Մեր և Ձեր Կյանքի 500 էջերը

Բարև Բլոգուշ, ո՞նց ես: Ես քանի օրը շուտ-շուտ եմ քեզ այցի գալիս: Տենաս ինչից ա չէ՞: Ուզում եմ հասկանամ որտեղ ա Google-ն ուզում քցած լինի: Քո ստատիստիկայում, թե՞ անալիտիկսի հետ մի բան նենց չի: Բայց որ այս վերջին ամիսներին քեզ ավելի շատ ուշադություն եմ դարձնում ետ հաստատ ա: Բողոքելու տեղ չունես, երևի նրանից ա որ ես շատ բողոքելու բան ունեմ (ծիխաղում եմ): 

Հա դե տենց ա չէ՞, որ բողոքելու բան եմ ունենում, մի ճար գտնում եմ պոստ անելու, հակառակ դեպքում այնքան եմ ձգձգում, որ մի բան էլ մոռանում եմ թե ինչ էի ուզում գրեի:

Բայց չէ գիտես, ես վերջերս լավ բաների մասին գրելու ժամանակ էլ եմ գտնում, բայց մեկա չեմ հասցնում ամեն ինչ լուսաբանել: Կյանքն ակտիվ է մի այլ կարգի, ժամանակը քիչ:

Ասա բայց, ի՜նչ ամառ էր չէ՞: Գազան, իրադարձություններով լեցուն: Բայց ամառվանից դեռ կհասցնեմ խոսել: 

Ուզում եմ միքիչ քեզանից խոսանք, գրվենք;ժ: Գրողը տանի 500 գրառում: Ու կապ չունի, որ էտ 500-ից 60-ը ՀԴՄ-ներ մասին ինֆորմացիոն բնույթ կրող գրառումներ են, ես հո գիտեմ թե ինչքան մարդիկ են սրտատրոփ սպասել երբ ա "Lifetime Blog"-ում հրապարակվելու ՀԴՄ կտրոնների շահող թվերը:

500-ի մեջ այնքան պատմություններ ու դեպքեր կան, որ դրանցից յուրաքանչյուրի շուրջ կարելիա մի հաստափոր գիրք գրել: Միգուցե, մի օր:

Քանի-քանի կյանքի պատմություն՝ դրվագներ կան այստեղ զետեղված: Որ բացում ես մի գրառում կարդալու՝ մեկով հաստատ չես սահմանափակվում: Ամեն անգամ ուզում եմ սաղ պոստերդ կարդամ:

Չեմ ուզում ծավալվեմ: Ուղղակի մի քանի նկար եմ ուզում թողնեմ Բլոգումս, որ մի օր էլի բացեմ միամիտ այս գրառումն ու հիանամ այս նկարներով:

Որքան գեղեցիկ էր երկիքնը Կոնյակի գործարանի վերևում, տեսնես ամե՞ն օր է այսքան գեղեցիկ, թե բախտս է բերել:

Գարնանային արևոտ Անձրևը Կոկա-Կոլայի գործարանում, որքան թարմության շունչ կար այս անձրևի մեջ:

Գարնանային այս օրը Սաղմոսավանքում մռայլ էր, երբեմն անձրև էր տեղում, սակայն դա էլ ավել էր գեղեցկացնում տեսարանը:

Ֆուտբոլային Հանդիպում Բոուլինգի Խաղահրապարակում

Որ ոմանց ասում եմ գնացել էի «Բանանցի» ֆուտբոլիստների հետ բոուլինգ խաղալու, թեթև քմծիծաղ են տալիս, երևի նախանձում են :)

Մայիսի 12-ին «Բանանց» ՖԱ ֆուտբոլիստները և մարզիչները մասնակցում էին մի հետաքրքիր միջոցառման: «Բուուլինգ Բանանցի հետ» իվենթը ֆեյսբուքում արագ տարածում ստացավ, ինչքի արդյունքում «Բանանցի» այն երկրպագուները, որոնք ամենաօրիգինալն էին պատասխանել թե ինչու՞ են երկրպագում բանանցին հրավիրվեցին բոուլինգ խաղալու իրենց սիրած թիմի հետ: Իդեպ ես ասել էի, որ ինձ «դզումա» Տիտո Ռամալյոն, սակայն բոլուլինգից հետո հասկացա, որ ոչ միայն Տիտո Ռամալյոն ա «դզում», այլ ողջ մարզչական անձնակազմը: Ինչքան հավեսով ու «տնավարի» անցավ Բոուլինգը ասելու չէ, ոնց որ մի ամբողջություն լինեյին՝ ֆոիտբոլիստները, մարզիչներն ու երկրպագուները:

Մոտ չորս ժամ տևած մրցաշարը բավական լարված ստացվեց:

Գիտեք, մինչ բոուլինգի գնալը չէի կարծում որ այսքան հավես կանցնի, ու հերիք չի հավես կանցնի, մի բան էլ կհավակնեմ մրցանակային տեղի: Բայց այն ինչ եղավ հաճելիորեն զարմացրեց բոլոր առումներով:

Առաջին փուլի վիճակահանության արդյունքում հայտնվեցի առաջին խմբում՝ Հակոբ Հակոբյանի, Կլաուդիո Տոռռեխոնի, Միգելի(մարզչական շտաբ) և  Հովհաննեսի (երկրպագու) հետ: Արդյունքում իմ խմբում գրավեցի առաջին տեղը 115 միավորով, երկրորդ տեղում Հակոբ Հակոբյանն էր, ում հետ միասին և անցանք եզրափակիչ փուլ: Սակայն մինչ եզրափակիչ շատ կար, քանզի մրցափուլում կային 6 խումբ, ինչպես նաև անց էր կացվում «Գեղեցիկ» սեռի բոուլինգի մինի առաջնություն:

Երկար սպասումներից հետո, եզրափակչում հայտնվածները ևս  բաժանվեցին 3 խմբի: Այս անգամ խումբս շատ անգամներ ավելի ուժեղ էր նախորդից, և անկեղծ ասած թվում էր, որ շանս չունեմ անգամ երկրորդ տեղի համար: Իսկ իմ խմբում էին սպորտային մեկնաբան Ռոբերտ Գասպարյանը, «Բանանց» ՖԱ լուսանկարիչ Թորոսն ու գլխավոր մարզչի օգնական Նանդոն (Ֆերնանդո Մարտինես Պերալես), ով ինչպես ավելի մանրամասնեց մի փոքր ուշ Դավիթ Գալստյանը, հանդիսանում է Վալենսիայի և Սուպեր Դեպորի լեգենդ: Դավիթը մի քանի դրվագ բերեց Նանդոյի կարիերայից, որոնք իրոք տպավորություն թողեցին իմ վրա և էլ ավելի մեծ հարգանք ներշնչեցին տվյալ առանց այդ էլ շատ ուրախ, բարեհամբույր և հավեսով մարդու նկատմամբ:

