Ահա այսպիսին է իմ փետրվարի 29

- Գիտես, չեմ սիրում փետրվար ամիսը:

- Ինչի՞:

- Միակ ամսինա, որը չունի ամսի 29: Միակ ամիսնա որտեղ չկա մեր օրը:

- Գիժ:

.............................................................

- Վաղը ամսի 29-ն ա, ու էտ օրվանից դու իմն ես: Հունիս, Հուլիս... չէ չէ չէ, ՈՉ՝ ՆՈՅԵՄԲԵՐ: Ու գիտես խի՞ չէ, չէ ոչ հանպատրաստից ռոմանտիկ ու անիմաստ sms-ներ, այլ լիքը վստահություն ու նպատակասլացություն: Վստահություն մի բանում որում երբեք ոչ ոք չի կարա վստահ լինի: Բայց Դու՝ նու այսինքն ես էլի:

- Հա բայց մեր օրը 14-ն ա:

- Հա էլի որ մեր օրը 14-ն ա:

Գիտես էտ ինչի՞ն ա նման 

- Չէ, որտեղի՞ց իմանամ:

- Չխնդաս: Գիտես էտ 14-ը լրիվ նենց լինի ոնց որ մի ժամանակ Ինձ թվում էի որ Գուտիից բացի ոչ ոք չի կարա լինի Մադրիդի 14 համարը, բայց Ալոնսոն... Դու իմ Ալոնսոն ես երևի: Դու Գուտի չես, ու պետք էլ չի ես Ուզում եմ դու իմ Ալոնսոն լինես, բայց ի տարբերություն նրա չեմ ուզում դու մի օր գնաս Բավարյա: (խնդումա)

- Ինչի՞ ես ժպտում, գիտես խելագարվում եմ ժպիտիդ համար:

- Հա գիտեմ, բայց ախր ես Ռամոսն եմ է:

- Չէ, դու ոչ Ռամոսն ես, ոչ էլ Ալոնսոն, ուղղակի օրերն են այդպես դասավորվել: Կարևորը ես գիտեմ որ դու իմն ես ու վերջ:

- Ե՞ս, երբեք:

- Դու՝ արդեն վաղուց, հենց այդ առաջին օրվանից, երբ ես քեզ չնկատեցի:

- Երազի՜, տղամարդ:

- Դու իմն ես, ու ստեղ համարները ընդհանրապես կապ չունեն:

.............................................................

- Ես ետ անտեր փետրվարի 29-ի պատճառով մի օր ավել եմ ծառայել: Ինչի՞ հենց ես: Դե քանի որ ես սիրում եմ ամսի 29: Իսկ եթե սիրում ես պետքա այդ պարագայում էլ սիրես:

Համաձայն եմ:

- Դու հիվանդ ես:

- Մերսի, գիտեմ:

.............................................................

- Մերսի իմ նվաստացման երեկոն կազմակերպելու համար:

- Ես քեզ չեմ նվատացրել, ուղղակի դեմքիդ ասել եմ են ինչ որ կա ու են ինչ ուրիշ ոչ մեկ քեզ դա չէր ասի, որովհետև իրանց էտ ձեռք չի տալիս: Ես չեմ ուզում տենց լինի

- Հաջող:

.............................................................

- Սիրում եմ նայել քեզ, երբ չես խոսում ուղղակի քշում ես:

- Իսկ ես քո «էտ» հայացքն եմ սիրում...

..............................................................

«Պոլիտեխնիկական Սիրո Դրսևորումները» ՖՈՏՈՇԱՐՔ

Պոլիտեխնիկի ուսանողները մշտապես առանձնացել են մնացած բոլոր ուսանողներից: Եվ այդ տարբերությունները բազմազան են: Պոլիտեխնիկն էլ իր հերթին վստահ եմ, որ շատ է տարբերվում մնացած բոլոր ԲՈՒՀերից:

Այսօր կներկայացնեմ Ձեր ուշադրությանը նկարների մի շարք, որը հնարավոր է տեսնել միայն Պոլիտեխնիկում:

Միայն Պոլիտեխնիկի ուսանողները կարող են նման ձևով արտահայտել իրենց հոգեկան ապրումները` Սերը, Կիրքը: 

Ֆոտոշարքը իր մեկնաբանություններով հանդերձ. «Պոլիտեխնիկական Սիրո Դրսևորումները».

