Ինչպիսին են նրանք՝ Լուսինն ու Արևը:

Իսկ ես իմ մտքերի պանսիոնատում եմ: Այստեղ ամեն ինչ առաջվա պես է: Դու կրկին ոգեշնչված ես, պահի ազդեցությունն իրենն ասում է, բայց դա կարող է երկար չտևել: Բա ո՞նց հասնել կատատելությանը: Չե՛ս կարա: Բա նա դրա մասին չգիտե՞ր: Գիտեր, իհարկե: Եղանակն է փոխվել...

Իսկ  լուսինը իհարկե քեզ տանում է ուրիշ աշխարհ: Ինչ տարբեր են չէ՞ նրանք, Արևն ու Լուսինը: Ինչ տարբեր զգացողություններ են առաջացնում մարդկանց՝ բնության մոտ: 

Իսկ դու դեռ սպասում ես նամակի պատասխանին...

Իսկ ինչի՞ն սպասել: Ի՞նչ կփոխեն այդ տողերը: Ես հոգնել եմ:

Հոգնել եմ կրկնելուց ու կրկնվելուց, հոգնել եմ միշտ անիմաստ պատճառներ բերելուց: Բայց հիմա ուրիշ է, հիմա ես պատճառի փոխարեն գտնում եմ ժամանակ, իսկ ժամանակն ամենաթանկ բանն է: Գտնել ժամանակ: Մի թե դա հնարավոր է: Պոկել ու տանել ինչ-որ մի տեղից, ու ինչի՞ համար: Սեփական Եսին Բավարարելու՞: Դժվար...

Եթե գտել ես ժամանակ... եթե քո համար գտել են ժամանակ, հիշիր որ դա ամենաթանկ բանն է որ մարդ ունի, որը երբեք բավարար չէ ամեն ինչ հասցնելու համար: 

Մի վատնիր զուր այն, եթե նույնիսկ լուսին է ու արև էլ չկա, եթե շուրջ բոլորը քնած են ու ներկա էլ չկա...

Dear John «Мы будем вместе даже на расстоянии»

«Dear John» ահա այսպես է կոչվում ֆիլմը , որի մասին ես պատրաստվում եմ պատմել: Ֆիլմի կարգախոսն է. «Мы будем вместе даже на расстоянии»: Չգիտեմ որքանով իրականում ֆիլմի հերոսների մոտ ստացվեց լինել միասին նույնիսկ այդքան մեծ հեռավորության վրա: Բայց մի բան ակնհայտ է , որ նրանք երբեկ չէին դադարում մտածել միմյանց մասին:
Չեեեք պատկերացնի ինչքան հարազատություն կար էտ ֆիլմի մեջ: Ինչքան պահեր որոնք վերապրել ես ինքդ: Վստահ եմ , որ այդ զգացմունքները ապրել է յուրաքանչյուր մարդ ում սիրելին եղել է իրենից շատ հեռու: Դու մտածում ես , որ ամեն ինչ լավ կլինի , շուտով դուք կլինեք միասին , բան չի մնացել...և...ավելի շուտ բայց. Քո մեջ ապրում է վախ , որ ամեն պահին կարող է մի այնպիսի բան պատահել , որը դու պետք է բացառեիր , որը քո ներկա գտնվելու պարագայում չէր լինի: Դու սկսում ես մեղադրել ինքդ քեզ: 

Dear John

Ջոնն ու Սավաննան ծանոթանում են մի գեղեցիկ ամառային օր շատ հետարքիր պայմաններում, նրանց ծանոթությունը բուռն զարգացում է ապրում և այն երկու շաբաթները որոնք նրանք միասին են անցկացնում մինչ Ջոնի ծառայության վերադառնալը շատ բան է փոխում իրենց կյանքում , կարելի է ասել փոխում են ամեն ինչ: Սակայն ժամանակն անսպառ չէ` Ջոնը մեկնում է...իսկ այ թե ինչ եղավ հետո կտեսնեք ինքներդ երբ նայեք ֆիլմը: Չեմ ուզում պատմել , ուզում եմ դիտեք ու կիսվեք տպավորություններով:
Հետաքրքիրն այն է , որ այս ֆիլմը նույնպես ինչպես «Հիշիր Ինձ»-ը կարելի է ասել ուղիղ կապ ունի Սեպտեմբերի 11-ին ԱՄՆ-ի վրա կատարված հարձակման հետ: Եթե չլիներ այդ օրը հնարավոր է այս պատմությունն էլ չլիներ: Դա ևս մեկ անգամ ցույց է տալիս , թե ինքան մարդկանց կյանքի վրա է ազդել այդ իրադարձությունը , որոնք ուղղակի կապ չեն ունեցել այդ օրվա ողբերգության հետ:

 Կառանձնացնեմ մի քանի արտահայտույուններ ինչպես միշտ...
Я хочу тебе кое-что сказать. Когда я схватил пулю, знаешь что первое мелькнуло у меня в голове перед тем, как я отключился? Монеты. Мне снова стало 8 лет, я был на экскурсии на монетном дворе, постигаю процесс производства монет. Как из металла вырубают заготовки, как формируют гурт и делают насечки. Как чеканят и полируют, как тщательно проверяют все до единой монеты, чтобы исключить даже самые незначительные дефекты. Это вдруг влетело мне в голову. Я — мелкая монета американской армии. Пущен в оборот в 1980 году, вырублен из листа металла, отчеканен и отполирован, снабжён ободком и насечками.


«Но не важно сколько лет пройдет! Одно точно останется неизменным: наше «До скорой встречи» Լինում ա չէ տենց , որ հատուկ մարդկանց հետ հատուկ բաներ , բառեր կան կապող: Եվ ինչքան էլ անցնի , որ տեսնես այդ մարդուն միանգամից կխոսես նույն կերպ:


«Любовь — это когда печёшься о счастье другого больше, чем о своем собственном, каких бы жертв это ни потребовало.» Լավ արտահայտությունա , մի քիչ ավելի Ռեալիստական ա: Քիչ ավելի Ռոմանռիկ: Իմ կարծիքով:


«Сегодня полная луна и она возвращает меня к тебе. И неважно где я и что сейчас делаю, моя луна всегда будет такого же размера как и твоя… на другом краю мира.» Փորձել եմ , Արևն էլ ա էտ չափսի :Դ 

«У времени только одна проблема — рано или поздно оно истекает.» Ցավալի ա , բայց տենց ա , ամեն ինչ էլ իրա վարտն ունի ամեն ինչի ժամանակն էլ անսպառ չի: