երիտասարդները, ովքոեր հասկացան թե ինչպիսին են Ադրբեջանցիներն իրականումև ինչպիսին են Հայերը: Ծրագրի շրջանակնելում ստացանք «youthpass» սերտիֆիկատ, լավ հուշեր, արկածային պատմություններն էլ անպակաս էին :)

ՎԵՐՋԱՊԵՍ, վարորդական իրավունքս հանեցի մայիսին, իսկ առաջին տուգանքս եղավ միայն դեկտեմբերի 3-ին: 2014-ում Եվս մեկ կարևոր ձեռքբերում, որն անհրաժեշտ էր և եղավ ճիշտ ժամանակին: Ավելորդ նյարդայնանում եմ մեկ-մեկ, բայց դե մեր գլխակեր երթուղայինների հետ շփումն այլ կերպ չի կարող լինել: Միքիչ շփվեցի «ապահովագրական» ընկերությունների ներկայացուցիչների հետ, որոնց աշխատանքից ահավոր դժգոհ եմ: բայց դա ուրիշ թեմա է:

Ցանկանում եմ բոլոր վարորդներին կանաչ ճանապարհ, և ամենակարևորը ԱՊՊԱ-ներից հեռու:

«BURN» Էներգետիկ ըմնելիքը հովանավորեց The Beautified Project-ի ռոք համերգը: Նման օրինակ առաջին համերգն էր, բայց ոչ վերջինը: «BURN»-ը դեռ ունի ասելիք հայկական շուկայում և այդ ամենին դուք ականատես կլինեք 2015-ի ընթացում: Ամեն ինչ շատ հետաքրքիր է լինելու:

2014-ի ամենաէական փոփոխությունը դա հիմնական check-in լինելու վայրի փոփոխությունն էր: «Երևան պլազայից» ուղիղ չվերթով «Քանաքեռ»: Տեսնես կյանում պատահականություններ լինու՞մ են: Դժվաաար... Ուրեմն ամեն ինչ հենց այսպես էլ պետք է լիներ: Նոր Պալատ... էէէ կոլեկտիվ, շատ վառ ու հետաքրքիր անհատներով, մեծ փորձով ու վառ մտքերով: Դեռ ամեն ինչ նոր է սկսվում, 2015-ը նորի ամրապնդման և կայունացման տարի է լինելու: Մտքեր շատ կան, անելիքներ ևս: Մենք կանենք անհնարինը որպես նվիրենք երջանկություն բոլոր նրանց ովքեր պատրաստ են կիսել այդ երջանկությունը մնացածի հետ: Սպասեք նոր հրաշքների 2015-ին...

 Հետաքրքիր դրվագներ եղան նաև «Հայ Մադրիդիզմի» կյանքում: Այս տարի մի քանի անգամ հայտնվել ենք իսպանական «AS» թերթի էջերին: Առաջին անգամ դա տեղի ունեցավ Դեսիմայից հետո: Իսկ Դեսիմայի մասին առանձին :)

Հունասք գալիք տարում կապերը Մադրիդի հետ ավելի կամրապնդվեն և պաշտոնական բնույթ կստանան: Շնորհակալ ենք բոլոր նրանց ովքեր նպաստեցին այս հաջողությանը և եղան մեր կողքին: 

Hala Madrid !! 

«Carnet Madridista»

Պաշտոնապես դարձա «Ռեալ Մադրիդ» ֆուտբոլային ակումբի երկրպագու, արդեն ունեմ Իմ սեփական «Carnet Madridista»-ն: Եվս մեկ քայլ դեպի Մադրիդ: Քարտս գալով Մադրիդից, հասցրեց այս տարի վերադառնալ Մադրիդ, հուսամ գալիք տարի ես նույնպես կկարողանամ վերջապես հասնել Բեռնաբեու:

Որքան գեղեցիկ է մայրամուտը Երևանում: Այո՛ այն շատ գեղեցիկ է, մանավանդ այս դիրքրից: Վերջին լուսանկարներից մեկը «Երևան պլազայում»: Հրաժեշտ տվեցի «Օրանժ Արմենիաին»: Օրանժի հետ ամեն ինչ շատ գեղեցիկ ու լավ էր, ինչպես այս մայրամուտը: Շնորհակալ եմ բոլոր գործընկերներիս, շատերի հետ ընկերացա և շարունակում եմ այդ ընկերությունը: Ապրեք, որ ընդունեցիք ինձ: Ապրեք, որ Ձեր գործի պրոֆեսիոնալներն եք: Ապրեք, որ կաք IBB !!

