Երևանյան Մեծ Կիրակի

Կիրակին առավել քան Մեծ ստացվեց: Ապրիլի 17-ը անձրևոտ էր , սակայն դա չխանգարեց իրականանալուն այն բոլոր Մեծ և ոչ այնքնան միջոցառումներին որոնք տեղ էին գտել մեր օրացանկի մեջ:
Նախ և առաջ կցանկանայի Շնորհավորել մեր Կիկիին , ում Բլոգը դարձավ 1 տարեկան: Տոնը ստացեվ , ընկերներով հիանալի ժամանակ անցկացրեցինք , ուտելով համեղ Տորթը:

Անձրևային էր եղանակը , սակայն Dreamflash-ը տեսնելու փուչիկներ բաց թողնելու ցանկությունը ահավոր մեծ էր: Այն ինչ տեսանք Հյուսիսայինում ուղղակի ցնցող էր: Մի ամբողջ պոսոտա փուչիկներ ուրախ և ներկված դեմքեր , ֆեյսբուքյան ընկերների մի մեծ բազմություն: Կորել էր կարելի այդքանի մեջ:

Շատ եմ ցավում , որ ուշացումով հասա Մաշտոցի այգի , որտեղ բազմաթիվ երիտասարդներ էին հավաքվել , որոնք չեն կարող հանդուրժել այն ինչ այժմ կատարվում է մեր քաղաքի այգիների և կանաչապատ տարածքների հետ: Մաշտոցի այգին ներկայումս գտնվում է ոչնչացման եզրին գտնվող այգիների թվում: Մի քիչ էլ և կարծես այն վերջնականապես կոչնչանա իսկ այնուհետև այնտեղ միգուցե մի էլիտար շենք կկառուցեն: Սակայն դա այն սցենարը չէ , որով պետք է ընթանա այս պատմությունը: Այգին չպետքէ վերանա , այլ հակառակը պետք է լուծել այգու ներկայիս ամենակարևոր երկու խնդիրները , տեղադրել այնտեղ նստարաններ և աղբամաններ , որոնց նույնիսկ հետքը չի մնացել: Մի Շարք միջոցառումներից հետո , պախկվելով հենց նույն այգու ծառերից մեկի ճյուղերի տակ մենք բոլորովս կիթառի հնչյունների  ուղեկցությամբ երգում էինք սիրված երգեր: Կայֆ էր: Տաք թեյն էլ տրամադրություն էր ստեղծում: Շնորհակալություն Բոլորին:


Այնուհետև` Արմենիքս առաջին հայկական միկրոբլոգային համակարգի ստեղծման մեկամյակն էինք նշում: Ամենաակտիվ և ամենաընկերսերները հավաքվել էին friends-ում և տոնում էինք Armenix-ի ծնունդը , որը մեզանից շատերի ծանոթության պատճառը հանդիսացավ:


Արդեն հոգնած էի երբ ժամանակն էր վերադռնալ տուն , քայլում էի հյուսիսայինով , մտածելով որ հեսա հեռախոսիս  մարտկոցի վերջին խազն էլ կանհետանա և առանց ականաջակալների կմնամ , սակայն ոչ այս անգամ...
Եվ ի վերջո ուզում եմ Շնորհավորել բոլորիդ Ծաղկազարդի կապակցությամբ !!

Հյուսիսային Անձրևները Շատրվաններն ու Լճերը (Lifetime Blog 200)

Այսօր երեկոյան Երևանում հորդառատ անձրև էր տեղում: Տենց կիսաթրջված ես և Դավիթը Գալստյան քայլում էինք դեպի Օպերայի կանգառ , որպեսզի ուղևորվենք տներով: Մեր ճանապարհն անցնում էր Հյուսիսային Պողոտայով: Քաղաքն երեկոյան համարյա դատարկ էր , անձրևի պատճառով փողոցներում մարդ չկար , ուր մնաց Հյուսիսային Պողոտայում մարդ լիներ էլ չեմ ասում բնակիչների մասին: Բարձրանում էինք Աբովյանի ներքևի հատվածից , և այն առաջին կլոր հատվածը ստիպված եղանք շրջանցել , մի քանի սանտիմետր խորությամբ ձևավորված լճակի պատճառով , առանց այդ էլ լավ թրջված էինք: Անցանք-անցանք մեկ էլ մեզ հոպ: Ի՞նչ ենք տեսնում: Իր Ողջ Հմայքով Մեր առաջ բացվում է Հյուսիսայի Պողոտայի Շատրվանը , որն ամբողջ ամառ չաշխատեց ու մեկ էլ այս աշնանային անձրևոտ օրը որոշեց միանալ և հիացնել շուրջ բոլորը գտնվող բազմահազար ամբոխին իր գեղեցկությամբ:
Ինձ բացեց , բայց նաև ջղայնացա մի քիչ: Ինչպես Դավոն ասաց երբ մտնում էինք Պողոտա «What the Hell?»: Իսկ արդեն Շատրվանի Մոտ հասնելուն պես Դավոին առաջարկեցի նկարավել Շատրվանի կողքին:

 Ոնց որ Եվրոպայում լինի :Դ 

Ահա հենց այսպես էլ գրվեց Բլոգիս 200-րդ Գրառումը: 

Lifetime Blog «Մենք և Մեր Կյանքը»