Պայքարը սկզբում բավական թեժ էր, սակայն ժամանկի հետ սկսեցի առավելությունս մեծացնել մրցակիցների նկատմամբ, մոտ 8 անգամ անըդմեջ «Spare» և «Strike» անելուց հետո վերջնական արդյունքս էր 156 միավոր: Բոլորին թվում էր, որզուգահեռ ընթացող խաղերում ոչ ոք չի կարողանա գերազանցել արդյունքս և ժամանակից շուտ շնորհավորում էին ինձ, սակայն չէի շտապում ուրախանալ կանխազգալով վտանգը: Միակ մարդը ով կարող էր շրջանցել իմ արդյունքը Միգելն էր, «Բանանցի» կիսապաշտպանը, ով վերջին երեք հնարավորություններից երեքն էլ պետք է «Սթրայք» աներ որպեզի ինձ շրջանցեր: Երևի անչափ հաջողակ օր էր Միգելի համար, քանզի հենց այդպես էլ եղավ: Միգելը հավաքելով 165 միավոր կարողացավ շրջանցել ինձ և դարձավ «Բանանցի» բոուլինգի առաջնության չեմպիոն: Սակայն այս պահին դա չէ կարևորը: Կարևորը այդ էմոցիաների գեր լարումն էր, որն առկա էր վերջին նետումների ժամանակ: Չէիր կարող ասել ինչ կլինի: Մի զավեշտալի միջադեպ եղավ, երբ Նանդոյի մոտ երկար ժամանակ լավ չէին ստացվում նետումները, նա վերցրեց գլխարկս, դրեց գլխին և կարծես կածարդանքի լիներ՝ հիանալի հարված կատարեց: Շատերը սկսեցին մտածել, որ իմ գախտնիքը գլխարկի մեջ է և այն ինչ-որ գաղտնի ուժ ունի իմ հարվածների հաջողության գործում:

ՖԱ «Բանանցի» գլխավոր մարզիչ Տիտո Ռամալյոյի հետ 

Հետո արդեն մրցանակաբաշխույունն էր, լուսանկարները ուրախ ու երջանիկ դեմքերը, ոնոնք բավականություն ստացան այդ երեկոյից: Ամեն ինչ հիանալի ստացվեց: Շատ լավ կազմակերպված և իրականացված միջոցառում, որը վստահ եմ ևս մեկ կարևոր հինաքար կդառնա «Բանանց» երկրպագու հարաբերություններում և հետագա հաջողությունների կրավական կհանդիսանա:

  

Vivaro News-ի եթերում քննարկում ենք «Լա Լիգայի» վերջին երկու տուրերը:

Իսպանական «Լա Լիգան» մոտենում է իր եզրագծին: Վիվարո նյուզի եթերում հանդիպել էինք զրուցելու իսպանիայի առաջնության վերջին երկու տուրերի վերաբերյալ: Ինչպիսի զարգացումներ են սպասվում Իսպանիայի առաջնությունում և ինչ շանսեր ունեն թիմերը:

Իհարկե այդ ամենից զատ խոսվեց նաև «Մադրիդի Ռեալի հայկական Ֆան Ակումբի» Realmadrid.am-ի ստեղծման և գործուոնեության մասին:
Թեև շատ կարճ բայց շատ հաճելի զրույց Vivaro News-ի եթերում:

Ահա այսպիսին է իմ փետրվարի 29

- Գիտես, չեմ սիրում փետրվար ամիսը:

- Ինչի՞:

- Միակ ամսինա, որը չունի ամսի 29: Միակ ամիսնա որտեղ չկա մեր օրը:

- Գիժ:

.............................................................

- Վաղը ամսի 29-ն ա, ու էտ օրվանից դու իմն ես: Հունիս, Հուլիս... չէ չէ չէ, ՈՉ՝ ՆՈՅԵՄԲԵՐ: Ու գիտես խի՞ չէ, չէ ոչ հանպատրաստից ռոմանտիկ ու անիմաստ sms-ներ, այլ լիքը վստահություն ու նպատակասլացություն: Վստահություն մի բանում որում երբեք ոչ ոք չի կարա վստահ լինի: Բայց Դու՝ նու այսինքն ես էլի:

- Հա բայց մեր օրը 14-ն ա:

- Հա էլի որ մեր օրը 14-ն ա:

Գիտես էտ ինչի՞ն ա նման 

- Չէ, որտեղի՞ց իմանամ:

- Չխնդաս: Գիտես էտ 14-ը լրիվ նենց լինի ոնց որ մի ժամանակ Ինձ թվում էի որ Գուտիից բացի ոչ ոք չի կարա լինի Մադրիդի 14 համարը, բայց Ալոնսոն... Դու իմ Ալոնսոն ես երևի: Դու Գուտի չես, ու պետք էլ չի ես Ուզում եմ դու իմ Ալոնսոն լինես, բայց ի տարբերություն նրա չեմ ուզում դու մի օր գնաս Բավարյա: (խնդումա)

- Ինչի՞ ես ժպտում, գիտես խելագարվում եմ ժպիտիդ համար:

- Հա գիտեմ, բայց ախր ես Ռամոսն եմ է:

- Չէ, դու ոչ Ռամոսն ես, ոչ էլ Ալոնսոն, ուղղակի օրերն են այդպես դասավորվել: Կարևորը ես գիտեմ որ դու իմն ես ու վերջ:

- Ե՞ս, երբեք:

- Դու՝ արդեն վաղուց, հենց այդ առաջին օրվանից, երբ ես քեզ չնկատեցի:

- Երազի՜, տղամարդ:

- Դու իմն ես, ու ստեղ համարները ընդհանրապես կապ չունեն:

.............................................................

- Ես ետ անտեր փետրվարի 29-ի պատճառով մի օր ավել եմ ծառայել: Ինչի՞ հենց ես: Դե քանի որ ես սիրում եմ ամսի 29: Իսկ եթե սիրում ես պետքա այդ պարագայում էլ սիրես:

Համաձայն եմ:

- Դու հիվանդ ես:

- Մերսի, գիտեմ:

.............................................................

- Մերսի իմ նվաստացման երեկոն կազմակերպելու համար:

- Ես քեզ չեմ նվատացրել, ուղղակի դեմքիդ ասել եմ են ինչ որ կա ու են ինչ ուրիշ ոչ մեկ քեզ դա չէր ասի, որովհետև իրանց էտ ձեռք չի տալիս: Ես չեմ ուզում տենց լինի

- Հաջող:

.............................................................

- Սիրում եմ նայել քեզ, երբ չես խոսում ուղղակի քշում ես:

- Իսկ ես քո «էտ» հայացքն եմ սիրում...

..............................................................

Անվերջություն -0.5 -0.75

Իսկ ես կարծում էի, որ երբեք դրա կարիքը չեմ ունենա:

Դե գիտեք ոնց ա լինում: Սկզբում դու մտածում ես, որ դա ինձ հետ երբեք չի կարող պատահել, չէ որ պատճառ էլ չկա կարծես թե, ի՞նչ եմ անում որ: Բան չէ էլի, հիմնականում բան չէ: Հոգուդ խորքում ենթադրում ես սակայն, որ միգուցե մի օր, երբ լինես զառամյալ ծերունի, կամ ասենք մարդ ես՝ գոնե երբ արդեն անցած լինես թոշակի այդ ժամանակ: Խի չէ՞ որ: ...Լավ էլ ախորժակ ունես հա՜:

Իսկ մարդիկ կան հենց այդպես էլ ծնվում են, ի վերուստ...:

Այդպես են ծնվում ու դրանից «տռագեձիա» չեն սարքում: Այդպես էլ ապրում են, սովորական բան ա էլի: Հա բայց դու՜, ո՞նց կարար քո հետ տենց բան լիներ:

- Տանեցիներին էր պետք լսել, որ ժամանակին ասում էին:

- Գիտեմ, գիտեմ... էլի սկսվեց նույն պատմությունը: Մի նստի այդքան երկար համակարգչի դիմաց: Ռոբե՛րտ, պառկած ֆուտբոլ մի խաղա հեռախոսով, դուրս արի էտ անդերից: Հերիք ա, «Տեսողությանդ հերն անիծում ես»:

- Տեսա՞ր, վերջը ճիշտ էին:

- Հա, բայց ես ի՞նչ եմ արել որ:

- Նենց ասեցիր, ոնց որ մեղքը չգիտակցած դեռահաս պատանի լինեիր:

Դե արի ու ներքին ձայնիդ հետ կռիվ արա թե ով ինչ էր ասում ու խի...

Ամեն մի իդեալական բան մի օր շեղվում ա...

Տեսողությանս պես...

Գիտես՝ պոնչ, մի տեսակ միշտ զարմանում էի, ոնց ա էտ վատ տարիներին կյանքը մեծ մասի տեսողության վրա ազդել ա քիչ թե շատ իսկ ես տենց «իդեալական» եմ ստացվել: Հիմա կվիճես թե իդեալական ոչինչ չկա: Դե նայած ում համար ոնց էլի... ԻՄ համար իդեալական էր... էր... էր...

Ես անգամ երբեք չեմ պատկերացրել թե ոնց ա լինում, որ դիմացինդ այնպես չի տեսնում ինչպես դու... այդպես մաքուր ու հստակ...

- Լսի բայց շատ ա սազում գիտես...

- Իսկ որ չէր սազում ոչինչ՝ ես դրանից չէի էլ նեղվում բացարձակ:

Հեռախոս ունես չէ՞: Ոնց էլ չլինի մարտկոցը 100% լիզքավորված կլինի գոնե մի անգամ, են որ սաղ «խազերը» կան ու չես մտածում ոչմի բանի մասին:

Անցնում ա մի որոշ ժամանակ, խազերը գնալով պակասում են, տոկոսներն էլ հետը... մտածում ես ոնց ռացիոնալ ու օգատակ օգտագործես «պաշարները», որ մաքսիմալ արդյունք ստանաս: Մի տենց «Մարտկոց» էլ մեր օրգանիզմն ա էլի: Հա չէ՞...

Հա բա, աճում՝ զարգանում ենք, սաղ թույն ա, «վ պոլնըմ ռասցվեծե սիլ»: Մեկ էլ մի պահ ա գալիս որ սկսում ես արդեն ընթացքդ դեպի «please connect charger»... 

Դե էտ գալիս ա նրանից թե ոնց ես էտ զարյադկան օգտագործում, ինչի ես ուզում էտ եներգիան՝ պաշարդ՝ առողջությունդ վերածես:

- Հա, բայց 24 տարեկանու՞մ: 

- Դե դու ես մեղավոր, քիչ նստեյիր էտ անդերի դեմը:

- Հա բայց էտ անդերն են ամեն ինչնա ինչի արդյունքում ես այն եմ ինչ որ կամ:

- Ծո ապ սիգ լու՞րջ գսես:

- Նու, մեծամասամբ: Համել գիտես ոնց, նենց չի որ մենակ իրա պատճառով ա, ես մթով գիրք էլ եմ կարդացել, նամակներ էլ եմ գրել... դաժե դաս եմ արել մոմոի լույսի տակ:

- Ես հիմա ուզում ես մեզ մխիթարա՞ծ լինես, թե արդարացում ես ման գալիս:

- Չէ, ուղղակի վերլուծում եմ:

Հա, բայց եսքա՞ն շուտ: Ես գիտեի դեռ գոնե մի 20-30 տարի կա մինչև ես պահը: Բայց դու մի ասա, 21-րդ դարն ա, ստեղ ամեն ինչ ա լույսի արագությամբ կամ դրան շատ մոտ ժամանակահատվածում տեղի ունենում:

Եվ իրոք...

Back to the future. Ֆուտբոլն՝ ինչպիսին է եղել ու ինչպիսին կդառնա...

Ինչպես արդեն գիտենք, News.Vivaro.am-ն ամեն ամիս անց է կացնում Բլոգգերների մրցույթ: Այդ մրցույթից Ես էլ անմասն չմնացի և առաջին իսկ գրառումս բավական հետաքրքիր ստացվեց: Բացի այն, որ գրառումը հետաքրքիր և ինքնատիպ ստացվեց, այն նաև գրավեց մրցանակային երրորդ տեղը: Ինչի համար շնորհակալ եմ թե ընթերցողներց թե կազմակերպիչներից: Ձեզ եմ ներկայացնում իմ հեղինակային «Back to the future. Ֆուտբոլն՝ ինչպիսին է եղել ու ինչպիսին կդառնա. Robbie Raul’s Blog» գրառումը:

Շարունակենք` ձգտելով ավելիին:

 Այս օրերին ամբողջ համացանցը, ինչու չէ նաև աշխարհը խոսում էր հայտնի «Վերադարձ դեպի ապագա» ֆիլմի մասին, որի հերոսները ժամանակի մեքենայի միջոցով տեղափոխվում են ապագա և հայտնվում Կալիֆորնիայում որտեղ 2015 թվական հոկտեմբերի 21-ն է: Համաշխարհային բազմաթիվ ընկերություններ պատրաստեցին հոլովակներ նվիրված այդ իրադարձությանը: Շատերը նույնիսկ համեմատում էին թե ֆիլմում «ապագայի» աշխարհում տեղ գտած տեխնոլոգիաներից, որոնք են արդեն իրականություն, իսկ որոնք այդպես էլ ստեղծագործական միֆ մնացին:

Ես էլ որոշեցի անցկացնել զուգահեռներ ֆուտբոլի անցյալի, անցյալի՝ երևակայական ապագայի և ներկայիս ֆուտբոլի և նրա հավանական զարգացումների միջև:

Անշուշտ ֆուտբոլի՝ 1863 թվականին անգլիական Շեֆիլդի փաբերից մեկում ընդունված կանոնները տարբերվում են այժմյան կանոններից: Գնդակը ձեռքով բռնել այևս չի կարելի, գոլը այլևս չեն հաշվում, երբ գնդակն անցնում է հորիզոնական դարպասաձողի վրայով: Բրիտանացի Էբենեզիլ Մորլին միգուցե և կնեղվեր, եթե իմանար, որ իր՝ թղթին հանձնած առաջին ֆուտբոլային կանոններն այլևս այն չեն, բայց ժամանակն իրենն ասում է և տեխնոլոգիական պրոցեսն իրենն ասում է: Այո՛ միգուցե այժմ, երբ քո սիրած թիմը հաղթում է, եթե քեզ չեն թույլատրում վազել խաղադաշտ և գրկախառնվել սիրելի խաղացողների հետ, բայց փոխարենը օրինակ մարզադաշտում գոլի կրկնապատկերը դիտելու հնարավորություն կա, դա էլ վատ առավելություն չէ 1863 թվականին եղած «առավելությունների» նկատմամբ: Ի դեպ՝ ես դեռ միայն մեկը թվեցի այն ամենից ինչ մենք ունենք այսօրվա ֆուտբոլում, որն արդեն իսկ դժվար է պատկերացնել առանց դրա:

Եկեք չշտապենք, ամեն ինչ իր հերթին.

Եկեք մի պահ տեղափոխվենք նախորդ դարասկիզբ և տեսնենք թե ինչպիսին էր ֆուտբոլն այն ժամանակ՝ անցկացնենք որոշակի զուգահեռներ:

Անշուշտ բոլորն են սիրում մրցանակներ ստանալ: Բացառություն չէ նաև Բարսելոյանի բելգիացի պաշտպան Թոմաս Վերմալենը, ով 2014-ի օգոստոսին տեղփոխվելով կատալոնական ակումբ՝ ընդամենը երեք խաղ է անցկացրել բազմաթիվ վնասվածքների պատճառով, սակայն որպես թիմի լիիրավ անդամ թիմի հետ «նվաճել է» բոլոր այն տիտղոսները, որոնց Բարսան այդ ընթացքում տիրացել է: Եթե Թոմասը խաղար նախորդ դարի սկզբին, ապա օրինակ աշխարհի առաջնության եզրափակչի մեդալ ստանալու համար նա ստիպված կլիներ պայքարել մեկնարկային կազմում տեղ ունենալու համար, քանզի մեդալները տրվում էին միայն խաղադաշտում գտնված ֆուտբոլիստներին: Ինչ խոսք՝ արդարացի է:

Դուք երբևիցե խաղացե՞լ եք ֆուտբոլ Զինվորական կոշիկներով: Ես խաղացել եմ: Հավատացեք դա ամենահաճելի զգացողություններից չէ: Հենց մոտավորապես նման խաղակոշիկներով էլ խաղում էին կաշվե գնդակի «վարպետները» նախորդ դարասկզբին: Անհարմարության գագաթնակետն է: Դա հիմա է, որ ամեն շաբաթ սպորտային մարզակոշիկներ արտադրող ընկերություններն արտադրում են նորագույն տեխնոլոգիաներով, մեկը մյուսից էլ ավելի թեթև և ֆանտաստիկ ցուցանիշներ ունեցող խաղակոշիկներ:

Իսկ գնդակն իրոք կաշվից էր…

Եթե կես դար առաջ փորձեիր հարցնել օրինակ Պելեին, թե ինչպիսին է նա տեսնում ֆուտբոլն ապագայում, նա  դժվար թե ասեր. «Տեսնում եմ հինգ մրցավար երեքի փոխարեն, գլխավոր մրցավարն անպայման իր հետ պետք է վազեցնի սափրվելու փրփուր, մարդ ես մեկ էլ տեսար խաղից հետո կարևոր ընթրիք պետք է ունենա, իսկ նրա ընկերուհին չի սիրում երբ նա սափրված չէ: Երևի ընդմիջման ժամանակ սափրվի ամեն դեպքում»:

Կամ Մարադոնան կասեր. «Իմ ձեռքով գոլն այդպես էլ կմնա եզակին պատմության մեջ , չէ որ երբ ներդնեն չիպով գնդակները՝ նրանք ավտոմատ կհասկանան թե մարմնի որ մասին է դիպել գնդակն ու այդ մասին անմիջապես կհայտնեն գլխավոր մրցավարին:» Բայց Օլիվյե Ժիրուն Բավարիայի դարպասը խփած գոլով պարզ ցույց տվեց, որ գնդակներն դեռևս այդքան էլ «ՍՄԱՐԹ» չեն, իսկ մարդկային գործոնը՝ չափազանց մեծ:

Ֆուտբոլյն այլևս այն չէ, ինչ նախորդ դարում և այլևս երբեք չի լինի այդպիսին:

Եթե նույնիսկ 2000-ի սկզբին ինչ-որ մեկն ինձ ասեր, որ գոլի արձանագրության համար հատուկ սարքեր են տեղադրելու, մի պահ քմծիծաղ կտայի և կմոռանայի այդ ցնդաբանությունը: Բայց արի ու տես, որ սա դեռ միայն սկիզբն է:

Ֆուտբոլիստներն էլ այևս այն չեն: Ովքե՞ր էին նախորդ դարասկզբի այլմոլորակայինները: Գարինչան, Պելեն, Մարադոնան… Գարինչան մահացավ աղքատության մեջ, իսկ Պելեն մեծահարուստ դարձավ, չնայած նրան, որ իր տաղադով միգուցե Գարինչան մի քանի անգամ գերազանցում էր Ֆուտբոլի արքային: Մարադոնան թմրադեղերի հետ սերտ հարաբերություններն ուներ:

Dream ON !! From historical motherland to Cibeles !! Երբ Հասնում ես նրան՝ Ինչը սիրում ես !

Մի տեսակ նենց ա ստացվել, որ Սեպտեմբերի 28 կոչվածը կյանքումս բավական կարևոր օր ա դարձել: Չգիտեմ նենց ստացվեց, որ անցյալ տարի հենց Սեպտեմբերի 28-ին արեցի առաջին՝ միակ դաջվածքս, «La Decima»-ս մի տարեկան է դառնում այսօր:

«LA DECIMA» tattoo Robbie Raul

Ու հենց այսօր Ես ճանապարհ եմ ընկնում դեպի Հունաստան՝ Սալոնիկի: Հորական Տատիկիս պատմական հայրենիքն ունի մեր՝ Պոնտոսի Հույների ժառանգների կարիքը և Մենք գնում են գտնելու ճանապարհ, որի միջոցով կարող ենք օգնել Հունաստանին իր համար դժվար՝ տնտեսական ծայրահեղ ճգնաժանից դուրս գալու համար: 

Պոնտոսի Հույների երիտասարդների համաշխարհային երկրորդ համաժողովը տեղի կունենա Սալոնիկիում՝ հոկտեմբերի 1-ից 4-ը:
Հանդիպման կուլմինացիան կլինի ՊԱՈԿ - Օլիմպիակոս ֆուտբոլային հանդիպումը: Հուսամ ՊԱՈԿ-ը կհաղի ու բոլորս լավ տրամադրությամբ կգնանք տոնելու մեր հաջողությունները ու բարձր տրամադրությամբ կգնանք տներով :)

Իսկ Սալոնիկիից հետո երկու օր Աթենքում: Աթենքում վերջին ու դեռևս միակ անգամ եղել եմ 2003-ին: Այ քեզ հետաքրքիր կլինի ինչ կա ինչ չկա Աթենք տեղ: 

Գրողի տարած օտպուսկն ենքան քիչ ա, իսկ վիզան ենքան կարճ, որ մտածում ես արդյոք արժի՞ չորս օրվա համար հասնել Մադրիդ: Ես կասեմ Ձեզ: Իհարկե արժի: Արժի ու չարժի դրա համար ինչ-որ բան խնայել: Պետքա հասնել նպատակին ու դնել նոր նպատակ: Ավելի բարձր ու ավելի ամբիցիոզ՝ Սմարթ (կյանքում չէի մտածի, որ Ես ես բառերը բլոգումս կգրեմ):

Չորս, չորս օր Մադրիդում Կառլ: Չորս ժամ թռիքչ Աթենքից Մադրիդ: Երեք այդքան հետ դարձ Թբիլիսի ու մի էտքան էլ մինչև հասնես Երևան: Իսկ այդ ընթացքում Բարքեմփ Գյումիում, որին բացակա կաստանամ: Հուսամ Ինձ «կներեն» ընկերներս ու իրանց մոտ սաղ թույն կանցնի: 

Իսկ այդ ժամանակ հուսամ լիքը հետաքրքիր տեղերում կլինեմ, լիքը մարդկանց հետ կծանոթանամ: Կհանդիպեմ Վիկինգների հետ ու չգիտեմ, լիքը թույն բան կլինի: Հա՝ Կլինի !!

Սաղ Բուքած ա, սաղ պատրաստ ա, սաղ կամեռաները եկած ա ու հետ դարձի ճամփա չկա: Մադրիդյան արկածները կլինեն տեսգրված, լուսանկարահանված ու անմոռանալի: SJCAM-ս ու Honor-ս պետքա որ պադվադիտ չանեն ու թույն բան ստանամ վերադառնալուց հետո, կամ ընթացքում: Օֆ, չգիտեմ: Այսօր Սեպտեմբերի 28-ն է, օրը երկուշաբթի: Ու ես գնում եմ իմ ամենամեծ երազանքներից մեկի հետևից՝ Hala Madrid y Nada Mas !!

ՄԵՆՔ 9 ՏԱՐԵԿԱՆ ԵՆՔ | Realmadrid.am

Երբ մտածում ես, որ ժամանակին 301 թիվն էր և հայերն ընդունում էին քրիստոնեությունը և միգուցե չէին գիտակցում թե ինչ են անում այդ պահին: Միգուցե չգիտեին, որ առաջինն են աշխարհում կամ գիտեին: Հավանաբար չգիտեին և չգիտեին նաև, որ հենց Քրիստոնեության ընդունման պատճառով կհալածվեն ու կպահպանեն իրենց գոյությունը բազմապիսի չարչարանքներից հետո:

Տարիներ առաջ հավանաբար ես էլ չէի գիտակցում թե ինչ նշանակություն կունենա իմ կյանքում այն առանց ինչի ես արդեն չեմ պատկերացնում իմ անցյալն ու ապագան:

2006 թ. օգոստոսի 27-ը համարյա ոչնչով չէր տարբերվում այդ ամառվա մնացած օրերից: Սակայն կար մի հետքրքիր իրադարձություն: Այդ օրը մեկնարկում էր Իսպանիայի Լա Լիգայի հերթական առաջնությունը: Առաջին անգամ Հայաստանում մի խումբ երկրպագուներ պատրաստվում եին միասին դիտել Real Madrid - Villareal հանդիպումը: Սակայն մինչ այդ: Նախնական հանդիպման վայրը ընտրված էր Առնո Բաբաջանյանի արձանին կից տարածքը, որը բոլորն էլ գիտեն և կարելի էր հեշտ կողմնորոշվել: Իհարկե այդ վայրը Արսեն Նիկողոսյանի՝ ով այդ հանդիպման նախաձեռնողն էր, հանդիպումների սիրելի վայրն էր: Առաջին հանդիպմանը 10-12 հոգի էինք: Իհարկե մեծ մասը միմիանց չէր ճանաչում, ոմանք շփվել էին մինչ այդ halamadrid.ru-ում, ոման ընկերների հետ էին եկել, որ ձանձրալի չլինի: Իսկ Արման Շահբազյանը նույնիսկ առաջին կեսից հետո տուն գնաց, շարունակությունը տանը դիտելու պայմանով: 

Իսկ այս ներքևի նկարի Իսպանիայի հավքականի շապիկով տղան ես եմ՝ 15 տարեկան: Ձախից կանգնած են Տիկոն ու Արսենյոն, աջից Անահիտը և կանաչ շապիկով հայտնի KIKI-ն: Հետևի պլանում Նարեկն է երևում սպիտակ շապիկով: Ներքևում Գևորգն ու Սաքոն՝ Անահիտի եղբայրը: Ոման արդեն Ռեալին չեն երկրպագում նույնիսկ, ոմանց նույնիսկ չեմ էլ կարողանում հիշել հիմա: Բայց այդ օրը երբեք չեմ մոռանա...