Տարին լի էր «Զինվորական» պատմությունների հետ կապված բանակային նկարներիս այս կամ այն լրատվամիջոցում առանց թույլատվությամբ տեղադրելու դեպքերով: Պայքարում եմ դեռ, ճիշտա այդքան համառ չէ, որքան ես ինքս կցանկանայի, բայց ամեն դեպքում եթե նման դեպքեր լինում են, հունից դուրս գալուց բացի փորձում եմ «սխալմունք» թույլ տվածներին գտնել և ազդել իրենց վրա:

«Կոկա-Կոլա» ՀՔԲԱ-ն ամեն տարի կազմակերպում է ներքին մինիֆուտբոլային մրցաշար: Այս տարին էլ բացառություն չէր: Ամբողջ առաջնությունը տևեց մեկ օր: Առավոտից մինչ երեկո ութ թիմ երկու խմբով և փլեյ-օֆֆ փուլով վիճարկեցին չեմպիոնի կոչումը: հաղթելու Ցանկությունը մեծ էր, հնարավորությունները բավարար: Սակայն մեր՝ «Կոմերցիոն 1» թիմին շատ քիչ պակասեց չեմպիոնության համար: Երևի թե մեկ խաղացող, քանի որ բոլոր հինգ խաղերը խաղացինք առանց փոխարինողների, իսկ վերջին եկկու խաղը Ես վնասվածքով էի խաղում: Ինչևիցե, երկրորդ տեղ, բայց շատ լավ խաղ և հիանալի մթնոլորտ: Շնորհակալ եմ թիմակիցներիցս, ում շնորհիվ ես դարձա մրցաշարի լավագույն ռմբարկու, կիսելով այդ տիտղոսը չեմպիոն դարձած թիմի ֆուտբոլիստներից մեկի հետ: Հաջորդ տարի հաստատ չեմպիոն ենք !!

«Էլ Կլասիկոների» ցավոտ շարքը այս տարի էլ չընդհատվեց, չնայած բոլոր հնարավորություններն ունեինք հաղթանակի նժարը դեպի մեզ թեքելու համար: Շատ անելիքներ կան, սակայն աշխատանք չի տարվում, ամեն ինչ ինքնահոս վիճակում է: Տեսնենք թե նոր տարում ինչ կփոխվի այդ հարցում: Հուսանք ամեն ինչ դեպի լավը կգնա:

Պարտվեցինք խաղադաշտում, սակայնք հաղթեցինք բոլոր հնարավոր հեռուստա-ռադիո հաղորումներում: Իրոք, այս տարի ևս մեր գիտելիքներով փայլեցինք տարբեր բանավեճերի ժամանակ և բարձր պահեցինք «Մադրիդիստի»  պատվավոր կոչումը:

«LA DECIMA»

Ամեն անգամ այս նկարին նայելուց աջքիս առաջ է գալիս այդ անհույս ու անօգնական դրվագը, երբ վերջին հույսն արդեն մարում էր, երբ արդեն ամեն ինչ հետ բերելը անհավանակն էր թվում: 92:48՝ Սերխիո Ռամոս, այս նկարներն ամեն ինչ շատ լավ ցույց են տալիս; Իսկ ինչ վերապրեցինք մենք անհնար է բառերով արտահայտել նույնիսկ հիմա: Այսպիսի երկրորդ պահ երբեք չի լինի էլ: Ուրախ եմ, որ ապրեցինք այս րոպեները:

  

Ռամոսի գոլը «Ստիպեց» անել դա... այդքան կարևոր և անկրկնելի: ՉԼ 10-րդ գավաթը՝ «La Decima»-ն դարձավ առաջին դաջվածքս: Եվ հավանաբար վերջին, քանի որ երրորդ անգամ ես այդ ցավերի հավեսը չունեմ, ինչքան էլ կարևոր ու հետաքրքիր բան լինի: Հիմա հաստատ կարամ ասեմ, որ այս դաջվածքից մենակ ես ու Սերխիո Ռամոսն ունենք:

Որքան մեծ էր ուրախությունս, երբ կյանքիս ամենամեծ անակնկալներից մեկը ստացա: Քանի-քանի տարի բոլորի գլուխը տանում էի ասելով, որ ԲՈւ եմ ուզում: Վզգոս... Բուիկս... Ամսից մի քիչ ավել ապրեց... Երևի իրոք, Բուն փոքր տանը պահելու համար չի... Բայց մի աներևակաելի կենդանի է Բուն: Սիրում ու կարոտում եմ Իմ Բուիկին...

2014-ում լավ պահերը շատ էին:  Ինչևիցե, 2014-ից բան չմնաց համարյա, թող որ այդ մի օրն էլ լավ անցնի ու բարով խերով մտնենք 2015: 

Առաջին հերթին խաղաղություն եմ ցանկանում, խաղաղություն ներքին, խաղաղություն գլոբալ և խաղաղություն մեր լեռներին՝ այն տղեքրին, ովքեր հիմա հսկում են մեր անդորրը, նրանց ովքեր կանգնած են հիմա խրամատնորում: Պի՛նդ կացեք տղերք: 

Կայունություն, կայունություն եմ մաղթում, քանցզի անկայունությունից ու անորոշությունից վատ բան լինել չի կարող: Կամ այս կողմ, կամ այն կողմ: Կայունությունը մեզ շատ ա պետք, կայունություն ա պետք մեզ նաև մեր նպատակներում ու գործերում: Ու նպատակ ! Նպատակ, քանզի առանց նպատակի այն ամենն ինչից մենք մեզ զրկում ենք, կամ այն զոհողություններն որոնց մենք գնում ենք անիմաստ ինքնախաբեություն և ինքնատանջանք է:

Թեև այս ամենը ընդամենը մի 3 կետ էր, բայց այդքանն էլ լինի գոհ ու շնորհակալ ենք Այծերից:

«Բոլոր լրատվակններն էլ Գուգլից են նկար քաշում» կամ «ինչ իմանաս նկարդ որտեղ կհայտնվի»

Ողջույն Բլոգոսֆերա:

Օրերս ինձ հետ, ավելի շուտ իմ նկարի հետ, կապված բավական խճճված միջադեպը ստիպեց ինձ անդրադառնալ մի ցավոտ թեմայի, որն այսօր ոչ միայն Հայաստանում այն ամբողջ աշխարհում տեղի է ունենում:

Բայց մինչ այդ մի փոքրիկ նախաբան ըստ գործողությունների զարգացման ընթացքի:

Հունիսի 23-ը հանգիստ ընդանում էր իր հունով, ոչ մի առանձնահատուկ բան չխոստանալով: Սովորական աշխատանքային երկուշաբթի՝ իր բոլոր դժվարություններով, weekend-ին կայացած ֆուտբոլների քննարկումներով և աշխատանքային եռուզեռով: Ամեն ինչ իհարկե այդպես էլ պետք է լիներ և լինում էր, մինչ այն պահը երբ զանգ ստացա ընկերուհուցս: Սովորական զանգ, ինչպես ամեն օր, որը լինում է օրեկան մի քանի անգամ մինչ այն պահը երբ կհանդիպենք: Զանգն այդպես էլ կլիներ սովորական, եթե Բարև բառից հետո "Գիտե՞ս որ նկարդ տեղադրել են «hayerov.tv» կայքում ինչ-որ բանակային գրառման տակ"-ի փոխարեն սովորական առօրյա խոսակցություն լիներ:

Բայց արի ու տես, որ ոչ...

Ու սկսվեց մի ամբողջ օր տևող գլխացավանքը: Սկզբում փորձեցի գտնել «hayerov.am» կայքի տվյալները որոնք տանում են դեպի հեռու արտասահման և անհետ կորչում են: Հետո, իմանալով, որ նյութի սկզբաղբնյուրը եղել է «1in.am» կայքը սկսեցինք միջոցներ փնտրել կայքի խմբագրության հետ կապ հաստատելու ուղիներ փնտրել: Մինչ կգտնեինք խմբագրության համարը, զայրույթս թափվեց abcdomain-ի վրա: Չգտնելով իրենց մոտ գրանցված կայքի ղեկավարության ոչ մի նորմալ համար, որին կպատասխանեն, զանգեցի իրենց ու մի քանի լավ խորհուրդներ տվեցի, որոնց վստահ եմ, որ հատատ չեն լսելու:

Իսկ այդ ընթացքում, արդեն գտնվել էր կայքի խմբագրության համարը: 

Զանգ Առաջին.