Միայն Ռոմանտիկ Պոլիտեխնիկում գրատախտակի ջնջոցը կարա լինի Սրտիկի տեսքով

 Մերժված սիրո հետքերը պատին: 
Միայն Պոլիտեխնիկում է հնարավոր համբուրած պատ տեսնել: Ինչպիսի զգացմունքներ են տիրում այստեղ:

Պոլիտեխնիկում կիրքն այնքան շատ է, որ ուսանողները չեն դիմանում և այդ կրքի մասին ամենուրեք պատմում, ասում, խոսում, նույնիսկ լսարանների սեղանների վրա փորագրում են «ԿԻՐՔ»:

Հովոյի պատմությանը, Ձեր թույլատվությամբ, կցանականայի անդրադառնալ մի փոքր ավելի երկար:

«Պոլտեխնիկական Սիրո Իմպրովիզը Պատին»

Հեղինակ. Անհայտ

Մեկնաբանությունը. Ռոբերտ Մարկոսյանի

Սրտիկ պատին նկարված`

Շատ ռոմանտիկ «HoVO.» գրված: 

Հովանհաննեսը եթե տեսներ` 

Մի գուցե և կգուշակեր, 

Եթե մի քիչ սիրտը զններ: 

Սրտին տանող գիծ կտեսներ, 

Իսկ այդ գիծը անկապ բան չէր, 

Այն «Լ» տառի բաղադրիչն էր: 

Ու թե Հովոն բիթի ընկներ`

Նա դատելով կգուշակեր,

Թե ով կարար այդ «Լ»-ն լիներ: 

Իրեն գտներ ու բացատրեր, 

Որ պատերն էլ Չմխտռեր:

Արտասովոր ... «02:04»

Ամսվա մի օր սովորական

Բայց մեզ համար արտասովոր:

Գիշեր, անձրև, մարած լույսեր

Նոր բորբոքվող և ջերմ հույզեր,

Սրտի տրոփ արտասովոր:

Ամեն մանրուք, ամեն մի ձայն,

Ու մի սպասում արտասովոր,

Բայց չգիտես ինչի սպասես,

Արդեն քնե՞ս, թե պատրաստվես,

Բայց թե ինչի՞, դու չգիտես:

Սիրտդ արագ սկսեց զարկել,

Բայց ոչ մի բան դեռ չի եղել,

Արտասովոր լոկ օրն էր այդ

Եվ ժամն էր այդ կարծես սառած

Հեռախոսիդ ժամացույցին:

Եվ այդ պահին կարծես հանկարծ

Նամակ ստացար սովորական,

Սակայն այդ ժամ արտասովոր:

Երբ կարդացիր տողերը այդ,

Տեղ չգտար քեզ անկողնում,

Սիրտդ հանկարծ սկսեց զարկել ուժգին,

Եվ դուրս մղվել նա ցանկացավ,

Հոգիտ հանկարծ սկսեց երգել,

Սիրո քամին շուրթից տարավ

Երգը նրա միայն մեր մասին,

Եվ այդ պահին գլորվեցին

Երկու արցունք արտասովոր:

Եվ անձրևի ձայնի ներքո

Շունչ տվեցին զգացմունքին քո:

Երգը հոգուտ միայն մեր մասին

Անձրևն հասցրեց և իմ սրտին,

Սիրտս իրեն չզսպեց

Պատռեց կաշիս և դուրս նետվեց,

Անձրևի տակ նա քեզ գրկեց

Եվ հոգուտ հետ հավերժ ձուլվեց:

*** ***** ****

08.09.08

Ես երբեք չեմ մոռանա այդ օրն ու այդ ժամը ...