Մադրիդի Ռեալի Հայկական Ֆան Ակումբի առաջին հանդիպում 27.08.2006 թ.| Մանթաշով բար | Ռեալ Մադրիդ - Վիլյառեալ (0-0) 

Առաջին խաղը Ռեալի համար այդքան էլ լավ չդասավորվեց, սեփական հարկի տակ գոլազուրկ ոչ ոքչին ձեռք չէր տալիս ամբիցիոզ Մադրիդցիներին, ովքեր այդ տարի շատ հեռուն գնացող պլաններ ունեին: Եվ այո՛ թեպետ մեկնարկն անհաջող էր, սակայն այդ մրցաշրջանն ավարտվեց Ռեալի չեմիպոնությամբ: 

Այդ օրվանից ի վեր անցել է ուղիղ 9 տարի: Երկար ու ձիգ 9 տարի, որոնք կարծես մեկ ակնթարթի պես անցան: Մենք կրկին հավաքվում ենք, կրկին խաղեր դիտում, երբեմն շատ ենք լինում ավելի հաճախ ավելի քիչ: Սակայն մեր պլանները չեն կորցրել իրենց ամբիոցիոզությունը: Մենք դեռ շատ անելիքներ ունենք, ու դեռ պետք է աճենք:

Այսօր Ֆան Ակումբը՝ որն իր տեսակի մեջ առաջինն է Հայաստանում ու կարծում եմ լավագույնը պետք է կատարի ևս մեկ քայլ դեպի առաջ: Մեր ամենամոտ գերնպատակն է դառնալ Մադրիդի Ռեալի Պաշտոնական Ֆան Ակումբ: Ես, որպես Մադրիդի Ռեալի Հայական Ֆան Ակումբի նորընտիր նախագահ կհամարեմ դա իմ գլխավոր առաքելությունը այս տարվա համար: Շուտով՝ մենք դուրս կգանք մի նոր մակարդակ, կրկին կլինենք առաջինը Հայաստանում ու բնականաբար լավագույնը: Այո՛ Մե՛նք Ենք Մադրիդը և Մե՛նք պետք է միշտ ձգտենք լավագույնին ու լինենք լավագույնը:

Այսօր ուզում եմ Շնորհավորել բոլոր նրանց, ովքեր իրենց համարում են Մադրիդի Ռեալի Հայկական Ֆան ակումբի՝ Realmadrid.am-ի մի մասնիկը: Ցանկանում եմ Ֆան Ակումբին միասնականություն և նորանոր հաջողություններ: 

Hala Madrid y nada mas !!

Realmadrid.am-ը 9 տարեկան է

Yerevan Color Run 2015

Այսօր Երևանում կայացավ Color Run կոչվող վազքի մրցույթը, որը տարածված է ամբողջ աշխարհում: 

Այն բացի զվարճալի միջոցառում լինելուց նաև ունի բարեգործական բնույթ: Տոմսերի վաճառքից ստացված գումարն ուղղվելու է մի երիտասարդի բուժման ծախսերը հոգալուն:

Մեծ հաճույքով կասեի, որ անթերի միջոցառում էր, ԲԱՅՑ, բայց հուսով եմ հաջորդ անգամվա համար կազմակերպիչները իրենց learning-ների մեջ կգրեն, որ ավելի լավ ա, գոնե մեկ հոգի դնել 1.5 կմ. check point-ին, քանց թե ամբողջ տարածքի վրա հարյուր մետրը մեկ ներկերով զինված 3-4 հոգի որոնք անկախ նրանից քեզ հաճելի ա թե չէ փորձում են նենց անեն, որ այդ գունավոր ներկը հասնի իր նպատակին՝ այն է արդեն չթողնի շնչես, կամ բերանումդ ավելի շատ լինի քանց թե ասենք թուքը: Դա անելու բան չէր, fun-ը fun, բայց դե մարդկանց ցանկությունն էլ մեկ-մեկ կարելի ա հաշվի առնել: Ճանապարհի կեսին հսկիչ կետի բացակայության պայմանով շատերս վազեցինք ավելի քան 5 կմ. դրանով իսկ մեկը ես հիասթափվեցի ամեն ինչից ու հետո արդեն ոչինչ աչքիս չէր երևում: Մի բան էլ կար, որ բավական տհաճ էր՝ ամբողջ ճանապարհին, մի տեղ չկար, որտեղից կարելի էր ջուր խմել, դժվարա բերանդ լիքը ներկով վազել 5 կմ.: Կամ մարդ կա կարողա վատանում ա...

Դե մի խոսքով, հուսամ սխալների ուղղում դեռ կլինի ու արդեն ավելի կատարելագործված #YerevanColorRun կտեսնենք հաջորդ անգամ: Լիքը հավես էր, լիքը կայֆ, լիքը դզող ! Ապրեք բոլորդ, կհանդիպենք վազուղիներում !!!

«Ռադիոֆուտբոլի» եթերում | Barca vs. Real Madrid «El Clasico»

Հերթական «Էլ Կլասիկոն» տեղի ունեցավ Կատալոնիայի «Կամպ Նոու»  մարզադաշտում: Համառ պայքարի և դեղին քարտերի առատության պարագայում ավելի պինդ գտնվեցին Կատալոնական ակումբի ֆուտբոլիստների նյարդերը:

Ինչևիցե, «Էլ Կլասիկոյի» արդյունքը չէ, որ ստիպեց ինձ հեղինակել այս գրառումը, այլ մեկ այլ իրադարձություն, որը տեղի ունեցավ Երևանում: Ռադիո «Վան»-ի «Ռադիոֆուտբոլ» ուղիղ եթերում հանդիպեցին Մադրիդի Ռեալի և Բարսայի երկրպագուները: Հետաքրքիր  ֆուտբոլային եթեր ստացվեց, որից բոլորս էլ բավականություն ստացանք:
Բոլոր նրանք ովքեր չեն կարողացել դիտել կամ լսել հաղորդումը, կարող են ձայնագրությունը դիտել ՀԵՆՑ ՀԻՄԱ !