1in - «1in.am» բարև Ձեզ:

Ռոբ - Հիմա որ ասեմ, Ձեզ իրան կրակած Արթուրնա զանգում կհավտա՞ք:

1 - Գիտեք. Ձեր նկարը շատ արագ հեռացվել ա կայքից, մենք տեղյանկ ենք դրա մասին:

Ռ - Որ հեռացվել ա, ես էլ գիտեմ, իսկ են, որ արդեն մոտ 3000 հոգի ինձ Արթուր ա ճանաչում, ով ինքնախեղման միջոցով ցանկացել ա զինվորական ծառայությունից խուսափել, դրա մասին ի՞նչ կասեք:

1 - Գիտեք բոլոր լրատվական կայքերն էլ գուլից են նկարներ քաշում տեղադրում մենք ինչ իմանանք, որ դա Ձեր նկարն է:

Ռ - Նախ Դուք միայն Ձեր լրատվականի համար պատասխան տվեք, մյուսների հետ ինչ գործ ունեք ով ինչ ա անում: Բացի դրանից էլ միհատ հետաքրքրվեք Ձեր քաշած նկարների սկզբնաղբյուրները որոնք են, նոր տեղադրեք...

1 - Նկարը հանվելա, հիմա Ձեր ուզածն ի՞նչ ա:

Ռ -  Իմ ուզածն են ա, որ ուշադիր լինեք, ու բացի դրանից էլ, պաշտոնապես ներողություն խնդրեք սխալ նկար տեղադրելու հետ կապված:

1 -  Լավ, ես Ձեր խնդրի մասին տեղյակ կպահեմ...

Անցավ մեկ ժամ, զանգահարեցի կրկին: Զանգը փոխանցեցին գլխավոր խմբագրին, որի հետ զրույցն ավելի պրոդուկտիվ ստացվեց: Հաջորդ մեկ ժամվա ընթացքում արդեն «1in.am»-ը ներոխություն խնդրեց իր նախորդ՝ ««Կներեք ինձ». Շարքային Արթուրը կրակել է իր որովայնին ոչ թե ինքնասպան լինելու, այլ չծառայելու համար» նյութում իմ նկարն օգտագործելու համար, սակայն տեղն այլ նկար տեղադրվեց, որում զինծառայող էր, սակայն դեմքը չէր երևում:

Հաջորդ օրը հայտնվեց ևս մեկ կայք՝ «fnews.am», որն իր մոտ copy-paste էր արել «1in.am»-ի նյութը: Երբ իրենք աշխատակցին առավոտ կանուխ զանգեցի քնից հանեցի ու ասեցի, որ հանեն իրենց մոտից իմ նկարն, այդ նույն ժամանակ ասացին, որ «hayerov.tv»-ին իր մոտից արդեն հանել է նկարը, այն բանից հետո, երբ նախորդ երեկոյան իրենց դրել էին Տերմինատորի տեղն ու ասում էին, դուք մեզ չասեք մենք ինչ անենք, ու մինչև ներողություն չխնդրեք մեզ հետ նման կերպ խոսելու համար ոչ մի բան էլ չենք հանելու: Այ սենց առաջին հայացքից դուխով ու բանից անտեղյակ լրատվականներ ունենք ...