Welcome Back 2014

2014-ը ոնց հասկանում ենք այլևս տարբերակներ չունի, ուզի չուզի պետքա իր տեղը զիջի 2015-ին, որն էլ հույս ունենք կարգին, նամուսով տարի կլինի, առանց գլխակորույս վայրիվերումների:

Բլոգային ակտիվությունը հասել է մինիմումի, առօրյա խառնաշփոթը մաքսիմումի: 

Տարեվերջյան գրառումն անելը հաստատ պարտավորեցնող է: Այսօր կտեսնենք թե ինչպին է եղել տարին, չնայած ամեն ինչ չի, որ հիշվում ա հիմա, բայց դե փորձեմ խմբավորել և ամփոփել:

Ընդհանուր առմամբ տարին բազմազան էր, լի կռիվ-խալմաղալներով և հետաքրքիր նորություններով:

Թեև Հայաստանի ազգային հավաքականը չուրախացրեց մեզ իր մրցելույթներով, մենք՝ երկրպագուներս հավատով լեցուն էինք գնում մարզադաշտ և սպասում հերթական հրաշքին: Ցավոք այս տարին հրաշքների տարի չէր մեր ֆուտբոլի համար։

«Development Academy» ծրագիրը, որն ապրիլին էր, հյուրընկալեց մեզ Քոբուլեթիում: Բացի նրանից, որ բավական հետաքրքիր գիտելիքներ ստացանք, հնարավորությոն ունեցանք շփվել տարբեր երկրների երիտասարդների հետ: Մինչև հիմա տպավորված եմ, թե ինչքան Էստոնացիները սիրեցին հայկական լավաշը :) Մեկ տարածքում 11 հայ երիտասարդ և նույնքան ադրբեջանցի լինելու պարագայում, հաստատ մի հետաքրքիր բանի պետքա սպասես: «Հարևան» երկրի երիտասարդները փայլեցին իրենց վախկոտությամբ և հայերի նկատմամբ ատելությամբ: Արդյունքում շահեցին մնացած երկրների երիտասարդները, ովքոեր հասկացան թե ինչպիսին են Ադրբեջանցիներն իրականումև ինչպիսին են Հայերը: Ծրագրի շրջանակնելում ստացանք «youthpass» սերտիֆիկատ, լավ հուշեր, արկածային պատմություններն էլ անպակաս էին :)

ՎԵՐՋԱՊԵՍ, վարորդական իրավունքս հանեցի մայիսին, իսկ առաջին տուգանքս եղավ միայն դեկտեմբերի 3-ին: 2014-ում Եվս մեկ կարևոր ձեռքբերում, որն անհրաժեշտ էր և եղավ ճիշտ ժամանակին: Ավելորդ նյարդայնանում եմ մեկ-մեկ, բայց դե մեր գլխակեր երթուղայինների հետ շփումն այլ կերպ չի կարող լինել: Միքիչ շփվեցի «ապահովագրական» ընկերությունների ներկայացուցիչների հետ, որոնց աշխատանքից ահավոր դժգոհ եմ: բայց դա ուրիշ թեմա է:

Ցանկանում եմ բոլոր վարորդներին կանաչ ճանապարհ, և ամենակարևորը ԱՊՊԱ-ներից հեռու:

«BURN» Էներգետիկ ըմնելիքը հովանավորեց The Beautified Project-ի ռոք համերգը: Նման օրինակ առաջին համերգն էր, բայց ոչ վերջինը: «BURN»-ը դեռ ունի ասելիք հայկական շուկայում և այդ ամենին դուք ականատես կլինեք 2015-ի ընթացում: Ամեն ինչ շատ հետաքրքիր է լինելու:

2014-ի ամենաէական փոփոխությունը դա հիմնական check-in լինելու վայրի փոփոխությունն էր: «Երևան պլազայից» ուղիղ չվերթով «Քանաքեռ»: Տեսնես կյանում պատահականություններ լինու՞մ են: Դժվաաար... Ուրեմն ամեն ինչ հենց այսպես էլ պետք է լիներ: Նոր Պալատ... էէէ կոլեկտիվ, շատ վառ ու հետաքրքիր անհատներով, մեծ փորձով ու վառ մտքերով: Դեռ ամեն ինչ նոր է սկսվում, 2015-ը նորի ամրապնդման և կայունացման տարի է լինելու: Մտքեր շատ կան, անելիքներ ևս: Մենք կանենք անհնարինը որպես նվիրենք երջանկություն բոլոր նրանց ովքեր պատրաստ են կիսել այդ երջանկությունը մնացածի հետ: Սպասեք նոր հրաշքների 2015-ին...

 Հետաքրքիր դրվագներ եղան նաև «Հայ Մադրիդիզմի» կյանքում: Այս տարի մի քանի անգամ հայտնվել ենք իսպանական «AS» թերթի էջերին: Առաջին անգամ դա տեղի ունեցավ Դեսիմայից հետո: Իսկ Դեսիմայի մասին առանձին :)

Հունասք գալիք տարում կապերը Մադրիդի հետ ավելի կամրապնդվեն և պաշտոնական բնույթ կստանան: Շնորհակալ ենք բոլոր նրանց ովքեր նպաստեցին այս հաջողությանը և եղան մեր կողքին: 

Hala Madrid !! 

«Carnet Madridista»

Պաշտոնապես դարձա «Ռեալ Մադրիդ» ֆուտբոլային ակումբի երկրպագու, արդեն ունեմ Իմ սեփական «Carnet Madridista»-ն: Եվս մեկ քայլ դեպի Մադրիդ: Քարտս գալով Մադրիդից, հասցրեց այս տարի վերադառնալ Մադրիդ, հուսամ գալիք տարի ես նույնպես կկարողանամ վերջապես հասնել Բեռնաբեու:

Որքան գեղեցիկ է մայրամուտը Երևանում: Այո՛ այն շատ գեղեցիկ է, մանավանդ այս դիրքրից: Վերջին լուսանկարներից մեկը «Երևան պլազայում»: Հրաժեշտ տվեցի «Օրանժ Արմենիաին»: Օրանժի հետ ամեն ինչ շատ գեղեցիկ ու լավ էր, ինչպես այս մայրամուտը: Շնորհակալ եմ բոլոր գործընկերներիս, շատերի հետ ընկերացա և շարունակում եմ այդ ընկերությունը: Ապրեք, որ ընդունեցիք ինձ: Ապրեք, որ Ձեր գործի պրոֆեսիոնալներն եք: Ապրեք, որ կաք IBB !!

Տարին լի էր «Զինվորական» պատմությունների հետ կապված բանակային նկարներիս այս կամ այն լրատվամիջոցում առանց թույլատվությամբ տեղադրելու դեպքերով: Պայքարում եմ դեռ, ճիշտա այդքան համառ չէ, որքան ես ինքս կցանկանայի, բայց ամեն դեպքում եթե նման դեպքեր լինում են, հունից դուրս գալուց բացի փորձում եմ «սխալմունք» թույլ տվածներին գտնել և ազդել իրենց վրա:

«Կոկա-Կոլա» ՀՔԲԱ-ն ամեն տարի կազմակերպում է ներքին մինիֆուտբոլային մրցաշար: Այս տարին էլ բացառություն չէր: Ամբողջ առաջնությունը տևեց մեկ օր: Առավոտից մինչ երեկո ութ թիմ երկու խմբով և փլեյ-օֆֆ փուլով վիճարկեցին չեմպիոնի կոչումը: հաղթելու Ցանկությունը մեծ էր, հնարավորությունները բավարար: Սակայն մեր՝ «Կոմերցիոն 1» թիմին շատ քիչ պակասեց չեմպիոնության համար: Երևի թե մեկ խաղացող, քանի որ բոլոր հինգ խաղերը խաղացինք առանց փոխարինողների, իսկ վերջին եկկու խաղը Ես վնասվածքով էի խաղում: Ինչևիցե, երկրորդ տեղ, բայց շատ լավ խաղ և հիանալի մթնոլորտ: Շնորհակալ եմ թիմակիցներիցս, ում շնորհիվ ես դարձա մրցաշարի լավագույն ռմբարկու, կիսելով այդ տիտղոսը չեմպիոն դարձած թիմի ֆուտբոլիստներից մեկի հետ: Հաջորդ տարի հաստատ չեմպիոն ենք !!

«Էլ Կլասիկոների» ցավոտ շարքը այս տարի էլ չընդհատվեց, չնայած բոլոր հնարավորություններն ունեինք հաղթանակի նժարը դեպի մեզ թեքելու համար: Շատ անելիքներ կան, սակայն աշխատանք չի տարվում, ամեն ինչ ինքնահոս վիճակում է: Տեսնենք թե նոր տարում ինչ կփոխվի այդ հարցում: Հուսանք ամեն ինչ դեպի լավը կգնա:

Պարտվեցինք խաղադաշտում, սակայնք հաղթեցինք բոլոր հնարավոր հեռուստա-ռադիո հաղորումներում: Իրոք, այս տարի ևս մեր գիտելիքներով փայլեցինք տարբեր բանավեճերի ժամանակ և բարձր պահեցինք «Մադրիդիստի»  պատվավոր կոչումը:

«LA DECIMA»

Ամեն անգամ այս նկարին նայելուց աջքիս առաջ է գալիս այդ անհույս ու անօգնական դրվագը, երբ վերջին հույսն արդեն մարում էր, երբ արդեն ամեն ինչ հետ բերելը անհավանակն էր թվում: 92:48՝ Սերխիո Ռամոս, այս նկարներն ամեն ինչ շատ լավ ցույց են տալիս; Իսկ ինչ վերապրեցինք մենք անհնար է բառերով արտահայտել նույնիսկ հիմա: Այսպիսի երկրորդ պահ երբեք չի լինի էլ: Ուրախ եմ, որ ապրեցինք այս րոպեները:

  

Ռամոսի գոլը «Ստիպեց» անել դա... այդքան կարևոր և անկրկնելի: ՉԼ 10-րդ գավաթը՝ «La Decima»-ն դարձավ առաջին դաջվածքս: Եվ հավանաբար վերջին, քանի որ երրորդ անգամ ես այդ ցավերի հավեսը չունեմ, ինչքան էլ կարևոր ու հետաքրքիր բան լինի: Հիմա հաստատ կարամ ասեմ, որ այս դաջվածքից մենակ ես ու Սերխիո Ռամոսն ունենք:

Որքան մեծ էր ուրախությունս, երբ կյանքիս ամենամեծ անակնկալներից մեկը ստացա: Քանի-քանի տարի բոլորի գլուխը տանում էի ասելով, որ ԲՈւ եմ ուզում: Վզգոս... Բուիկս... Ամսից մի քիչ ավել ապրեց... Երևի իրոք, Բուն փոքր տանը պահելու համար չի... Բայց մի աներևակաելի կենդանի է Բուն: Սիրում ու կարոտում եմ Իմ Բուիկին...

2014-ում լավ պահերը շատ էին:  Ինչևիցե, 2014-ից բան չմնաց համարյա, թող որ այդ մի օրն էլ լավ անցնի ու բարով խերով մտնենք 2015: 

Առաջին հերթին խաղաղություն եմ ցանկանում, խաղաղություն ներքին, խաղաղություն գլոբալ և խաղաղություն մեր լեռներին՝ այն տղեքրին, ովքեր հիմա հսկում են մեր անդորրը, նրանց ովքեր կանգնած են հիմա խրամատնորում: Պի՛նդ կացեք տղերք: 

Կայունություն, կայունություն եմ մաղթում, քանցզի անկայունությունից ու անորոշությունից վատ բան լինել չի կարող: Կամ այս կողմ, կամ այն կողմ: Կայունությունը մեզ շատ ա պետք, կայունություն ա պետք մեզ նաև մեր նպատակներում ու գործերում: Ու նպատակ ! Նպատակ, քանզի առանց նպատակի այն ամենն ինչից մենք մեզ զրկում ենք, կամ այն զոհողություններն որոնց մենք գնում ենք անիմաստ ինքնախաբեություն և ինքնատանջանք է:

Թեև այս ամենը ընդամենը մի 3 կետ էր, բայց այդքանն էլ լինի գոհ ու շնորհակալ ենք Այծերից:

Երևանյան 13-րդ «Էլ Կլասիկոն» | Ֆոտոշարք

Երևանում կայացավ Մադրիդի Ռեալի և Բարսայի երկրպագուների միջև արդեն ավանդույթ դարձած «Էլ Կլասիկոն», որի նկարներից մի քանիսը ներկայացնում եմ Ձեր ուշադրությանը: Բոլոր նկարները կարող եք դիտել անցնելով հետևյալ հղմամբ:

Realmadrid.am և Barcamania Yerevan թիմերի ավագների թևկապները

Ֆուտբոլային կրքերը շարունակվեցին արդեն «Մունդիալ» սպորտ բարում, որտեղ և հավաքվել էինք վայելելու Մադրիդի հաղթանակը:

El Clasico

Hala Madrid y nada mas 

HALA MADRID Y NADA MAS