Խորհուրդ կտամ նաև այս ամենի վերաբերյալ կարդալ Գեղամի գրառումը, որն իր հերթին կողքից հայացք է ընդհանուր իրավիճակի վերաբերյալ:

Եվս մեկ անգամ կցանկանայի Շնորհակալություն ասել բոլոր նրանց, ովքեր Պայքարեցին այս տգեղ տգիտության դեմ ևս մեկ քայլ կատարելով դեպի գրագետ համացանց:

barcampevn14 «տարբերաքեմփ»

Եվս մեկ Barcamp մոտեցավ իր տրամաբանական ավարտին: Ում համար մի քիչ շուտ, ում համար մի քիչ շուտ: Ում համար 16:30, ում համար էլ ուշ գիշերը՝ երբ արդեն հունիսի 2-ն էր:

6-րդ բարքեմփն իր հետ բերեց բազմաթիվ ակտիվ քննարկումներ, երբեմ ոչ այդքան էլ Բարքեմփի հետ կապ ունեցող, բայց ամեն դեպքում հանրության համար կարևոր:

Բարքեմփոտ կամ Գիքոտ պրեզենտացիաների ու հյուրերի պակաս կար: Հետաքրքիր պատմությունների առկայությունն էլ այդքան շատ չէր: Դե շատ չէր եթե համեմատենք Սելֆիների քանակի հետ: Սելֆի հասկացողությունը երկրորդ շունչ ստացավ այս Բարքեմփին իր հայտնագործման բումից հետո՝ երկրորդ բում ապրեց: 

Բարդ հարց կտամ ինքս ինձ եթե հարցնեմ «ի՞նչ տվեց ինձ այս Բարքեմփը». մի հատ մեծ չաղ հարցական նշան քեզ Ռոբ ջան, ու լիքը նկարներ: 

Կամ ես եմ մի տեսակ տխուր տրամադրված կամ իրոք մի բան նենց չի: Ծերացել ենք...

Ես իմ հերթին փորձեցի հանրօգուտ ինչ-որ մի բանից խոսեմ, որքանով հետաքրքրություն կար իմ ներկայացրած թեմայի նկատմամբ ներկաների կողմից չգիտեմ, բայց երբ ես ժամանակին հայտնաբերեցի «words clouds» կոչվածը, ինձ ահավոր դզել էր այն ամենն ինչ հնարավոր է այդ գեներատորների միջովոց անել: Բայց ես լրիվ ուրիշ թեմայա...

Ինչևիցե... 

Մերսի #barcampevn14-ին ամեն ինչի համար: Մենք արդեն անհամբեր սպասում ենք #BarCampEVN15-ին Գյումրիին ու Արցախին:

«LIFETIME BLOG»-ը 5 տարեկան է

Բարև Գազան, այսօր Դու դառնում ես 5 տարեկան:

Իմ Բլոգ, իմ մտքերի դարան, իմ օթևան, իմ ափսոսանքների պատճառ, իիմ թուլություն:

Չէ, չմտածես, որ դու իմ համար խորթ ես դարձել, որ ես Քեզ մոռացել եմ: Ուղղակի ժամանկը շատ արագ է անցնում: Դու ՀԻՆ Ընկերոջ պես ես, որին միշտ հաճելի է հիշել, որին տարիների հետ ավելի շատ ես սկսում սիրել, որը միշտ հավատարիմ ա եղել քեզ, ու որին տարիների հետ ավելի շատ ես արժեվորում՝ գինու պես, համարյա:

403-րդ անգամ եմ ես բացում Քեզ հետ նոր էջ: Դու, որ կյանքիս գիրքն ես ու Քո մեջ մի ամբողջ պատմություն ես պահում: Դու որ Կյանքի Ուղեկից ես իմ համար: Իմ «Lifetime blog»:

Են որ տպավորությունները խեղդում են, մտածում եմ գամ առաջինը բլոգում գրեմ, իսկ իրականում ժամանակս հազիվ հերքիում ա բացեմ տենամ սաղ նորմալ ա թե չէ: Չէ, չեմ արդարանում, որովհետև ինքս ինձ պետքա մեղադրեմ, հիմա որ չեմ գրում, հետո շատ բան մոռացվելույա, անցելույա գնա, ու չեմ էլ կարողանալու հիշեմ դրա մասին, դու չես լինելու որ հիշացնես: Դրա համար այսօր խոստանում եմ, թեկուզ փոքրիկ ակնարկներով Քեզ հետ կիսվել իմ կյանքի կարևորագույն իրադարձություններով՝ Իմ Բլոգ: 

Իմ Պարծանք, Իմ Պատմություն... 

Շնորհավոր Տոնդ «LIFETIME BLOG» !!!